Όταν σου λέω Νίκος Μπιτζένης και Mikro, να χορεύεις!

«Βόλτες με φίλους, μουσική όλη μέρα, μέχρι το βράδυ κι ας ήταν Δευτέρα»: Τρύπες, Σπαθιά, Mikro, Xaxakes, αυτή ήταν η ιερή τετράδα της indie Θεσσαλονίκης της δεκαετίας του ’90 που ταρακούνησε τον Βορρά και έφτιαξε τον μύθο της Θεσσαλονίκης, τότε «που χορεύαμε όλοι, δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η πόλη». Τριάντα και κάτι χρόνια μετά, ο Νίκος Μπιτζένης, ψυχάρα και ηγέτης των Mikro, θυμάται εκείνες τις μέρες χωρίς να τις νοσταλγεί. Λογικότατο, οι Mikro δεν υπέστειλαν ποτέ τη σημαία της χαράς και του χορού. Οι Mikro με τον Μπιτζένη πάντα μπροστά κρατάνε τον μύθο κραταιό. Και στην πορεία ας εγκατέλειψαν άλλοι ή άλλαξαν προφίλ από την πάλαι πότε εκείνη πόλη. Σύνδεση με Λονδίνο, κατοικεί ο Νίκος, σύνδεση για μερικά τι, πώς, πότε, γιατί, όπως και το από πού αντλεί αυτές τις δαιμονισμένες ενέργειες καλλιτεχνικής μακροζωίας;

Θέλω να ξεκινήσω το «πινγκ πονγκ» μας όχι με μουσική αλλά με μόδα, γνωρίζοντας πόσο πολύ αγαπάς κι εσύ τα κλασικά σκούρα πόλο Fred Perry. Εγώ το κάνω με πολύ δισταγμό από τότε που στην Αμερική τα μοστράρουν οι Proud Boys και στα μέρη μας καπηλεύτηκε το «στεφάνι» ο Κασιδιάρης. Δεν είναι τρελό που οι ακροδεξιοί καπηλεύονται σύμβολα της ποπ κουλτούρας και «ιερά κομμάτια» της νιότης μας; Και παρεμπιπτόντως τι γίνεται στο Λονδίνο με τον Φάρανζ και το Brexit; Στ’ αλήθεια οι Άγγλοι το μετάνιωσαν κι επιθυμούν επάνοδο στην Ευρώπη;
Η αλήθεια είναι πως τα Proud Boys έκαναν τη ζημιά και στα Fred Perry εκτός όλων των άλλων. Ειδικά όσο αφορά το μαύρο-κίτρινο, το οποίο είναι το αγαπημένο μου (έχω τρία) αλλά πλέον δεν τα φοράω ούτε μέσα στο σπίτι γιατί μου θυμίζουν αυτή την άθλια φασιστική ομάδα. Παρ’ όλα αυτά, αν έχεις καθαρή αντιφασιστική άποψη και τη λες φωναχτά, δεν μπορεί κάποιος να σου προσάψει κάτι.Τι μπορείς να πεις για τον Paul Weller που είναι έντονα κατάτου φασισμού αλλά αγαπάει τα Fred Perry; Εγώ προσωπικά (αλλά και οι υπόλοιποι Mikro) είμαστε εντελώς κάθετοι κατά της όποιας φασιστικής/ακροδεξιάς ομάδας απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αξίζει να σημειώσουμε πως η Fred Perry με ανακοίνωσή της τόνισε πως δεν έχει και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τις ακροδεξιές ομάδες που φοράνε το εν λόγω Fred Perry και γι’ αυτό τον λόγο το απέσυρε από την αγορά!Ευτυχώς υπάρχουν τα υπόλοιπα χρώματα για όσους αγαπούν τα Fred Perry.
Σχετικά με το Brexit, ο περισσότερος κόσμος που το υπερψήφισε το έχει μετανιώσει, όπως ήταν αναμενόμενο. Δυστυχώς όμως υπάρχουν κάτι κλόουν σαν τον Φαράζ που στηρίζονται στα χρήματα των ύποπτων donations και στη βλακεία των αμόρφωτων και συνεχίζουν να διαμορφώνουν αρνητικά το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο.Πάντως έχει αρχίσει να υπάρχει μία γενικότερη τάση εδώ στο UK υπέρ της επανένταξης με x τρόπους. Ίδωμεν.
Γενικότερα, η έκρηξη της ακροδεξιάς και των φασιστικών οργανώσεων ανά τον κόσμο είναι κάτι πολύ ανησυχητικό και υποστηρίζουμε κάθε φωνή, ειδικά του καλλιτεχνικού κόσμου, που είναι εναντίον τους.

«Κοίταξε ψηλά στο φως/ Κόσμος τόσο δα μικρός/ Ήλιος ουρανός και η γη/ είμαστε όλοι μια στιγμή»: Ο λόγος που αιτήθηκα την κουβέντα μας ήταν το ρεμίξ του «Θα γίνω αγάπη». Για πες, γιατί αυτό και πώς κι έτσι και, φυσικά, τι σχέδια υπάρχουν για νέα δουλειά…
Μας αρέσουν γενικά τα remix και τα πειράγματα. Στην προκειμένη ενός τραγουδιού από το πιο πρόσφατο άλμπουμ μας, «ΣΟΥΠΕΡΗΡΩΕΣ» που κυκλοφόρησε το 2024. Για την ακρίβεια κυκλοφόρησε και ένα ακόμη remix στις 3 Δεκέμβρη για τον ίδιο λόγο (του τραγουδιού «Μες την οθόνη» από το ίδιο άλμπουμ). Ο λόγος που κυκλοφορούμε τα remix είναι για να δώσουμε στον κόσμο μας κάτι καινούριο μέχρι να κυκλοφορήσει το νέο μας άλμπουμ τον Απρίλη του 2027. Ένα θεματικό άλμπουμ με βασικό θέμα τις οθόνες, τα social media και το AI.

Το τελευταίο λάιβ σας πάντως που είδα στο Λιμάνι με έκανε να νιώσω αίσθηση «συνωμοτικού reunion», βλέποντας τόσους από εκείνη τη φουρνιά που ζήσαμε τη ninenties φάση της Θεσσαλονίκης σε τέμπο «Θυμάμαι τότε που χορεύαμε όλοι και δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η πόλη». Για τα πιτσιρίκια πάλι, όπως τα χάζευα, παραμυθιασμένα πουλιά από τις διηγήσεις των μεγαλύτερων, η εμφάνισή σας σκόρπισε στον αέρα νοσταλγία για μια εποχή που δεν έζησαν. Και εσύ στη σκηνή, τριάντα κοντά χρόνια τώρα, να ισορροπείς μεταξύ του ηδονιστικού τότε της νιότης μας και του δύσκολου και αμήχανου τώρα για όλους, μικρούς και μεγάλους. Λες να χορέψουν και να εκραγούν, και αυτοί, ξανά κι εμείς μαζί τους (αιώνιοι νέοι!), ή όσοι προλάβαμε προλάβαμε;
Δεν είμαστε φαν της νοσταλγίας. Η νοσταλγία μπορεί να σε ρίξει στη λήθη. Μας αρέσει να ρίχνουμε ματιές στο παρελθόν αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν έχει σκοπό να νοσταλγούμε πώς ήταν τα 90s, αλλά να θυμηθούμε πώς ήταν ώστε να το ξανακάνουμε, και εμείς οι παλιότεροι αλλά και οι νεότεροι, όλοι μαζί σαν μια παρέα. Άλλωστε τι ανοησία είναι αυτή με τις ηλικιακές τάξεις; Εγώ, ας πούμε, αισθάνομαι όπως όταν ήμουν 30. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Επίσης, οι νέοι θέλουν απεγνωσμένα να ζήσουν έξω από τις οθόνες. Ας τους δείξουμε, λοιπόν, τον τρόπο εμείς που το έχουμε κάνει. Γενικά είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται με όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά κάτι πίσω στο μυαλό μας λέει πως κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο.

Σας κυνηγά αυτό το τραγούδι, όπως τον Moby το «Natural Blues», τους Massive Attack το «Safe From Harm», τους Depeche Mode το «Just Can’t Get Enough» και τους Hooverphonic το «Mad About You». Ανέφερα όλους τους παραπάνω γιατί με εξτραδάκια αναφορές σε Kraftwerk, Στέρεο Νόβα, Underworld, σχηματίζεται ένα μεγάλο κομμάτι από την παλέτα του ήχου και το πολυmix-and-match του μουσικού genre σας. Σωστό ή λάθος;
Κοίτα, είμαστε παιδιά των 80s και των 90s. Ζήσαμε φοβερές στιγμές με τις μουσικές όσων ανέφερες. Είναι φυσιολογικό να επηρεάζουν έντονα ό,τι κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά, ως λάτρεις της μουσικής, παρακολουθούμε όλα όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη παγκόσμια μουσική σκηνή. Δεν θέλουμε να είμαστε κολλημένοι, θέλουμε να δοκιμάζουμε νέα πράματα και να πειραματιζόμαστε όταν γράφουμε μουσική. Δεν βάζουμε όρια στη δημιουργία. Έχουμε απαγκιστρωθεί οικονομικά από τη μουσική. Το κάνουμε αποκλειστικά γιατί μας αρέσει.
Όσο αφορά το «Αυτή η πόλη», δεν έχουμε κανένα θέμα που το τραγούδι αυτό μας κυνηγά. Αντιθέτως, μας αρέσει, γιατί απλά είναι ένα δικό μας τραγούδι. Δεν έχουμε το σύνδρομο του «Creep». Κάνουμε νέα μουσική αλλά δεν ξεχνάμε αυτά που έχουμε κάνει. Γι’ αυτό και στα live μας ποτέ δεν ξεχνάμε τα τραγούδια που αγάπησε ο κόσμος.

Να πω την αμαρτία μου, εμένα με τρελαίνει το «Flip Flop», και προβαίνοντας σε βαθιά εξομολόγηση, είναι το τραγούδι σας που στα δέκα σετ που θα παίξω, στα οκτώ τουλάχιστον θα το σβουρήξω. Παρόλο που το «Flip Flop» δεν έχει λόγια, εντούτοις, χάρις σε αυτό το συνεχόμενο «ούα ουά ουά», καταφέρνει με μαγικό τρόπο να τους ενώσει όλους στο big beat τoυ, ορίστε, το έβγαλα από μέσα μου αυτό που χρόνια το κρατούσα μυστικό…
Είναι φοβερό που το λες, γιατί αποφασίσαμε μετά από πολύ καιρό να το βάλουμε ξανά μέσα στο live set. Είναι αυτό που μερικές φορές δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι να σε ξεσηκώνει; Δεν θα μάθουμε ποτέ.

Πάμε όμως και στους στίχους: νομίζω πως ο πυρήνας της σκέψης σου, που με λέξεις μετουσιώνεται σε στίχους και εικόνες, περικλείει μερικές πολύ στάνταρ αναφορές: αγάπη, μητρόπολη (αδυνατώ να σε σκεφτώ να ζεις σε πράσινα λιβάδια!), ένωση, φως, κίνηση, αστέρια και αισιοδοξία. Δέχεσαι την παρατήρηση;
Όλοι οι Mikro είμαστε παιδιά της πόλης. Πολυκατοικίες, μπετό, λίγα δέντρα, πολλή κίνηση, κόσμος και φασαρία. Όλα αυτά αντικατοπτρίζονται στους στίχους μας. Κάποιες φορές μιλάμε για την πραγματικότητα που ζούμε μέσα στη ζούγκλα της πόλης και κάποιες φορές για την απόδραση από αυτήν, για έναν φανταστικό κόσμο ή ένα ταξίδι μακριά από την γκρίζα καμιά φορά πραγματικότητα. Ναι, η αισιοδοξία είναι πολύ βασικό συστατικό σε ό,τι κάνουμε, ακόμη και όταν κάτι φαίνεται σκοτεινό εκ πρώτης όψεως.

Επιστρέφω στη ζωή στο Λονδίνο: Τι σου χάρισε και υποθέτω ότι συνεχίζει να σου το προσφέρει, ώστε να μη σκέφτεσαι την επιστροφή στην Ελλάδα; Πέρα από αυτούς τους speed date διακτινισμούς για ζωντανές εμφανίσεις και μετά πίσω πάλι στην British Fox Base Alpha, νομίζω ότι εκεί είσαι όχι μόνο επαγγελματικά ευτυχής, αλλά και εξελίσσεσαι σαν καλλιτέχνης. Συζητάς μέσα σου την πιθανότητα επιστροφής ή δεν σφάξανε;
Είμαι στο Λονδίνο 11 χρόνια τώρα και μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτή η πόλη σου ανοίγει το μυαλό. Γνωρίζεις άλλες κουλτούρες, κόσμο από κάθε γωνιά του πλανήτη, γλώσσες, γεύσεις, μουσικές και χίλια δυο ακόμα. Ένα τεράστιο χωνευτήρι με όλα τα καλά και τα κακά που μπορείς να σκεφτείς. Να φανταστείς πως στα 11 χρόνια που είμαι εδώ έχω δημιουργήσει πολύ περισσότερες μουσικές απ‘ όσες στην Ελλάδα μέσα από συνεργασίες και διάφορα projects. Η επιστροφή στην Ελλάδα για την ώρα είναι ένα σενάριο πιθανώς μετά από κάποια χρόνια, όχι όμως για τώρα. Ποτέ δεν λέω ποτέ.

Και η Θεσσαλονίκη πόσο ή δεν σου λείπει, τη νοσταλγείς ή καθόλου;
Φυσικά και μου λείπει. Είναι στο DNA μου. Και η Θεσσαλονίκη αλλά και η Αθήνα στην οποία έζησα για 15 χρόνια πριν έρθω στο Λονδίνο. Οι φίλοι, η οικογένεια, τα γνωστά στέκια, το φαγητό, ο ήλιος, η θάλασσα, η παραλία… Κάθε φορά που έρχομαι Ελλάδα για κάποιο live, θα κλέψω λίγο χρόνο για κάτι απ’ όλα αυτά.

Πάμε και στην άλλη περσόνα σου, αυτή του Nikonn, πιο nu disco σε βρίσκω εδώ, πιο νωχελικό, αν και φλερτάρεις με έθνικ ήχους. Ποια ανάγκη εξυπηρετεί αυτό σου το μοίρασμα σε δυο καλλιτεχνικούς εαυτούς;
Δεν είναι δύο. Είναι πάνω από 15. Όσο περνούσε ο καιρός στο Λονδίνο και ο δημιουργικός καμβάς μεγάλωνε τόσο περισσότερα πράματα ήθελα να κάνω. Έτσι έφτασα να έχω πάνω από 15 μουσικά projects πέρα από τους Mikro και Nikonn. Άλλα projects τα οποία μπορεί ο καθένας να βρει εύκολα είναι τα: Nick Rezo, Lookla, Odyssette, Barakounta, Kinibo, Kilimatzaro και πολλά ακόμη, αλλά μη σας κουράζω. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες. Οι Mikro είναι το μεγάλο μου παιδί. Πάντα εκεί χωρίς να έχει πλέον απαιτήσεις. Το Nikonn είναι το solo project στο οποίο δίνω και τη μεγαλύτερη βαρύτητα μετά τους Mikro, πέρα από όρια και στεγανά, με κυκλοφορίες από electronica, indie, break beats, nu disco, trip hop, ambient, soundtrack έως και dance, drum’n’bass και techno. Όπως συνηθίζω να λέω, το project Nikonn είναι genre-agnostic. Ζω γενικά μία κατάσταση πολυσχιδούς καλλιτεχνικής προσωπικότητας. Και αυτό μου αρέσει πάρα πολύ!

Σε φιλώ, «ξένε», χάρηκα που τα είπαμε. Κάτι τελευταίο από πλευράς σου εν είδει famous last words;
Κάτι για ένα θέμα που μας ταλανίζει όλο και περισσότερο. Βασικά μιλάω όλο και πιο πολύ για αυτό και, όπως είπα παραπάνω, είναι και ένα από τα βασικά θέματα του νέου Mikro album που θα κυκλοφορήσει το 2027. Είναι το AI και ο σαρωτικός και καταιγιστικός ερχομός του στα πάντα και δη στη μουσική. Δεν είμαι κατά του ΑΙ. Πιστεύω πως η χρήση του ΑΙ μπορεί να είναι ευεργετική σε θέματα όπως η ιατρική, η επιστημονική έρευνα και άλλα πολλά, αλλά σίγουρα όχι στη μουσική και γενικότερα στις τέχνες. Δεν χρειαζόμαστε το ΑΙ να κάνει τραγούδια. Όχι! Μπορούν να το κάνουν να σιδερώνει; Τότε μπράβο! Σε φιλώ κι εγώ, συμπολεμιστή!
Νίκος Μπιτζένης / Mikro