Σινέ Απόλλων: Ποιος είπε ότι τα θερινά σινεμά πεθαίνουν τον χειμώνα;

Σε μια πόλη που με το πρώτο φθινοπωρινό αεράκι σπεύδει να κλειστεί στον καναπέ του σπιτιού, τρέχει να παραγγείλει ντελίβερι και να βολευτεί σε ένα προβλέψιμο binge-watching, υπάρχει μια αυλή που αρνείται να δεχτεί ότι το καλοκαίρι τελείωσε. Το Σινέ Απόλλων συνεχίζει τις προβολές του και τον χειμώνα, μετατρέποντας το θερινό σινεμά στο πιο ρομαντικό urban καταφύγιο της Θεσσαλονίκης. Καλώς ήρθατε στον Απόλλωνα. Το θερινό σινεμά που αρνείται να δεχτεί ότι το ημερολόγιο άλλαξε σελίδα.

«Είναι λίγο παράλογο και γι’ αυτό μας αρέσει τόσο», μας λέει η Ιωάννα Ράππου. «Είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε το καλοκαίρι, την ύπαιθρο, το να ζούμε έξω. Γιατί να θεωρούμε ότι ο θερινός τελειώνει υποχρεωτικά μαζί με τον Αύγουστο; Το φθινόπωρο στον Απόλλωνα έχει μια δική του μαγεία. Οι κουβερτούλες, ένα ζεστό ρόφημα, ο καθαρός ουρανός από πάνω. Είσαι έξω, αλλά ταυτόχρονα βαθιά μέσα στον ιστό της πόλης. Για λίγες ώρες, αρνούμαστε πεισματικά να δεχτούμε πως τελείωσε το καλοκαίρι».

Ας είμαστε ειλικρινείς. Για να σηκωθούμε ένα κρύο βράδυ και να βγούμε για ταινία, το πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι χλιαρό. «Το φθινόπωρο διαλέγουμε τις ταινίες αλλιώς», εξηγεί η Ιωάννα. «Σκέφτεσαι ποια ιστορία θα σε τραβήξει από τον καναπέ. Θέλεις ένταση, αγωνία, έναν δυνατό έρωτα, ένα καλό θρίλερ. Κάτι που να σε "γραπώσει" και να σε κρατήσει ξύπνιο μέχρι το τελευταίο καρέ».

Και κάπου ανάμεσα στις σκιές της οθόνης, ξεκινάει το πραγματικό έργο. Η ανθρώπινη χημεία. Σε μια εποχή όπου το dating μοιάζει με απρόσωπο swipe, ο Απόλλωνας λειτουργεί σαν ένα αναλογικό αντίδοτο. «Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις πρώτο ραντεβού σε θερινό σινεμά τον χειμώνα και να μην καταλήξει καλά», παραδέχεται. «Έχει κάτι πολύ ρομαντικό, αλλά και λίγο παράλογο… κι αυτό ταιριάζει γάντι στον έρωτα. Βλέπεις ζευγαράκια να έρχονται κάπως αμήχανα στην αρχή, να κάθονται με μια συστολή και μέχρι το τέλος της προβολής έχουν χαλαρώσει τελείως. Λες και ο χώρος κάνει από μόνος του τη μισή δουλειά. Όσο για τα κλεμμένα φιλιά; Άπειρα!».

Στην αυλή του Απόλλωνα η ζωή έχει γράψει κανονικά σενάρια. «Έχουν γεννηθεί έρωτες εδώ, έχουμε δει σχέσεις να ξεκινούν από το μηδέν, μέχρι που φτάσαμε να παντρέψουμε ανθρώπους που πρωτογνωρίστηκαν στο σινεμά», μας εκμυστηρεύεται.

Αλλά η πραγματική αποθέωση έρχεται όταν η θερμοκρασία πιάνει πάτο. «Οι πιο μαγικές στιγμές είναι οι χριστουγεννιάτικες προβολές μας τον χειμώνα. Ο χώρος γεμίζει, άνθρωποι κάθονται ακόμα και κάτω στα χαλίκια, τυλιγμένοι κάτω από τις κουβέρτες. Όσο πέφτει το κρύο, τόσο οι άνθρωποι έρχονται κοντά. Ακόμα και σε βραδιές με λίγο κόσμο, βλέπεις θεατές που στην αρχή κάθονται σκόρπιοι, σιγά-σιγά να μαζεύονται, να πιάνουν κουβέντα, να γνωρίζονται. Αυτό είναι το πιο όμορφο για εμάς. Ότι ο Απολλωνάκος γίνεται η αφορμή να συναντηθούμε ξανά».

Αν ο Απόλλωνας κυκλοφορούσε ανάμεσά μας σαν κινηματογραφικός ήρωας στα στενά της πόλης, ποιος θα ήταν; «Μας έρχεται έντονα ο Rick από την Casablanca, μπολιασμένος όμως με λίγη από την τρέλα του Guido στο 8½», απαντά η Ιωάννα. «Ο Rick γιατί ταιριάζει στην ψυχή του χώρου. Λίγο παλιομοδίτης, λίγο κυνικός απ' έξω, αλλά βαθιά ρομαντικός μέσα του. Πεισματάρης, λίγο παράλογος, επίμονος στο να φτιάχνει τον δικό του μικρόκοσμο μέσα στην πόλη. Ένα νυχτερινό καταφύγιο όπου γεννιούνται έρωτες και αποχαιρετισμοί. Γύρω του τα πάντα αλλάζουν με ταχύτητα, αλλά εκείνος μένει ακλόνητος. Και στο τέλος, όταν όλοι έχουν φύγει, κάθεται μόνος του στην άδεια αυλή πίνοντας ένα Old Fashioned και κοιτάζοντας τη λευκή οθόνη».

Ίσως το αντίδοτο στην ψυχρότητα της πόλης να μην είναι τα καλοριφέρ. Μερικές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε για να ζεσταθούμε είναι μια κουβέρτα στα πόδια, ένα ποτήρι στο χέρι κι ένα βλέμμα που συναντά το δικό μας κάτω από τα αστέρια, την ώρα που πέφτουν οι τίτλοι τέλους.