Φθινοπωρινές γευστικές συγκινήσεις στα πέριξ της πλατείας Μαβίλη
Κότσι χοιρινό, μαγικό, με λάχανο που το ξινίζει τόσο όσο, και ορίστε οι εν Θεσσαλονίκη Εβρίτες (λογίζω εαυτόν ως απόδημο Εβρίτη) πού να πάτε για να βρείτε τη χαρά του τόπου μας. Στο «Παραφλού», και ας απέχουν η Ορεστιάδα, το Σουφλί και το Διδυμότειχο αρκετά από τα πέριξ της πλατείας Μαβίλη. Να αγιάσει, επομένως, το χέρι του αφεντικού και των παιδιών της κουζίνας που κρατούν ψηλά τη γαστροκαφενέ σημαία, trademark της θεσσαλονικιώτικης απόλαυσης.
Και, φυσικά, να αγιάσει η κάρτα τους. Λίγα πιάτα, αλλά το ένα καλύτερο από το άλλο. Εκτός από το κότσι, τα μοσχαρίσια μάγουλα με νιόκι, ξηρό ανθότυρο Κρήτης και πρόβειο βούτυρο μου επιβάλλουν να περιγράψω το έδεσμα λακωνικά: ηδονή τέρμα και τελείως.
Το λουκάνικο με πράσο, πατατοσαλάτα και δροσερή σαλάτα εποχής επίσης μας έκανε να πάθουμε μια συγκινητική τερψιλαρυγγίαση. Και το ίδιο ισχύει και για τα ζουμερά κεφτεδάκια: αγκαζέ με το ντιπάκι τζατζίκι μοίρασαν συγκίνηση.
Μόνο καλά λόγια έχω να πω για το «Παραφλού», που ο Οκτώβρης του πάει πολύ, καθώς το γλυκό θεσσαλονικιώτικο φθινόπωρο προστάζει στη θερινή υπαιθρική ζωή να κάτσει λίγο ακόμα στην πόλη και στα φιλόξενα τραπεζάκια έξω, πριν μεταναστεύσει στον άλλο παράλληλο.
Μόνο αγάπη και για το μπαμπάτσικο μελίχλωρο Λήμνου σαγανάκι τους (δεν τον τσιγκουνεύονται τον τύρο τον εκλεκτό), όπως και για τον ντάκο τον αγαθό. Και, φυσικά, την πολίτικη τουρσί τους, που για άλλη μια φορά με υποχρεώνει να επικαλεστώ τον Έβρο απέναντι, αφού θεσπέσιο τουρσί και Αλεξανδρούπολη, Φέρες, Λάβαρα και «Παραφλού», όλα στη γεύση και τη μνήμη μου έγιναν ένα.
Επιμύθιο: χαλαρό, φίσκα από νεαρόκοσμο, αφού εδώ (επάνω από την Εγνατία, ένα τσικ από τον Βαρδάρη) χτυπά η μποέμ Θεσσαλονίκη, το «Παραφλού» μαγειρεύει χάρμα, τρατάρει σπουδαία, τους ευχαριστώ πολύ για τη συγκίνηση. Ωχ, ξέχασα να γράψω για τις θεϊκά κρατσανιστές σπαστές πατάτες! Θα επανέλθω!
Παραφλού: Κωστή Παλαμά 12, 2313013119
