facebook sharing button
Παιδί Τραύμα - Θεσσαλονίκη
Το Παιδί Τραύμα στη Νέα Παραλία, κοιτώντας τον Θερμαϊκό όταν ακόμα δεν αποκάλυπτε το πρόσωπό του
CITY

Παιδί Τραύμα: 10 πράγματα που αγαπώ στη Θεσσαλονίκη

Ο Τάσος Καρτέρης μοιράζεται στο THESS VOICE στιγμές από το αρχείο του πριν τη συναυλία του στο WE SKG

Το Παιδί Τραύμα γράφει στο THESS VOICE για τα 10 πράγματα που αγαπά στη Θεσσαλονίκη, πριν τη συναυλία του στο WE SKG, την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, μαζί με την Demetria.

Στη Θεσσαλονίκη που αγαπάει το Παιδί Τραύμα υπάρχει πάντα χώρος για έναν ακόμη στο τραπέζι. Παραγγέλνεις λίγο παραπάνω, πίνεις άλλο ένα ποτήρι και ξεχνάς ότι αύριο δουλεύεις. Οι φίλοι συνεχίζουν κουβέντες που είχαν αφήσει στη μέση πριν από μήνες. Έξω, η θάλασσα. Μια χαρά πρόγραμμα για έναν άνθρωπο που προσπαθεί να μάθει να χαίρεται τη ζωή του.

Το Παιδί Τραύμα, ο Τάσος Καρτέρης, μίλησε γι’ αυτή την προσπάθεια στη μεγάλη συνέντευξή του στην ATHENS VOICE. Μίλησε και για τα προηγούμενα: την οικοδομή δίπλα στον πατριό του, τα τελάρα με ψωμιά που κουβαλούσε ως αποθηκάριος, τον Καβάφη που αντέγραφε στη βιβλιοθήκη της Πάτρας επειδή δεν περίσσευαν χρήματα για βιβλία. Την ανασφάλεια που τον έκανε κάποτε να κρύβει το πρόσωπό του. Τον φόβο του θανάτου που επιστρέφει όλο και συχνότερα.

Το 2010 άφησε την Πάτρα και μια ολόκληρη ζωή για να εγκατασταθεί στην Αθήνα. «Πραγματική επανάσταση είναι να ξεβολεύεσαι», λέει. Να παραδέχεσαι ότι βάλτωσες και να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Με τον φόβο παρόντα, να σου υπαγορεύει χίλιους λόγους να μείνεις.

Την πρώτη του συναυλία την έδωσε στα τριάντα εννιά. Ανεβαίνει ακόμη νηφάλιος στη σκηνή, με το άγχος να κάνει τη γνωστή του δουλειά, και βρίσκει ανακούφιση όταν ο κόσμος τραγουδάει μαζί του. Κάποιος αναγνωρίζει τη ζωή του στους στίχους σου κι εσύ αισθάνεσαι ότι έχεις παρέα. Εκεί αξίζει ο κόπος.

Youtube URL

Το πρόσφατο άλμπουμ του, «Δεύτερη Ζωή», που κυκλοφόρησε από τη Fine! Records, αποτέλεσε ορόσημο στην καλλιτεχνική του πορεία: ένας δίσκος για τους εαυτούς που αφήσαμε πίσω, τις ταυτότητες που εγκαταλείψαμε και την επιθυμία να ξεκινήσουμε ξανά, ακόμη κι όταν τίποτα δεν ξεκινά πραγματικά από την αρχή.

Αύριο, Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, ανεβαίνει στο WE με τη σταθερή του μπάντα. Δημήτρης Γρηγοριάδης – ντραμς, Κώστας Γρούντας - μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά, Ντένις Μόρφης – κιθάρα, Emi Path - πλήκτρα, φωνητικά, Γιώργος Λιάπης – ηχοληψία. Special guest η Θεσσαλονικιά τραγουδοποιός Demetria, με τον ήχο της ανάμεσα στην art pop, τη neo soul και τη synth jazz. Η προπώληση κοστίζει 12 ευρώ, το εισιτήριο στο ταμείο 15.

Μία μέρα πριν από τη συναυλία, μας έστειλε φωτογραφίες και πράγματα που αγαπάει στη Θεσσαλονίκη. Αυτή είναι η δική του φωνή.

Το Παιδί Τραύμα γράφει στο THESS VOICE για όσα αγαπά στη Θεσσαλονίκη πριν το live στον Πολυχώρο WE SKG

Τα Κάστρα
Μου αρέσει να ανεβαίνω στα Κάστρα και να κοιτάζω την πόλη από ψηλά. Να παρατηρώ τα φώτα στα παράθυρα και να σκέφτομαι πόσες χιλιάδες ζωές εξελίσσονται ταυτόχρονα, πόσες ιστορίες, συμβαίνουν παράλληλα χωρίς να γνωρίζουν ποτέ η μία την άλλη. Μου αρέσει αυτή η παράξενη αίσθηση ότι είσαι ταυτόχρονα ένα πολύ μικρό και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι ενός τεράστιου συνόλου.

Το Παιδί Τραύμα στη Νέα Παραλία, κοιτώντας τον Θερμαϊκό όταν ακόμα δεν αποκάλυπτε το πρόσωπό του

Η βόλτα στην παραλία
Ειδικά αργά το βράδυ, όταν η πόλη αρχίζει να ησυχάζει και η παραλία αποκτά έναν διαφορετικό ρυθμό. Μου αρέσει να περπατάω χωρίς να έχω συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς να χρειάζεται να βρίσκομαι κάπου ή να προλάβω κάτι. Απλά να κοιτάζω τη θάλασσα. 

Οι φίλοι μου.
Ο Στέργιος, η Μέμα, ο Σωκράτης, ο Θανάσης, ο Κοσμάς, η Μαρία κι άλλοι πολλοί. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μη βλέπεις συχνά, αλλά όταν τους συναντάς είναι σαν να συνεχίζεται μια συζήτηση που είχε απλώς διακοπεί πριν από μήνες. Υπάρχει μια οικειότητα που έχει χτιστεί με τον καιρό και που δεν επηρεάζεται από τις αποστάσεις. Νομίζω ότι τελικά οι πόλεις είναι κυρίως οι άνθρωποί τους.

Με την μπάντα μας στα καμαρίνια του Μύλου

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Μου αρέσει που για λίγες μέρες η πόλη γεμίζει ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη για ιστορίες, εικόνες και κόσμους που δεν υπάρχουν. Οι κινηματογραφικές αίθουσες, οι συζητήσεις μετά τις προβολές, οι τυχαίες συναντήσεις και οι ταινίες που μπορεί να μη σου αρέσουν καν, αλλά εξακολουθούν να σε απασχολούν για μέρες. Είναι ωραίο να θυμάσαι ότι δεν είσαι ο μόνος που ψάχνει κάτι μέσα στο σκοτάδι μιας κινηματογραφικής αίθουσας.

Το φαγητό
Μου αρέσει που εδώ το φαγητό δεν είναι απλώς μια ανάγκη, αλλά μια αφορμή για να συναντηθείς, να αργήσεις, να παραγγείλεις λίγο παραπάνω και να ξεχάσεις για λίγο ότι αύριο έχεις δουλειά. Από μια μπουγάτσα στο χέρι μέχρι ένα τραπέζι γεμάτο νόστιμα φαγητά, φίλους, ιστορίες και ατέλειωτο κρασί. Μου αρέσει αυτή η γενναιοδωρία στο τραπέζι, η αίσθηση ότι πάντα υπάρχει χώρος για έναν ακόμη άνθρωπο και ότι κανείς δεν βιάζεται πραγματικά να τελειώσει η βραδιά.

Με τον φίλο μου George Gaudy κάπου στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα unplugged

Τα ξημερώματα μετά από μια συναυλία
Εκείνη η παράξενη ώρα που δεν είσαι πια αυτός που ήσουν πριν από δύο ώρες, αλλά δεν έχεις γίνει ακόμα αυτός που θα είσαι αύριο. Έχεις ακόμη μέσα σου τον ήχο, την ένταση, τα πρόσωπα, τις στιγμές που μοιράστηκες με αγνώστους. 

Θέατρο Συκεών, πριν τη συναυλία, αναγκαστικά καθιστοί λογω Covid

Η πολιτιστική ζωή της πόλης
Μου αρέσει που η Θεσσαλονίκη έχει μια δική της πολιτιστική ζωή, με τον δικό της ρυθμό και τις δικές της αναφορές, που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Υπάρχει μια αίσθηση ότι η πόλη δεν σταμάτησε ποτέ να μεγαλώνει, να αλλάζει και να αναζητά τον εαυτό της. Κρατάει πράγματα από το παρελθόν της, αλλά ταυτόχρονα αφήνει χώρο για καινούργια πράγματα. 

Ηχογραφώντας τη «Δεύτερη Ζωή» με Aki Rei στο στούντιο του Dzincovic

Η μουσική σκηνή της πόλης
Μου αρέσει που υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να φτιάχνουν πράγματα επειδή έχουν την ανάγκη να τα φτιάξουν, χωρίς να αναρωτιούνται διαρκώς αν θα γίνουν επιτυχία, αν θα βρουν κοινό ή αν θα χωρέσουν σε κάποια τάση. Μου αρέσουν οι μικρές σκηνές, οι συναυλίες, οι μουσικοί που πειραματίζονται και οι άνθρωποι που επιμένουν να δημιουργούν. Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στο να κάνεις κάτι χωρίς να ξέρεις απαραίτητα πού θα σε οδηγήσει.

Στην εναρκτήρια συναυλία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Οι άνθρωποί της
Μου αρέσει η ανοιχτότητά τους, η ζεστασιά και η γενναιοδωρία τους. Έχουν έναν τρόπο να σε κάνουν να αισθάνεσαι οικείος μαζί τους, ακόμα κι αν σε γνώρισαν μόλις πριν από πέντε λεπτά. Είναι καλόκαρδοι, φιλόξενοι και δεν φοβούνται να δείξουν την αγάπη τους. Και αυτό, στις μέρες μας, δεν είναι καθόλου λίγο.

Πλατεία Αριστοτέλους

Οι παλιές πολυκατοικίες και τα μεγάλα πεζοδρόμια
Τα μπαλκόνια, τα μωσαϊκά, οι κλειστές κουρτίνες, οι προσόψεις που έχουν δει δεκαετίες να περνούν. Μου αρέσει να παρατηρώ τα παλιά κτίρια και να φαντάζομαι τους ανθρώπους που έζησαν μέσα τους, τις οικογένειες που μεγάλωσαν, τους ανθρώπους που έφυγαν, εκείνους που έμειναν. Κάθε διαμέρισμα και μια ιστορία που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Youtube URL