Η ζωγράφος χωρίς μανδύα και ρόλους μπροστά στον καμβά
Anasynthesis, είναι ο τίτλος της έκθεσης της Λίνας Παπαγεωργίου: ρευστές θηλυκότητες, φύση και δαίμονες, επιθυμίες, συνυπάρξεις, γεννήσεις, επιθυμίες και ένας μικρός (ωραίος) χαμός στην πλατεία Μαβίλη στα εγκαίνια, όταν ντεμπούταρε στην γκαλερί του Ηλία Τσιόφα. Αιτήθηκα ακρόασης, η ζωγράφος δεν αρνήθηκε, ακολουθούν τα δικά μου γιατί και τα δικά της έτσι.
Αρμονία και συμβίωση ανθρώπων και φύσης, ύπαρξη και περιβάλλον σε τέσσερις πίνακες, που τα πράγματα περιπλέκονται εντέχνως: ρομαντισμός, ιμπρεσιονισμός, μυθολογία, η πρωτόγονη αγνότητα του πριμιτιβισμού κι όλα αυτά μαζί, αγκαζέ, να φλερτάρουν και με μια ψυχεδελικά οικολογική τέχνη. Το τελικό αποτέλεσμα φαντάζει καλειδοσκοπικό, οπότε μετά τα θερμά μου συγχαρητήρια που διάλεξες το ύφος σου να είναι συγκερασμός από μεγάλες ζωγραφικές, ρωτάω: πώς έτσι και γιατί έτσι;
Για μένα, η ζωγραφική αποτελεί τη μόνη πραγματική μου ταυτότητα. Στην καθημερινή ζωή μπορεί κανείς να φορά έναν αόρατο μανδύα, να κρύβεται πίσω από ρόλους και συμβάσεις. Από τη ζωγραφική του όμως δεν μπορεί να κρυφτεί. Είναι μια διαδρομή που ξεκινά από τότε που ήσουν ένα παιδί με άδεια την τσάντα του, αλλά με έναν ολόκληρο κόσμο να διαμορφώνεται μέσα του, έτοιμο να τον ξεδιπλώσει με τη ζωγραφική του πράξη. Πολλές φορές ένιωθα την πράξη αυτή ως μία «τελευταία ευκαιρία», ιδιαίτερα όταν η ίδια η ζωή δυσκόλευε. Μια δυνατότητα επανεκκίνησης, αλλά και την ευκαιρία να αφήσω ένα νέο αποτύπωμα στον χρόνο, κάτι που θα με υπερβαίνει και θα συνεχίσει να υπάρχει πέρα από εμένα. Κάθε έργο είναι μια συνάντηση βιωμάτων με καλλιτεχνικά στοιχεία που έχουν συσσωρευτεί μέσα μου συλλεκτικά. Οι ιδέες, τα κρυφά όνειρα, η αισθητική και η ηθική μου προσέγγιση απέναντι στον κόσμο βρίσκουν εκεί τον τρόπο να εκφραστούν. Ίσως αυτό να εξηγεί και τη συνύπαρξη του ρομαντισμού, της μυθολογίας και του πριμιτιβισμού στη ζωγραφική μου. Είναι κομμάτια μιας προσωπικής διαδρομής. Η ανθρώπινη ύπαρξη και η φύση είναι πολύ σύνθετες για να εκφραστούν μέσα από μία μόνο αισθητική γλώσσα. Έτσι, διαφορετικές φόρμες και ευαισθησίες συναντιούνται στο εκάστοτε έργο, αναζητώντας την αρμονία ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, στον άνθρωπο και τη φύση. Αν, λοιπόν, με ρωτάς «πώς έτσι και γιατί έτσι;», θα έλεγα πως δεν πρόκειται τόσο για μια απόφαση όσο για το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής.
Οι ρευστοί πίνακες με τα κορίτσια του «In Between» που εισχωρούν το ένα στο σώμα του άλλου, εκπέμπουν queer ερωτισμό, αλλά και κάτι από το «Virgin Suicides» της Σοφίας Κόπολα. Πόσο κινηματογραφικά έχεις το θέμα στο μυαλό σου (ή καθόλου) όταν ζωγραφίζεις; Και bytheway, ποιο είναι το μήνυμα του πίνακα;
Δεν σκέφτομαι απαραίτητα κινηματογραφικά όταν ζωγραφίζω. Περισσότερο με ενδιαφέρει η ατμόσφαιρα, η αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάτι οικείο, αλλά ταυτόχρονα κάτι δεν είναι ακριβώς στη θέση του. Η ενδιάμεση κατάσταση, όπου τα σώματα χάνουν όρια τους. Αν υπάρχει κάτι κινηματογραφικό στη δουλειά αυτή, ίσως βρίσκεται περισσότερο στην σκηνοθεσία της εικόνας και στην ένταση της. Η αναφορά σου στο Virgin Suicides έχει ενδιαφέρον, γιατί κι εκεί η ομορφιά συνυπάρχει με κάτι απροσπέλαστο. Στον συγκεκριμένο πίνακα όμως, υπάρχει και ένας δαιμονολογικός χαρακτήρας, μια σχεδόν τελετουργική διάσταση. Δες το έμβρυο που σχηματίζεται ανάμεσα στα δύο κορίτσια: Είναι η παρουσία που προκύπτει από τη μεταξύ τους ένωση. Αυτή η συγχώνευση παράγει κάτι τρίτο, κάτι που δεν ανήκει αποκλειστικά σε καμία από τις δύο μορφές, αλλά υπάρχει στον χώρο ανάμεσά τους. Με αφορά αυτή η ιδέα της γέννησης: τι μπορεί να δημιουργηθεί μέσα από μια ένωση που δεν υπακούει στις συμβατικές αντιλήψεις για το σώμα, το φύλο ή την αναπαραγωγή. Ο queer ερωτισμός υπάρχει λοιπόν, αλλά δεν αφορά μόνο τη σεξουαλική επιθυμία. Τα κορίτσια μοιράζονται χώρο, βάρος και ύπαρξη και το έμβρυο γίνεται το ενδεχόμενο μιας νέας μορφής ζωής που γεννιέται από αυτή τη σχέση.
Πάμε και σε μια «κατά πίνακα» ανάκριση: τι συμβαίνει εντός το «A Vigil for what lies asleep»;
To «A Vigil for what lies asleep», για μένα, είναι ξεκάθαρα μια προσέγγιση στην κυκλικότητα της θηλυκής ενέργειας μέσα από τρεις γυναικείες μορφές. Η ξαπλωμένη, ημικοιμισμένη μορφή συμβολίζει για μένα μια δύναμη που παραμένει λανθάνουσα, μια καταπιεσμένη φωνή, που όμως δεν έχει χαθεί. Οι άλλες δύο μορφές ενσαρκώνουν η μια την αναγέννηση και η άλλη την προστασία της ζωής, δημιουργώντας έναν κύκλο γύρω από αυτή τη σιωπή. Και όλα αυτά σ’ ένα παγερό, μουντό τοπίο, το οποίο χαράχτηκε στην μνήμη μου ένα ιδιαίτερο για μένα απόγευμα την περίοδο που ζούσα στην Κρήτη. Στη σκέψη μου έγραψε η συνύπαρξη της ευαλωτότητας με τη δύναμη, ως κάτι που περιμένει να ξυπνήσει κάτω από την επιφάνεια.
Ποια και από τι προφυλάγουν οι «Watchful Guardians»;
Στο έργο «The Watchful Guardians» εκφράζεται μια προσωπική μου αίσθηση ότι ο καθένας μας έχει έναν αθέατο πνευματικό φύλακα-συνοδό στις στιγμές ευθραυστότητας. Κάθε ανθρώπινη μορφή συνοδεύεται από το δικό της ελάφι-προστάτη, φτιαγμένο από το ίδιο υλικό, υποδηλώνοντας μια κοινή ουσία και μια σχέση αμοιβαίας προσφοράς. Τα ελάφια αποτελούν το πνευματικό στοιχείο του έργου και εντάσσονται σε μια αινιγματική αφήγηση, όπου ο άνθρωπος και ο φύλακάς του συνυπάρχουν, προστατεύουν και συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον. Ο χαρακτήρας του έργου επιτρέπει αυτή η ιδέα να ξεδιπλώνεται σαν μια σκηνή από έναν ολοδικό μου μύθο.
Τι διαδραματίζεται εντός του «Χημικού Γάμου;»
Πάντα ένιωθα, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόμουν, πως ο κόσμος αυτός περικλείεται από τα «αυτά» και τα αντίθετά τους. Από τη σκέψη αυτή γεννήθηκε και ο «Χημικός Γάμος». Η συνύπαρξη δηλαδή των αντιθέσεων, το πώς το πνευματικό συναντά το σαρκικό, το φως τη σκιά, η φθορά τη ζωή. Οι γυναικείες μορφές, η φωτιά, το χιόνι και τα σκαθάρια λειτουργούν ως διαφορετικές εκφάνσεις αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης, αλλά και της ανάγκης για ένωση. Για μένα, η γυναικεία φύση εμπεριέχει όλες αυτές τις αντιφάσεις· δεν είναι κάτι στατικό, αλλά μια διαρκής διαδικασία μεταμόρφωσης και αναγέννησης, μέσα από την οποία τα αντίθετα δεν αναιρούν το ένα το άλλο, αλλά συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται.
Λίνα Παπαγεωργίου - Anasynthesis
Elias Tsiofas Gallery, Μαβίλη 19, έως 22 Νοεμβρίου
