Μια νύχτα στην Κουντουριώτου, με πίτσα, μπίρα και Oasis

Το μήνυμα ήταν λιτό και το λάβαμε όλοι οι Βιλατζαραίοι, μετάφραση, το τιμ της Village Libertadores, που τρία χρόνια τώρα αλωνίζει τα ποδοσφαιρικά γήπεδα της επικράτειας φιλμάροντας τα μπαλαδόρικα ήθη και έθιμα της αγνής επαρχίας: «Δευτέρα βράδυ στις 8, στην Κουντουριώτου. Τρίτος όροφος, απέναντι από την είσοδο του λιμενικού επιβατικού σταθμού. Νοίκιασα Airbnb με γαμάτη Home Cinema οθόνη, ώρα για «Don’t look back in anger», πίτσα, μπίρα και η ταινία με τους Oasis που σας υποσχέθηκα μέσω Disney».

Γαμάτο, κάνω με το που το διαβάζω. Tο είπε και το έκανε ο Νικολάου, ο lad, ο chap, ο mate Θανάσης Νικολάου, ο Λίαμ της εκπομπής, αφού τον σκηνοθέτη της Village, τον Κώστα Αμοιρίδη, λόγω πραότητας, τον έχω πιο κοντά στο χαλαρό κούλνες του Νόελ. Λίαμ ο Θανάσης Νικολάου, γιατί είναι νευρικός, ζοχάδας, καρδιά μάλαμα δε λέω, αλλά και καυγατζής πιο μεγάλος και από Σταλόνε σε «Ρόκι» ή «Κόμπρα». Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη, τι αδελφοί Γκάλαχερ και τι αδελφοί Νικολάου - Αμοιρίδης: Αυτοί οι δυο τύποι είναι που γέννησαν την ιδέα της εκπομπής Village και μόνταραν την ομάδα μας.

Και ας γυρίσουμε πίσω στο μήνυμα του Λίαμ Νικολάου, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος έλληνας φαν των Oasis που ξέρω. Μπορεί και των Βαλκανίων, τον βάζω, όμως, και σε μια πιθανή Oasis Μικτή Κόσμου, σε περίπτωση που προκηρυχθεί παγκόσμιο κόντεστ- τσάλεντζ αναζήτησης για τον Biggest Oasis World Fan. Αυτός θα είναι, o Θεσσαλονικιός Θανάσης Νικολάου, ο αρχισυντάκτης, παραγωγός και ψυχή της Village, το παιδί από την Τούμπα, θα σαρώσει και στις διαπλανητικές λίστες κατάταξης, ο chap, o mate, o lad που είναι «Οασάς» στο φουλ και Λίαμ στο τέρμα.

Έτσι, σκάει η Δευτέρα και ντυμένος σε χαλαρό Oasis στιλ για την περίσταση (μπορντό φόρμα adidas και μαύρα σνίκερ Super Star) ανταμώνω με το τιμ της εκπομπής, που είναι αντίστοιχα «αντιντασοντυμένο», άσχετα αν ο αρχηγός Νικολάου δεν επέβαλε dress code. Και αρχίζουμε να τσακίζουμε σαν λύκοι πίτσες (άπειρες), ενώ, συνάμα, μπιρώνομαστε με μαύρες Γκίνες. Αβέρτα πιτσομπιρομαχαλά το κάναμε το Airbnb, και μέχρι να μαζευτεί όλος ο θίασος και να αρχίσει η ταινία, λέμε διάφορα χαζά, σαν αυτά που λένε οι φαν πριν τις συναυλίες. Εν τω μεταξύ, το ντουέτο Λίαμ Νικολάου και Νόελ Αμοιρίδης έφεραν στο Οασάδικο και τισερτάκια της μπάντας, σηκωμένα από το H&M, μπλουζάκια που με έκαναν να αναρωτιέμαι αν θα παίξει διαγωνισμός, τύπου «θα κερδίσει το μπλουζάκι όποιος βρει ποια είναι η μπάντα από το Μάντσεστερ που αγαπούν τα Γκαλαχεροαδέλφια» (Stone Roses, δώστε το) ή «από πού σηκώσαν οι Oasis το 99% των ακόρντων τους» (Beatles, χα! Τσάκωσα ένα δεύτερο για τη Βάγια που δεν κατάφερε να έρθει). Μπα. Τα μπλουζάκια δεν βγήκαν στη λοταρία, ήταν εκεί για το ντεκόρ και, επειδή η ώρα περνούσε, λέω «άντε, να αρχίσει η ταινία, αδέλφια, πάμε γερά».

© Στέφανος Τσιτσόπουλος

Και με το που πιάνω θέση και ο Νικολάου λέει…αρχίζει, συμβαίνει αυτό: σύσσωμα τα κάμερα μπόις, οι ηχολήπτες, οι μοντέρ, το μιλιούνι, ντε, από τους πιτσιρικάδες που φτιάχνουν αυτό το υπερθέαμα που λέγεται Village, οι συνεργάτες μας, καλά παιδιά, δεινοί τεχνίτες, επιδέξια χέρια και γάτοι σε ό,τι έχει να κάνει με την παραγωγή υπερθεαματικών εικόνων, αυτά τα υπέροχα πλάσματα, αφού περιδρόμιασαν τις 20 πίτσες (τις μέτρησα), τσάκισαν τις 60 Γκίνες (από τρεις ο καθένας, τους έβλεπα), τρία, δ΄ο, ένα… την έκαναν. Λαγοί! Λαγότερα δεν γίνεται, εξαφανιζόλ, αντίος παππούδος, ερήμωσε το σύμπαν. Λογικό σκέφτηκα, όταν στο Οασάδικο της Κουντουριώτου έμεινα μόνος με τους δυο Λίαμ και τους δυο Νόελ. Σιγά, σκέφτηκα, μην και καρδιοχτυπούσαν για μια ταινία που φίλμαρε μια μπάντα που, όταν θέριζε και εμείς καιγόμασταν με Roll with it, Supersonic, Whatever, Don’t look back in anger, Stand by me, Acquiesce και δε συμμαζεύεται, κανένας από τούτους τους μούργους δεν είχε γεννηθεί.

© Στέφανος Τσιτσόπουλος

Δεν πολυσκάσαμε με το χουνέρι των Ζ νεολαίων οι τρεις εναπομείναντες Generetion X κεφάλες: αράξαμε μπέηδες στις καναπεδάρες, καργάραμε τέρμα τα ηχεία και βάλαμε την ταινία να παίζει. Τραγουδάγαμε κάθε νότα. Και πριν ξεκινήσει το επόμενο, βάζαμε στοιχήματα αν εκτός απ’ τα γηπεδικά τους, ό,τι πρέπει για να αγκαλιάζεσαι όπως έκαναν ο Λίαμ με τον Νόελ και από κάτω έκλαιγε ο λαός από τη συγκίνηση, μαζί και η έρμη μάνα τους, που ξαναείδε τα αίματα μονιασμένα, αναρωτιόμασταν αν οι Oasis θα σφυρίζαν και τίποτα από τα σλόου. Τα πολύ συναισθηματικά τους, ρε παιδί μου, σαν το Married with children ή το άλλο που με λιώνει, το Half the world away. Δεν μας έκαναν τη χάρη. Aλλά κλάιν, όπως λέμε εδώ στο ελληνικό Μάντσεστερ, την έδρα της Βιλατζάρας-εκπομπάρας που όσο να ’ναι μια πετριά την έχουμε και οι παρακάτω στίχοι ήταν, είναι και θα παραμείνουν το μότο μας: Because we need each other/ We believe one another/ And I know we’ re going to undercover/ What’s sleeping in our soul. Και δεν πιστεύω να υπάρχει κανένας που να αναρωτιέται αν είναι από Oasis, Blur, Radiohead, Stereolab, Pulp, Suede, Dodgy, Elastica, Shed Seven και μπριτ ποπ μέχρι να σβήσει ο ήλιος.