DJ Srek: Όταν το Shazam παίρνει φωτιά και η νύχτα αρνείται να τελειώσει

Αν έχουμε βρεθεί ποτέ σε σετ του, ξέρουμε. Το dancefloor γεμίζει με τα πιο όμορφα κορίτσια της πόλης και το Shazam στο κινητό μας παίρνει φωτιά. Ο Χρήστος Καραμήτσιος (που η νύχτα της Θεσσαλονίκης έμαθε ως Srek) ορίζει τον παλμό.

Είναι το πάρτι θέμα τεχνικής ή μια συνωμοσία ανάμεσα σε αυτόν που πατάει play και σε εκείνους που αρνούνται να γυρίσουν σπίτι; Για τον Srek η ιστορία ξεκίνησε ως δημιουργική αντίσταση στην καραντίνα. Την εποχή που ο κόσμος πάγωσε, βρήκε καταφύγιο στους ήχους, ανακαλύπτοντας μέσα στους τέσσερις τοίχους το πραγματικό του πάθος. Να φτιάχνει sessions που κρατούσαν ζωντανό το vibe. «Ήθελα να μεταφέρω όσο το δυνατόν πιο ανεβαστικό vibe. Να είμαι, κατά κάποιον τρόπο, ο σκηνοθέτης του ήχου», μας εξηγεί.

H σκηνοθεσία αυτή βρήκε το φυσικό της σκηνικό. Όσοι έχουν ζήσει τις Κυριακές του στον «Θερμαϊκό», όπου πέρσι μοιραζόταν τα decks με τον κολλητό του Mitch (Μανώλη Μηλιαρά), ξέρουν ακριβώς εκείνη τη στιγμή του ελέγχου. Εκείνο το δευτερόλεπτο που ο DJ καταλαβαίνει ότι έχει το μαγαζί στο τσεπάκι του και η σκέψη είναι μία… Απόψε δεν κοιμάται κανείς. «Δεν υπάρχει προσχεδιασμένο πλάνο. Αυτοσχεδιάζω εκείνη τη στιγμή που παίζω». Κανένα κλισέ, καμία συνταγή. Μόνο ένστικτο και διάβασμα του dancefloor.

Κι εκεί που νομίζαμε ότι η ιστορία του εξαντλείται στα decks, έρχονται τα χρώματα. Σε έναν χώρο που προετοιμάζει ως μελλοντικό του στούντιο στέκεται ένας καμβάς που μοιάζει με οπτικό σεισμό. Ηλεκτρισμένα magenta, βαθιά μοβ, νέον κίτρινα και απόκοσμα μπλε που μοιάζουν με visual αποτύπωση ενός dancefloor. Το μικρόβιο της ζωγραφικής ήρθε από τη γιαγιά του. «Από μικρή ηλικία μού έμαθε την αξία της μοναδικότητας. Μέσα από αυτήν ο καθένας μας μπορεί να ανακαλύψει αυτό που πραγματικά αγαπάει».

Για τον Srek, ο καμβάς είναι η συνέχεια του ήχου του. Ένας ακόμη τρόπος έκφρασης με τους δικούς του κανόνες. «Όταν πιάνω τα χρώματα, μπαίνω σε τριπ. Δεν ξέρω πότε να τα αφήσω. Δεν είμαι σίγουρος πότε είναι έτοιμο ένα έργο». Όταν τον ρωτούν με τι ασχολείται, η απάντηση παραμένει σταθερή. «Παίζω και παράγω μουσική».

Για το φινάλε, απάντησε σε μερικές fast track ερωτήσεις:
Το track που δεν θα βαρεθείς ποτέ να παίζεις: Prix Choc – Étienne de Crécy.
Το πιο σουρεάλ σκηνικό που έχεις ζήσει όσο παίζεις; «Ήμασταν στην Κύθνο πέρσι το καλοκαίρι. Είχε ξημερώσει σε ένα πολύ όμορφο venue και ξαφνικά εμφανίστηκε ένας βοσκός με τα κατσίκια του».
Τεκίλα, μπίρα ή καφέ στις 6 το πρωί; Μπίρα.
Το επόμενο μεγάλο στοίχημα; «Η δημιουργία ενός χώρου στην πόλη, που θα παντρεύει τη μουσική με τη ζωγραφική».

Στη νύχτα αυτής της πόλης λείπουν οι άνθρωποι που μπορούν να μετατρέψουν έναν ήχο ή μια πινελιά σε παλμό. Και ο Srek μόλις πάτησε το επόμενο play.
Instagram: srek
Soundcloud: Srek