Οδυσσέας Μήτσας: «Απώτερος στόχος μου είναι να γίνω ο καλύτερος στον κόσμο»

Μάθαινα τις προόδους του από τον μπαμπά του. Μου μιλούσε για εκείνον με ολοφάνερη περηφάνια, ωστόσο πίσω από τις λέξεις άκουγα και αρκετή ανησυχία. Λογικό, το άθλημα στο οποίο διακρίνεται ο γιος του είναι σκληρό και άγριο. Τα τελευταία 5 χρόνια, ο Οδυσσέας είναι μέλος της Εθνικής Ελλάδας στο κικ μπόξινγκ. Πρωταθλητής Ελλάδος στέφθηκε το 2023 και το 2025, έλαβε την 1η θέση στο ευρωπαϊκό κύπελλο Athens Challenge για τρεις συνεχόμενες χρονιές (2024, 2025, 2026), και την 1η θέση στο παγκόσμιο κύπελλο της Ιταλίας τον Μάρτιο του 2026. Το κικ μπόξινγκ συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά ως άθλημα στους Μεσογειακούς Αγώνες του φετινού Αυγούστου, στον Τάραντα της Ιταλίας, και ο Οδυσσέας έφερε για τη χώρα μας το χάλκινο μετάλλιο. 

Είναι ο Οδυσσέας Μήτσας, είναι 22 χρονών και είναι ένα παιδί μάλαμα! Μεγάλωσε και ζει στην Επτάλοφο της Θεσσαλονίκης, σχολείο πήγε στους Αμπελοκήπους, «όπου έκανα φίλους που είναι πλάι μου μέχρι και σήμερα», δουλεύει όσο ελάχιστοι 22χρονοι στον κόσμο όλο, αυτοί που ξέρουν λένε πως είναι το χρυσό μέλλον της χώρας στο κικ μπόξινγκ. Καιρός να μάθουμε περισσότερα και για τον Οδυσσέα, και για το άθλημα.

Πότε άρχισες να ασχολείσαι με το κικ μπόξινγκ; Τι σου γέννησε το ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο άθλημα;
Το κικ μπόξινγκ μπήκε στη ζωή μου στο γυμνάσιο. Νωρίτερα, στο δημοτικό, έκανα τάε κβον ντο. Με πήγαν οι γονείς μου και έδεσα. Εκεί γνώρισα τον πρώτο δάσκαλό μου, τον Νικόλαο Μανουσακίδη, που με μεγάλωσε και με έκανε κατά ένα μεγάλο μέρος τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Αργότερα, στο γυμνάσιο, ο δάσκαλος έφερε στον σύλλογό μας έναν άλλο προπονητή για να κάνει κικ μπόξινγκ, τον Γιώργο Κακοσίμ. Με προπονούσε μέχρι το λύκειο και μου έμαθε πολύ σημαντικά πράγματα, για τη ζωή γενικότερα, πέρα από το πώς να δίνω μπουνιές. Όλοι μου οι φίλοι από τη γειτονιά είχαν ξεκινήσει κικ μπόξινγκ στην ομάδα μου, αλλά εμένα δεν με άφηνε η μαμά μου. Εν τελεί, μετά από λίγο καιρό κάπως την έπεισα. Κάναμε μια συμφωνία: μου επέτρεψε να κάνω κικ μποξ με τον όρο πως δεν θα παίξω ποτέ αγώνες. Τώρα που το σκέφτομαι, 10 χρόνια μετά, μάλλον δεν τήρησα τη συμφωνία μας. Από την πρώτη φορά που πάτησα σε ρινγκ, στον πρώτο αγώνα μου, ένιωσα ότι ανήκω εκεί. Ήμουν και συνεχίζω να είμαι χαρούμενος μέσα στο ρινγκ. Οι γονείς μου είχαν έρθει στον πρώτο μου αγώνα. Μετά από χρόνια, η μαμά μου μου είπε πως εκείνη την ημέρα κατάλαβαν ότι είμαι φτιαγμένος για αυτό.

Γιώργος, Οδυσσέας και Ελένη Μήτσα

Στα 22 σου έχεις πολλές διακρίσεις και μετάλλια. Μετά το χάλκινο στους Μεσογειακούς, ποιος είναι ο επόμενος και ποιος ο απώτερος στόχος σου;
Ο επόμενός μου στόχος είναι το παγκόσμιο κύπελλο της Βουδαπέστης, τον Αύγουστο, και το πρωτάθλημα Ευρώπης που θα γίνει στα Σκόπια τον Νοέμβριο. Ο απώτερός μου στόχος, όσον αφορά το προσωπικό αγωνιστικό μου κομμάτι, είναι να γίνω ο καλύτερος στον κόσμο και να καταφέρω να αγωνιστώ στα «μεγαλύτερα» ρινγκ του επαγγελματικού κικ μπόξινγκ.

Ποια είναι η καθημερινότητά σου; Πόσες ώρες προπονείσαι; Πόσο πειθαρχημένος είσαι; Τρως συγκεκριμένα πράγματα; Πρέπει να κοιμάσαι με τις κότες, όπως όσοι κάνουν πρωταθλητισμό σε άλλα αθλήματα;
Γενικά, η μέρα μου ξεκινάει νωρίς, στις 6:30-7:00, με την πρώτη μου προπόνηση να είναι κάτι σε αερόβιο για τη βελτίωση της φυσικής μου κατάστασης: είτε τρέξιμο είτε air bike είτε κολύμπι (με δάσκαλό μου στην κολύμβηση τον Κάρολο Μονόρι) 4 φορές την εβδομάδα. Γυρνάω στο σπίτι, ετοιμάζω τον καφέ μου και τρώω το πρωινό μου παρέα με τους γονείς μου. Στις 10 έχω την ενδυνάμωση, που την έχει αναλάβει ο φίλος και «αδερφός» μου Δημήτρης Τσίκος, ο οποίος είναι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου (5 φορές την εβδομάδα). Στο γυμναστήριο που κάνω ενδυνάμωση, το Robotonik, δουλεύω κιόλας κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αφού τελειώσω με την προπόνησή μου, προπονώ ασκούμενους. Γυρνάω σπίτι, τρώω με τη μαμά μου που είναι πάντα εκεί για εμένα και με βοηθάει απίστευτα πολύ σε όλους τους τομείς: από την ετοιμασία των γευμάτων μου μέχρι την ψυχολογική μου υποστήριξη. Κοιμάμαι ένα εικοσάλεπτο και πηγαίνω στην πρώτη απογευματινή μου προπόνηση, όπου δουλεύω είτε τεχνική είτε σπάρινγκ με τον δάσκαλό μου, τον Γιώργο Αρμάγο, ο οποίος έχει μπει στη ζωή μου τα τελευταία πέντε χρόνια και με έχει βοηθήσει πολύ στο κομμάτι της εξέλιξης. Τελειώνω από εκεί κατά τις 6:00-6:30. Στις 8:00 έχω την επόμενη προπόνηση, τη δεύτερη απογευματινή, με δάσκαλο τον Νίκο. Μετά έχω και μία ώρα μάθημα με τα πιτσιρίκια μου, παιδιά γυμνασίου και λυκείου. Στο τμήμα έχει διάφορα επίπεδα, από αθλητές υψηλού επιπέδου μέχρι αρχάριους που ήρθαν να γνωρίσουν το άθλημα. Για εμένα είναι όλοι το ίδιο (ή τουλάχιστον προσπαθώ)· σίγουρα όλοι αξίζουν την ίδια προσοχή. Έχω πολύ καλή σχέση με τα παιδιά και προσπαθώ να είμαι πάντα κοντά τους σε ό,τι και να με χρειαστούν. Αφού τελειώσω το μάθημα στις 10:30, σιγά σιγά γυρνάω σπίτι, τρώω το βραδινό μου, βλέπω τον μεγαλύτερο υποστηρικτή μου, τον μπαμπά μου, που με περιμένει να του πω τα νέα μου και πώς πήγε η μέρα μου. Αυτή είναι η ρουτίνα μου όλο τον χρόνο. Μου αρέσει να είμαι πάντα προπονημένος και σε καλή φυσική κατάσταση. Δεν ξεφεύγω, τα γεύματά μου είναι πάντα προσεγμένα και ποιοτικά, πολύ σπάνια θα φάω από έξω ή θα πιω αλκοόλ.  Δεν μου αρέσουν αυτές οι συνήθειες, νιώθω ότι δεν με αντιπροσωπεύουν.

Γενικώς, τι έχεις στερηθεί από όσα κάνουν οι συνομήλικοί σου για να είσαι αθλητής;
Δεν μου αρέσει να λέω ότι «στερούμαι», γιατί πιστεύω πως οι λέξεις που χρησιμοποιούμε έχουν δύναμη. Οπότε θα διάλεγα να πω ότι επενδύω τον χρόνο μου διαφορετικά από ό,τι οι περισσότεροι συνομήλικοί μου. Σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχω χάσει πολλά πράγματα, όπως διακοπές, ξενύχτια, ποτά και όλα αυτά τα ωραία που κάνουν τα παιδιά στην ηλικία μου. Αλλά έχω κερδίσει πολλά περισσότερα, που για εμένα έχουν μεγαλύτερη αξία. Το μόνο που «ζηλεύω» λίγο είναι κάποιες φορές που τους βλέπω χαλαρούς, μια τυχαία καθημερινή μέρα, να πίνουν το καφεδάκι τους παρέα και να κάνουν μουχαμπέτι. Ε, αυτό αλήθεια θα μου άρεσε να έχω τον χρόνο να το κάνω μερικές φορές.

Έχω χάσει πολλά πράγματα, όπως διακοπές, ξενύχτια, ποτά και όλα αυτά τα ωραία που κάνουν τα παιδιά στην ηλικία μου

Είσαι ήδη και προπονητής. Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο μέλλον; Πόσα χρόνια μπορείς να αγωνίζεσαι ακόμα; Ποιο είναι το ηλικιακό deadline στο κικ μπόξινγκ; Και μετά, τι;
Όσο μου επιτρέπει το σώμα μου να αγωνίζομαι θα το κάνω. Γενικά μιλώντας, οι αθλητές στον χώρο μας σταματάνε γύρω στα 35-40, αναλόγως και της σωματικής φθοράς. Είμαι και στον χώρο της προπονητικής τα τελευταία χρόνια σε διάφορες ηλικίες και επίπεδα, από δάσκαλος τάε κβον ντο σε παιδάκια τεσσάρων ετών μέχρι και την προετοιμασία εφήβων αθλητών για το παγκόσμιο πρωτάθλημα κικ μπόξινγκ. Σπουδάζω στο ΤΕΦΑΑ και το κομμάτι της προπονητικής με γεμίζει εξίσου με το να είμαι αθλητής. Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό οι προπονητές να είμαστε σοβαροί και να προωθούμε σωστές αξίες και ιδανικά, γιατί έχουμε υποχρέωση απέναντι στους αθλητές μας. Καλώς ή κακώς, μας βλέπουν σαν πρότυπα, οπότε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και ως προς το τι και πώς το λέμε. Εγώ το λέω, κάνω την πιο ωραία δουλειά στον κόσμο. Η αγάπη που σου δίνουν τα παιδιά δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη πληρωμή. Ως αθλητής και ως προπονητής πιστεύω στην εξέλιξη και την προσφορά. Θέλω να εξελιχθώ στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου και να προσφέρω πίσω στους νέους αθλητές όλα αυτά που γνωρίζω.

Ποιοι αθλητές είναι πρότυπό σου;
Από όταν ήμουν πιτσιρικάς, θαύμαζα και συνεχίζω να θαυμάζω τον Μιχάλη Ζαμπίδη για το ήθος και τη μαχητικότητά του. Επίσης, θεωρώ απίστευτο αθλητή και άνθρωπο τον Γιάννη Αντετοκούμπο.

Πώς προετοιμάζεσαι πριν από έναν κρίσιμο αγώνα; Προσπαθείς να ηρεμήσεις ή να πωρωθείς; Ακούς μουσική, ας πούμε; Κοιμάσαι; Βλέπεις σειρές; Τι;
Πριν το ματς θέλω να είμαι κάπου ήσυχα και ήρεμος. Δεν μιλάω πολύ, είμαι συγκεντρωμένος στον στόχο.

Ποιο είναι το επίπεδο του αθλήματος στην Ελλάδα; Τι θα πρότεινες να αλλάξει, για να πάμε ακόμα καλύτερα ως Εθνική Ομάδα της οποίας είσαι μέλος;
Το άθλημα στις ηλικίες από 14 έως 18 είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο στην Ελλάδα. Έχουμε πολύ δυνατή εθνική παρουσία στο εξωτερικό σε αυτό το ηλικιακό γκρουπ. Αυτό συμβαίνει γιατί οι πιτσιρικάδες και οι πιτσιρίκες αυτής της ηλικίας έχουν ένα πολύ σοβαρό κίνητρο να κυνηγήσουν: το άθλημα θα τους βοηθήσει στην εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Από εκεί και πέρα οι περισσότεροι το παρατάνε. Στους ενήλικες, δεν έχουμε πολλούς αθλητές στο κορυφαίο επίπεδο. Δυστυχώς, στη χώρα μας δεν υπάρχει στήριξη του αθλητισμού γενικότερα και του δικού μου αθλήματος ειδικότερα, το γνωρίζω από πρώτο χέρι. Όλα τα έξοδα τόσο της προετοιμασίας όσο και της αποστολής της εθνικής ομάδας, τα αναλαμβάνει ο κάθε αθλητής για τον εαυτό του. Την περασμένη εβδομάδα έγινα ο πρώτος Έλληνας στην ιστορία του κικ μποξ που έφερε στη χώρα μετάλλιο από τους μεσογειακούς αγώνες. Τα έξοδα ήταν πολλά και κατάφερα να συμμετάσχω στο συγκεκριμένο τουρνουά γιατί ένα μήνα πριν πούλησα τη μηχανή μου. Παρ’ όλα αυτά, για εμένα, ακόμη και έτσι, είναι τιμή να εκπροσωπώ τη χώρα μου σε αυτό το επίπεδο και θα συνεχίσω να το κάνω. Ακόμη και έτσι.

Θα συμβούλευες έναν γονιό να στείλει το παιδί του στο κικ μπόξινγκ, και γιατί; Ισχύουν τα ίδια πράγματα για αγόρια και κορίτσια;
Θα συμβούλευα σίγουρα τους γονείς να βάλουν τα παιδιά τους, είτε μιλάμε για αγόρι είτε για κορίτσι, γενικότερα στα μαχητικά αθλήματα. Πέρα από το ότι μαθαίνουν μια μορφή αυτοάμυνας, τα παιδιά αποκτούν καλή φυσική κατάσταση και υψηλή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ, πάντως, πως το πιο σημαντικό που προσφέρουν τα μαχητικά είναι η πειθαρχία και το ήθος. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω πως πριν την προπόνηση μπαίνουμε γραμμές και χαιρετάμε τον δάσκαλο, πριν την άσκηση δίνουμε χέρια με τον συναθλητή μας, το ίδιο και στο τέλος της άσκησης, και πάντα στο τέλος της προπόνησης πάλι μπαίνουμε γραμμές και χαιρετάμε τον δάσκαλο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, βάζει τα παιδιά σε μια σειρά και μια τάξη. Επίσης, θα αναφέρω ξανά και το κίνητρο της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θα συμβούλευα τους γονείς μόνο το εξής: να κάνουν την έρευνά τους σχετικά με τον δάσκαλο στον οποίο θα εμπιστευθούν τα παιδιά τους.

Οι δικοί σου οι γονείς έρχονται στους αγώνες σου; Αντέχουν να σε βλέπουν να δίνεις και να τρως «ξύλο»; Είναι έτσι το κικ μπόξινγκ; Πέφτει πολύ ξύλο;
Οι γονείς μου έχουν πολλά χρόνια να έρθουν σε αγώνα μου. Ο μπαμπάς μου τους βλέπει πάντα λάιβ, η μαμά μου δεν μπορεί. Παίζω τον αγώνα, μιλάμε, βλέπει ότι είμαι καλά και μετά ναι, μπορεί να τον δει. Στο επίπεδο που αγωνίζομαι εγώ η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν σοβαρά χτυπήματα. Αλλά όχι, δεν είναι γενικότερα έτσι το κικ μπόξινγκ. Οι πιο μικρές ηλικίες δεν θα μπουν απευθείας στο ρινγκ, που τα χτυπήματα είναι με μέγιστη δύναμη. Θα ξεκινήσουν με το τατάμι, όπου δεν επιτρέπεται να χτυπάς με μέγιστη δύναμη και η νίκη έρχεται από τους καθαρούς πόντους. Θα «ψηθούν» στο τατάμι και μετά, εφόσον μπορούν και θέλουν, θα κάνουν τη μετάβαση στο ρινγκ, όπου τα πράγματα είναι πιο σκληρά.

Θέλεις να συμπληρώσεις κάτι, κάτι που παρέλειψα ενδεχομένως να σε ρωτήσω;
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ πρώτα από όλα στους γονείς μου, που με βοηθούν όσο κανένας. Στον αδερφό μου, τον Κωνσταντίνο, και τον ξάδερφο μου, τον Στάθη. Σε όλη μου την οικογένεια και τους φίλους μου, που είναι πάντα εκεί για εμένα.  Στους δασκάλους μου, Νικόλαο Μανουσακίδη και Γιώργο Αρμάγο. Στον προπονητή μου Δημήτρη Τσίκο. Στον δάσκαλο μου στην κολύμβηση Κάρολο Μονόρι. Και φυσικά στο τιμ μου. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.