Θεόδωρος Καλοΐδης, «Το Μανιτάρι»
Θεσσαλονίκη, τα Michelin Bib Gourmant σου πάνε πολύ!
Το ελπιδοφόρο ντεμπούτο της πόλης στον οδηγό Michelin και οι αναμενόμενες γκρίνιες
Οδηγός Michelin: Τα εστιατόριο που μπήκαν στις λίστες, οι κριτικές, το ελπιδοφόρο μέλλον
And just like that, έσκασαν τα βραβεία του οδηγού Michelin και η στέψη της Θεσσαλονίκης σε Bib Gourmant προορισμό: η πεντάδα «Δέκα Τραπέζια», «+Τροφή», «Μανιτάρι», «Τρία Γουρουνάκια» και «Μενού με …νου» σήκωσε τα ισάριθμα τρόπαια, ενώ η πόλη τσάκωσε και έξτρα δεκαπέντε recommended σημάνσεις. Παραθέτω τα ψαροφαγικά «7 Θάλασσες», «Ακτή Ντοβίλ», «Μαύρη Θάλασσα» και «Grada Nuevo», τη «Νέα Διαγώνιο» (κέρδισε στην κατηγορία «Κρέας - Παράδοση» με τα σουτζουκάκια της) και ακολουθούν οι σύγχρονες fine dinning κουζινερί «Όλυμπος Νάουσα», «Poster», «Botargo», «Ορίζοντες», «Salonica Restaurant», «Daios» και «Οψοποιών Μαγγανείαι». Στα σλοτ «Ελληνική και μοντέρνα μπιστρό κουζίνα», χαρά και δόξα πήραν τα «Χαρούπι», «Μαιτρ & Μαργαρίτα» και «L’Albero». Τέλος, ο head chef του εστιατορίου «Το Μανιτάρι» Θεόδωρος Καλοΐδης κέρδισε το ειδικό βραβείο Michelin Young Chef Award (Βραβείο Νέου Σεφ).
Το ντεμπούτο μας δεν το βρίσκω καθόλου άσχημο. Τουναντίον! Αντίθετα, αρκετοί γκρινιάρηδες βρήκαν την ευκαιρία για να πουλήσουν μακεδονομαχισμό και τα γνωστά «μα καλά, ούτε ένα αστέρι; Πάλι η Αθήνα τα πήρε όλα;». Εύκολες και επιφανειακές οι κριτικές τους, αλλά, ανάθεμα αν οι κλαίοντες γνωρίζουν τα κριτήρια του οδηγού περί πολυτέλειας, σέρβις, art de la table και μερικούς ακόμα από της Παναγιάς τα μάτια λόγους που μετρούν οι κριτές πριν καταλήξουν στο ποιος θα χρηστεί «αστεράτος» γαστρονομικός προορισμός. Άλλωστε, και η Αθήνα δεν ξύπνησε ένα πρωινό βλέποντας να τη ραίνουν τα «αστέρια» μέρα μεσημέρι. Οι Michelin την ξεψάχνιζαν για χρόνια μέχρι να αρχίσουν τις απονομές, τα μεγαλοπιάσματα και τα συγχαρήκια.
Εμείς τα Σαλονικόπουλα τώρα μπήκαμε στο παιχνίδι και, μα την αλήθεια, κρίνοντας από αυτά που είδα να βραβεύονται, του χρόνου μπορούμε να «αστερωθούμε» και εμείς. Και προσέξτε, να «αστερωθούμε» χωρίς να απεμπολήσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας, που καμιά σχέση δεν έχουν με την «Κουζίνα Αθηνέζα».
Κοινώς: ωραίοι οι «κάτω» με τα τρε σικ και τα μετργλυφέ τους, όμως «απάνω» δεν έχουμε ανάγκη να αντιγράψουμε το μοντέλο των αττικών ξενοδοχείων με τις ντεγκουστασιόν βεγγέρες, απαρνούμενοι τις χαλαρές μας ατμόσφαιρες και τις ανεπιτήδευτες γκουρμεδιές μας. Επιμένοντας να ποντάρουμε στις άριστες και γειτονικές εν Μακεδονική στεριά και θάλασσα πρώτες ύλες μας, τα κορυφαία τερψιλαρρύγιά μας, που δεν κοστίζουν όταν έρχεται ο λογαριασμός ένα νεφρό και ένα κολιέ από το Τίφανις, στοιχηματίζω πως θα δικαιωθούμε.
Κρίνοντας από τις επιλογές της λίστας με τα 20 κορυφαία μας κατά τους «Μισελέν μάστερ», νομίζω πως πολύ σοφά έπραξαν οι κριτές και τα βράβευσαν. Γιατί όταν, εξ ορισμού, τα βασικά κριτήρια του Bib Gourmant προϋποθέτουν να μπορεί ο ταξιδιώτης να απολαύσει ένα γεύμα πλήρες, ποιοτικό και δοξαστικό ως προς την ανά τόπο γευστική ταυτότητα, όλα τα 20 μας είναι μπίνγκο και ναι. Ασυζητητί τιμήθηκαν κορυφαίες γαστρονομίες και για αυτό θεωρώ ότι μόνο καλό θα κάνει στην πόλη η είσοδός της στον κορυφαίο οδηγό του πλανήτη. Τα μεζεκλίκια υψηλής τεχνικής, οι συνδυασμοί προσφυγικής κουζίνας με αστικά πιάτα, η μίξη γαστροκαφενείου με αλά Σαλόνικα high end νοστιμάτζες, οι συγκλονιστικές πρώτες ύλες και οι ατελείωτες μοιρασιές μας (fuck to share, εδώ είναι Θεσσαλονικοβαλκάνια, είναι φάε, παίξε και γέλασε), αυτά είναι που με κάνουν να αισιοδοξώ και να πιστεύω ότι το πρώτο μας αστέρι θα έρθει του χρόνου. Και όχι «μιμητασιόν», αλλά με τη γνησιότητα και με το σπαθί μας!
