Η κυρία Χάιδω, ο Ηρακλής και μια αγάπη που δεν παίρνει μεταγραφή

Η πλειοψηφία του φίλαθλου κοινού την έμαθε στις αρχές Οκτωβρίου, όταν η ΚΑΕ Ηρακλής τής αφιέρωσε τη νέα της μασκότ, η οποία παρουσιάστηκε πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο Ιβανώφειο. Η ίδια η κυρία Χάιδω βρέθηκε φυσικά στο γήπεδο και δέχτηκε την αποθέωση από τους οπαδούς του Γηραιού, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν προφανώς αγέννητη όταν η ίδια παθιάστηκε αρχικά με την ομάδα. Ο Ηρακλής αριθμεί 118 χρόνια ιστορίας και η κυρία Χάιδω βρίσκεται εκεί από τότε που ο σύλλογος δεν είχε κλείσει ούτε μισό αιώνα ζωής, καθώς είναι αφοσιωμένη οπαδός από τα 10 της χρόνια και σήμερα διανύει το 85ο έτος της ηλικίας της.

Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να συνδεθεί με ένα club; Η αφοσίωση της Χάιδως ξεπερνά τα αθλήματα ή τις καλές και κακές περιόδους της ομάδας, ενώ είναι προφανές ότι η ίδια έχει ζήσει από κοντά κάποιες ιστορικές περιόδους του σωματείου. Όπως, φυσικά, εκείνη του μεγαλύτερου ίσως Έλληνα ποδοσφαιριστή, Βασίλη Χατζηπαναγή, τον εξαιρετικά ανταγωνιστικό μπασκετικό Ηρακλή των αρχών της δεκαετίας του 1990 και, εννοείται, το σύγχρονο καμάρι του συλλόγου, το τμήμα βόλεϊ ανδρών με τους πολλούς τίτλους και τις διακρίσεις. Η μασκότ σίγουρα παραπέμπει τόσο στη Χάιδω όσο και στο προσωνύμιο που χρησιμοποιούν οι φίλαθλοι των άλλων ομάδων για τους αντίστοιχους του Ηρακλή. Σε κάθε περίπτωση, όπως αποδείχτηκε, η 85χρονη σήμερα φίλαθλος της ομάδας καταφέρνει να ενώνει τους οπαδούς με την αγνή και ανόθευτη αγάπη της για τον σύλλογο. Πώς να μην την αναζητήσεις και πώς να μην αναρωτηθείς πώς ξεκίνησε η μακρά οπαδική της ενασχόληση;

Την αναζητήσαμε μεταξύ του Πολυγύρου Χαλκιδικής και των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, όπου μοιράζει τις μέρες της, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Έβγαινε από τον οικογενειακό γιατρό, με το βοήθημά της, αλλά και με πολύ καλή διάθεση, που φαινόταν από μακριά. Από μακριά φαινόταν και το μπλε χρώμα στον λαιμό της: το αγαπημένο της κασκόλ, που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Ιδανικό αξεσουάρ για μια 85χρονη γυναίκα που έχει ταυτίσει τη ζωή της με την αγάπη για την ομάδα. Φυσικά, τι καλύτερο (και πιο σύνηθες) για μια κουβέντα περί αθλητικών από το να αρχίσει με παράπονα για ένα πρόσφατο τοπικό ντέρμπι;

«Πολύ ιδρώσανε οι Παοκτσήδες να μας κερδίσουν, αφαίρεσαν δύο «γνήσια» γκολ του Ηρακλή. Τα είδα στην Αθλητική Κυριακή, τα ξεσκόνισα όλα. Δεν πειράζει! Ο Θεός είναι ψηλά, αλλά κοιτάει εδώ χαμηλά.»

Ζητήσαμε ευγενικά να τη βγάλουμε κάποιες φωτογραφίες. Ασυναίσθητα έπιασε το κασκόλ και το φίλησε. Μας ρωτάει διάφορα σε προσωπικό επίπεδο και είναι σίγουρο ότι αντίστοιχα φέρεται και στους συνοπαδούς της, με τους οποίους μοιράζεται τις αγωνίες της εξέδρας.

«Ρώτα με να σε πω ό,τι θέλεις. Για τη μασκότ; Φυσικά και δεν το γνώριζα. Με είπανε να πάω στο Ιβανώφειο, έτσι κι αλλιώς δεν μένω Θεσσαλονίκη, αλλά στον Πολύγυρο, όπου με προσέχει ο ανιψιός μου. Και πάω και έγινε της μουρλής. Τέτοια ευχαρίστηση δεν έχω ξανανιώσει στη ζωή μου. Ειδικά τώρα που είμαι ζωντανή ακόμα, παρά τα προβλήματα υγείας. Ήταν εκεί όλοι οι οπαδοί, άντρες και γυναίκες, και μου έλεγαν συγχαρητήρια. Τέτοιο πράγμα στα 85 μου χρόνια; Ήταν συγκινητικό, αλλά έτσι κι αλλιώς, κατά καιρούς, τα μαύρα μου τα δάκρυα έχω ρίξει για τον Ηρακλή».

Για μια γυναίκα με αρκετά προβλήματα υγείας, η όρεξη για συζήτηση περισσεύει. Κι είναι κι εκείνα τα ονόματα που φέρνουν κατευθείαν μνήμες από τις κατά καιρούς πολύ δυνατές ομάδες του Ηρακλή σε όλα τα αθλήματα. Σε μια περίπτωση σαν της κυρίας Χάιδως, θέλεις να πιάσεις το κουβάρι από την αρχή. Αμ δε. Δεν θα σε αφήσει, έχει τους δικούς της ρυθμούς και τη δική της ξεχωριστή αφήγηση. Υπάρχουν, τελικά, εκείνες οι λίγες στιγμές που είναι ωραίο να σε διακόπτουν κάποιοι.

«Είμαι Ηρακλής από 10 ετών. Πήγα μια φορά στο γήπεδο και κατάλαβα ότι είναι ένα τίμιο σωματείο. Είμαι ποδοσφαιρόφιλη πρώτα, αλλά πάω σε όλα, μπάσκετ και βόλεϊ. Υπάρχουν αρκετές στιγμές που δεν θα ξεχάσω. Μέχρι και σε επεισόδια έχω βρεθεί, αλλά η μνήμη μου έχει ατονήσει. Παλιά είχα και ευχέρεια λόγου κ.λπ., τώρα, στα 85, αγόρι μου, τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πω; Φυσικά θυμάμαι θρυλικούς παίκτες του Ηρακλή, με τους οποίους είχα και προσωπική σχέση, αγκαλιά τους είχα! Ο Χατζηπαναγής, φυσικά, ο Σάββας ο Κωφίδης, ο Δανιήλ Παπαδόπουλος και, φυσικά, ο αγαπημένος Έντερσον Φοφόνκα. Στο μπάσκετ; Τι να θυμηθώ; Τον αγαπημένο μου Ίνγκραμ; Ή τον Λευτέρη Κακιούση; Κάνε να πεις κακό για μένα στον Κακιούση και θα δεις. Στο γήπεδο πάω με τον ανιψιό μου, ο οποίος είναι Ηρακλειδέας από τότε που έβγαλε δοντάκια. Της αδερφής μου το παιδί, αν πάθει τίποτα, θα με φάει η αδερφή μου...

»Ο λαός του Ηρακλή με αγαπάει και με ακολουθεί. Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό και νιώθω πολύ πλούσια, ακόμα κι άφραγκη να είμαι. Ήμουν στα Ψακούδια στη Χαλκιδική και ήταν μια παρέα Παοκτσήδων που έτρωγαν και μου είπαν: «Μια γυναίκα τέτοια δεν έχουμε εμείς». Κι είπαν να με κάνουν ΠΑΟΚ, να γίνει η μεταγραφή του αιώνα! Αλλά πού να πάω; Ούτε με όλα τα λεφτά του κόσμου δεν πουλάω τον Ηρακλή. Αν και άλλοι τον πούλησαν και πλούτισαν…».

Την χαιρετάνε στη γειτονιά και οι περαστικοί. Είναι ο ορισμός του οικουμενικού φιλάθλου, της ανόθευτης αγάπης για την ομάδα, που δεν παρεξηγείται παρά τις διαφωνίες. Η κουβέντα μας πάει σε πιο προσωπικό επίπεδο. Ρωτάμε για το παρελθόν της και, χωρίς δεύτερη σκέψη, βγάζει από την τσάντα της φωτογραφίες των ανδρών της ζωής της. Δωρικές, επιβλητικές φωτογραφίες περασμένων δεκαετιών, με τη χαρακτηριστική καφέ απόχρωση και την αρχοντιά που έχει το φωτογραφικό υλικό εκείνης της εποχής. Χαρακτηριστικά μουστάκια, έντονη αρρενωπότητα.

«Ο Σταύρος μου. Μπροστά μου τον ζαχαρώνανε οι άλλες γυναίκες! Εγώ παντρεύτηκα πολύ μικρή, 15 χρονών ήμουν και ο πρώτος μου άντρας, ο Κώστας, ήταν 22. Και που λες, δεν έχω χωρίσει ποτέ μου. Και οι δυο μου άντρες έφυγαν από τη ζωή. Τέτοια τύχη... Κι άμα σου πω, πως είχα τα μικρά μου τα παιδιά, να μην τους λείψει τίποτα; Ε, έτσι τους είχα».

«Από το εξωτερικό, όπου πήγαινα με τον Ηρακλή, έχω ακόμα αποκόμματα εφημερίδων και διάφορα άλλα. Έχω πάει σε όλα τα αθλήματα. Π.χ., θυμάμαι ότι είχαμε πάει στην Πράγα με το βόλεϊ. Ο Ηρακλής με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο. Έχανε, κέρδιζε, είχε και έχει μια ποιότητα. Ακόμα και τώρα που είμαι άρρωστη, θέλω να πηγαίνω στο γήπεδο. Αγαπάω τόσο πολύ την ομάδα που τραβιέμαι από τον Πολύγυρο να τη δω. Έζησα ωραία ζωή και όσοι δεν φέρθηκαν καλά, κάποια στιγμή θα βρουν μια τιμωρία. Μάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβεις.»

Πόσο οικουμενική, τελικά, μπορεί να είναι η κυρία Χάιδω στη φίλαθλη Θεσσαλονίκη; Μια οπαδός που διαπερνά τις οπαδικές προτιμήσεις και αποτελεί πρότυπο αγνής αγάπης για έναν σύλλογο;

«Είμαι με το κασκόλ όλη μέρα. Ακόμα και στα άλλα γήπεδα έτσι πάω. Στην Τούμπα και στο Χαριλάου με έχουν στα όπα όπα. Σούζα όλοι μπροστά, ακόμα και η αστυνομία. Παοκτσήδες και Αρειανοί με θέλουν μεταγραφή, αλλά πραγματικά πιστεύουν ότι μπορώ να πουλήσω την ομάδα μου;»