Ο Little Peter Αθανασιάδης ξέρει από Θεσσαλονίκη και από ροκενρόλ!

Πέτρος Αθανασιάδης, aka Little Peter: τρελός μπούγκι πιανίστας και ηγήτορας των Bad News, μπάντας που τo σπιντάτο ροκαμπίλι μπούγκι ρολ τους, τη δεκαετία του ’90 αλλά και ως τα μισά της πρώτης δεκαετίας των 00s, γκρέμιζε πατώματα και ράγιζε τοιχώματα, στα Malt & Jazz, Cafe Americain, Μύλος, Casual Living και δεν συμμαζεύεται. Little Peter τότε, Little Peter και τώρα, αφού ο τύπαρος συνεχίζει να γκρουβάρει ταΐζοντας με dj μουσικές τα ηχεία του μπαρ «Home Sweet Home», κόψη Βενιζέλου με Μητροπόλεως, ωραίος σασιρμάς ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Και φυσικά επιμένει να χτυπά το πιάνο του, σαν ρέπλικα του Τζέρι Λι Λιούις ή, καλύτερα, με το ίδιο φαν, ίδιο με αυτό που ο Killer Jerry κοπάνησε το όργανο σε εκείνη τη μυθική εμφάνιση στου Χαριλάου της δεκαετίας του ’80.

Στα πάρτι προς τιμή του Lux Interior των Cramps, ο Μικρούλης Πέτρος εμφανίζεται με γούνα, δαχτυλίδια και μαύρα γυαλιά, όμως αρκετά με τα διαπιστευτήρια. Στο σημερινό Thess Voice, κυρίες και κύριοι, αγόρια και κορίτσια, υποδεχτείτε θερμά έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς ροκενρολόκαρδους ήρωες να παρουσιάζει τη δική του Θεσσαλονίκη.

3 πράγματα που σου αρέσουν περισσότερο στη Θεσσαλονίκη.
1. Να διασχίζω την έρημη παραλία γυρίζοντας από κάποιο μπαρ της πόλης το ξημέρωμα.
2. Τα σκοτεινά στενά του κέντρου γεμάτα κόσμο και μουσικές να ακούγονται από κάθε πλευρά του δρόμου.
3. Οι καβάντζες της πόλης... μόνο για μυημένους.

Τα 3 πράγματα που, αν έλειπαν, θα έκαναν τη Θεσσαλονίκη ομορφότερη.
Η πόρωση και η πόλωση και η μιζέρια (ευτυχώς όχι όλων) των ανθρώπων αυτής της πόλης... Βέβαια τα αυτοκίνητα, και ο θόρυβος. Έχω μεγάλο πρόβλημα με τον θόρυβο, και δεν εννοώ τη μουσική!

Το  πρώτο πράγμα που θα έκανες  αν ήσουν δήμαρχος για μία μέρα.
Έστω για μια μέρα θα επέστρεφα την πόλη 30 χρόνια πίσω. Όλη η πόλη ΓΙΟΡΤΗ, παντού, όλοι μαζί, χωρίς όρια, ωράρια, αντικαπνιστικούς και αλκοτέστ να παραμονεύει σε κάθε γωνιά της πόλης.

Το πρώτο σου διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη.
Στην ηλικία των 16, μια καταραμένη γκαρσονιέρα (καβάντζα), που νοίκιασα από έναν φίλο, χωμένη σε κάποιο στενό της Κάτω Τούμπας. Επίσημα, το πατρικό μου, στην περιοχή του Ευκλείδη, όταν η οικογένεια μετακόμισε σε άλλο, μεγαλύτερο διαμέρισμα.

Πού ζεις τώρα; (γιατί διάλεξες το μέρος;)
Κάπου πολύ κοντά στην όμορφη παραλία με πολύ όμορφη θέα! Ήταν συνειδητή επιλογή (συνωμότησε και το σύμπαν) για να είμαι μαζί με το μωρό μου <3!

Η πιο τρελή θεσσαλονικιώτικη ιστορία που έχεις ακούσει / ζήσει…
Κορομηλά, τέλη της δεκαετίας του '80 (γνωστό ρεμάλι της περιοχής). Πριν πάμε σε κάποιο μπαρ της περιοχής και ώσπου να μαζευτούμε όλοι οι φίλοι, συχνάζουμε ή στα ντόνατς ή στο Snoopy, που είναι απέναντι από το τότε Αμερικανικό Προξενείο (λίγο πιο κάτω από το Berlin). Από τη μια πλευρά, ροκαμπίληδες, πάνκηδες και σκίνχεντς, και στην απέναντι γωνία, σε απόσταση 2 μέτρων, το φυλάκιο της αστυνομίας με τους ένοπλους φρουρούς (ΣΟΥΡΕΑΛ). Τα πράγματα ήταν χαλαρά, πολύ χαλαρά... Μας ήξεραν, τους ξέραμε, κανένας δεν πείραζε κανέναν. Τόσο χαλαρά που, όταν κάποιος φύλακας ερχόταν στο Snoopy για να πάρει κάτι ή να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, για να μην προκαλέσει, άφηνε το αυτόματο στο φυλάκιο. Βέβαια, υπήρχε και δεύτερος φύλακας που υποτίθεται ότι θα πρόσεχε το όπλο του άλλου. Στην περιοχή, μια από τις πολλές ατραξιόν της εποχής ήταν και ο «Τζακ Νόρις», τέλεια φυσιογνωμία! Όχι ιδιαίτερα καλά στα μυαλά του, φρικιό της εποχής, τριγυρνούσε στα στέκια μας, τον κερνούσαμε καμία μπίρα και σπάγαμε πλάκα. Το παρατσούκλι του το απέκτησε από τότε που άρχισε να πετιέται μπροστά στους περαστικούς, φωνάζοντας δυνατά «Τζακ Νόρις» και σημαδεύοντάς τους με τα χέρια του, κάνοντας τον χαρακτηριστικό θόρυβο ενός αυτόματου όπλου: «ταταταταταταταταταττα»... αχαχαχαχαχαχα, ήταν τέλειο! Ο κόσμος, βλέποντας ότι ο τύπος ήταν «του γιατρού», μαζί με την περίεργη εμφάνισή του, έτρεχε τρομαγμένος. Το σκηνικό συνεχιζόταν κάθε βράδυ, όλο το βράδυ, και από πίσω εμείς, κλαίγοντας από τα γέλια, να τον κερνάμε μπίρες. Πολλές φορές πήγαινε και κοντά στο φυλάκιο και έκανε το ίδιο και στους αστυνομικούς. Αυτοί γελούσαν με το θέαμα και όλα καλά, το είχαν συνηθίσει πλέον.

Ώσπου ένα βράδυ Σαββάτου, κάνοντας την ατραξιόν του στον κόσμο, πλησίασε αρκετά κοντά στο φυλάκιο. Με τον έναν φύλακα να λείπει και το όπλο του να είναι ακουμπισμένο, ο «Τζακ Νόρις» έκανε την κίνηση. Άρπαξε το όπλο του αστυνομικού. Επιτέλους κρατούσε αληθινό όπλο στα χέρια του, και το πάρτι μόλις είχε ξεκινήσει... Σηκώνει λοιπόν ο Τζακ το όπλο και αρχίζει το ίδιο έργο στον ανυποψίαστο κόσμο που απλά περνούσε από εκεί, καλοντυμένος και ήρεμος, για να πάει κάπου να διασκεδάσει – αυτή τη φορά με πραγματικό όπλο. Στα ηχεία του Snoopy να παίζει ο Carl Perkins το Blue Suede Shoes και... «ταταταταατατατατατατατατα Τζακ Νόρις». Ο κόσμος να φωνάζει και όπου φύγει φύγει, ο αστυνομικός να μην ξέρει τι να κάνει και να τον παρακαλάει να αφήσει το όπλο κάτω, κι εμείς να έχουμε παγώσει. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, το γέλιο πλέον είχε κοπεί. Έδειχνε ιδιαίτερα σοβαρός, το είχε πιστέψει, «Τζακ Νόρις». Θα το χρησιμοποιούσε ή απλά έκανε πλάκα; Αυτό συνεχίστηκε κανένα πεντάλεπτο, ώσπου κάποια στιγμή κατάφεραν να τον πείσουν να αφήσει το όπλο. Μαζεύτηκε αστυνομία, συλλάβανε τον «Τζακ Νόρις» και από τότε δεν τον ξαναείδαμε. Κάνανε έφοδο και οι κλούβες, που τότε ήταν της μόδας να μαζεύουν κόσμο, και έτσι σκορπίσαμε και χωθήκαμε μέσα στα γνωστά μπαρ της πόλης. Αξέχαστη ροκ εν ρολ βραδιά!

Ο αγαπημένος σου ήχος/θόρυβος της πόλης.
Γενικότερα σιχαίνομαι τους θορύβους από όπου και αν προέρχονται!

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον Θεσσαλονικιό;
Η ανεμελιά, η πιο χαλαρή στάση στα πράγματα... Η παθητικότητα, η μίρλα και η μιζέρια… Αν τα έχεις αυτά, δεν έχει σημασία πού μένεις. Είσαι δικός μας, είσαι Θεσσαλονικιός!

Ποιο είναι το καλύτερο μέρος για να απομονώνεσαι στη Θεσσαλονίκη;
Δεν μου αρέσει να απομονώνομαι, να αποκόπτομαι από ανθρώπους ή καταστάσεις. Βυθίζομαι εύκολα, χάνομαι και βγαίνω δύσκολα από αυτή την κατάσταση. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα μέρος, θα έλεγα ίσως κάπου στο τέρμα της παραλίας, μετά το Μέγαρο.

Ποιο είναι το πιο  αγαπημένο σου εστιατόριο από τα παλιά που έφυγαν και από τα νέα που κρατούν κραταιό τον θρύλο της πόλης των γεύσεων;
ΝτοΡέ: 5 αστέρια!

Ένα μπαρ που σου λείπει κι ένα μπαρ συχνάζεις τώρα.
Cafe Americain, Δον Κιχώτης, Malt & Jazz. Τώρα συχνάζω στο καινούργιο The Bar – Home Sweet Home.

Μια φράση που χαρακτηρίζει ακριβώς τους Θεσσαλονικιούς.
Γρήγορης αντίληψης, αργής κατανόησης!

Ένα επίθετο που δεν ταιριάζει καθόλου στους Θεσσαλονικιούς.
Αφιλόξενοι!

Πώς φαντάζεσαι την πόλη σε 50 χρόνια;
Μέσα στα χρόνια οι πόλεις αλλάζουν και εξελίσσονται όταν αλλάζουν και εξελίσσονται οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές. Αν δεν συμβεί αυτό, νομίζω ότι τίποτα δεν θα αλλάξει ριζικά. Η πόλη θα κυνηγάει αιώνια την ουρά της... Όπως τώρα έτσι και τότε, θα έχει όλα τα κακά της μεγάλης πόλης και όλα τα κακά ενός χωριού!

Τι θα πρωτοέδειχνες από την  πόλη σε έναν ξένο καλεσμένο σου;
Τα κλασικά αξιοθέατα της πόλης ίσως. Εξαρτάται πάντα από τον καλεσμένο.

Ο αγαπημένος σου περίπατος.
Παλιά πλευρά της πόλης: απίθανα Λαδάδικα, Βαλαωρίτου, και μια ωραία βόλτα στην παραλία της Νέας Κρήνης.

Αγαπημένη διαδρομή με το αμάξι;
Θεσσαλονίκη - Περαία και πίσω, 3-4 τα ξημερώματα, χειμώνας με κακοκαιρία και το χαζοκούτι να παίζει Etta James - Love Ain't Never Let Me Down! Πεθαίνωωωωω!

Η καλύτερη θέα στη Θεσσαλονίκη;
Δεν το συζητώ, 100% Άνω Πόλη!

Τι σε ζορίζει και τι σε χαλαρώνει.
Γενικότερα, έχω δυσανεξία στους μαλάκες. Ζορίζομαι όταν βρίσκομαι κοντά τους. Με ζορίζει η ανοησία, το ψέμα, η αχαριστία, μα πιο πολύ από όλα οι κακότροποι χαρακτήρες!
Και σαν μουσικό, με ζορίζει φυσικά και η πόλη μου, που καθημερινά μετατρέπεται σε ένα απέραντο σκυλάδικο, αδύναμη να προωθήσει οτιδήποτε ξένο και πέρα από τα στενά όριά της. Περιορισμένοι σε λιγοστούς χώρους, οι υπηρέτες του ξενόγλωσσου στίχου μοιάζουν πλέον εχθροί του κράτους, χωρίς υποστήριξη, χωρίς καμία προοπτική και με μόνη τους επιλογή να αφήσουν αυτή την πόλη στη μοίρα της, αναζητώντας την τύχη τους σε μια πραγματική μεγαλούπολη...
Με χαλαρώνουν οι πανέμορφοι φίλοι μου, που πάντα είναι εκεί για μένα. Φυσικά το μωρό μου, love love love! Όταν κάθομαι στο πιάνο και χάνομαι και ονειρεύομαι με τις ώρες... Μια ωραία ταινία, οι συζητήσεις γεμάτες ιδέες, ενέργεια και αυθορμητισμό, με την άγνοια κινδύνου ενός δεκαπεντάχρονου, που στο τέλος πονάει το μυαλό σου, έχουν δακρύσει τα μάτια σου από τα γέλια και το σώμα σου είναι τόσο ελαφρύ από ευτυχία. Οι ΩΡΑΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ με χαλαρώνουν, και όπως λέει και μια καλή μου φίλη και αδελφή ψυχή: «ΟΜΟΡΦΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!»