Αλκμήνη Τριγωνάκη: Ψηλά τακούνια

Η μαμά της δεν την ήθελε σχεδιάστρια μόδας. Εκείνη όμως το είχε αποφασίσει ήδη από το γυμνάσιο, όταν και έραψε την πρώτη της φούστα. Παλιές ιστορίες. Η Αλκμήνη Τριγωνάκη έκανε «το δικό της» και τα τελευταία 30 χρόνια κάνει κάτι σχεδόν συγκινητικό. Αφοσιώνεται ολοκληρωτικά σε κάθε γυναίκα που μπαίνει στο ατελιέ, είτε της Έδεσσας είτε της Θεσσαλονίκης: ακούει τις επιθυμίες της, τη μελετάει, βλέπει τι ταιριάζει στη σιλουέτα και την περίσταση, προτείνει 500 πράγματα και 500 υφάσματα, δαντέλες, κεντήματα, πούλιες, χάντρες, πούπουλα… Και μετά, σχεδιάζει, κόβει, τρυπώνει, γαζώνει, κεντάει, και κυρίως φροντίζει η εφαρμογή να είναι άψογη.

Ειδικεύεται στα νυφικά και τα φορέματα για ιδιαίτερες περιστάσεις, γάμους, βαφτίσεις, αποφοιτήσεις, βραδινά και κοκτέιλ φορέματα, αυτά που μία λέξη λέμε «σινιέ». Γι’ αυτό και δουλεύει με τα πολυτελέστερα υφάσματα. Επίσης, δεν ασχολείται με τυποποιημένα νούμερα, τα ράβει όλα πάνω σου και στα μέτρα σου. Τον καιρό του φασόν και του γρήγορου, η Αλκμήνη δουλεύει χειροποίητα. Θα σε φωνάξει για δοκιμή όσες φορές χρειαστεί, ώστε το ρούχο να χτιστεί πάνω σου και να είναι το ρούχο που ονειρεύτηκες.

Η καθημερινότητα στο ατελιέ έχει κίνηση, ανθρώπους να μπαινοβγαίνουν, και πολλή συζήτηση περί υψηλής μόδας. Η Αλκμήνη για αρκετές ώρες εργάζεται στον κυρίως χώρο του διατηρητέου της Στοάς Μαλακοπής (καταπληκτικό κτήριο του Βιταλιάνο Ποζέλι!) με τους καθρέφτες, τα φορέματα, τα τόπια, τις κούκλες, την αύρα και το κύρος του κλασικού. Κάνει πρόβες με νύφες, μάνες, πεθερές, κουμπάρες, τη βαφτισιμιά μου (αποφοίτησε από το κολέγιο, το φόρεμα αποδείχτηκε γουρλίδικο, πλέον σπουδάζει στο Κέμπριτζ). Οι πρόβες είναι σαν πάρτι: δουλειά, καρφίτσες, τρυπώματα, ανέβα-κατέβα στο βάθρο (ναι, έχει και βάθρο το σαλόνι), αλλά και χαβαλές, γέλια και καμιά φορά και κρασάκι για να φύγει το άγχος της νυφούλας.

Η καθημερινότητα για όσους δουλεύουν στο πάνω όροφο του ατελιέ είναι επίσης πολύ ευχάριστη. Το τιμ και οι πρακτικάριοι (είναι περιζήτητη η θέση της πρακτικής στο Alkmini atelier) γελάνε, πειράζονται, χαζολογάνε, και ταυτόχρονα δουλεύουν. Άλλος κόβει, άλλη ράβει, άλλος γαζώνει, άλλη σιδερώνει, όλοι κελαηδάνε! Ο καθένας έχει το ταλέντο του· στο γαζί, στο σίδερο, στο κέντημα, στη λεπτοδουλειά και πάει λέγοντας. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις σήμερα ανθρώπους που να διαθέτουν ανάλογες δεξιότητες, μου λένε. Λείπουν και εκλείπουν οι καλοί τεχνίτες και τεχνίτριες από τον κλάδο. Μου φαίνεται περίεργο. Αν έπιανα τον επαγγελματικό προσανατολισμό μου από την αρχή, θα μάθαινα σίγουρα κοπτική, ραπτική, γαζωτική.

Τα deadlines, ειδικά το καλοκαίρι, είναι αδυσώπητα, κι ας μην το νιώθεις μπαίνοντας στο ζεν σαλόνι του ατελιέ. Κάτι ψυλλιάζεσαι όμως όταν στον πάνω όροφο ακούς διαλόγους τύπου «-Είναι επείγον αυτό το κέντημα; -Μπα, είναι για αύριο». Δηλαδή ποιο είναι το επείγον, ρε παιδιά; «Έρχεται η πελάτισσα σε μία ώρα!». Μάλιστα.

Το ατελιέ έχει όλα τα αναμενόμενα τζιτζιλομίτζιλα. Τα αναγνωρίζω ακόμα κι εγώ που η τέχνη μου φτάνει στο «ξέρω να ράψω ένα κουμπί». Το πιο χρήσιμο γκάτζετ, κατά τη γνώμη μου, είναι τα μαγνητάκια που ρουφάνε τις καρφίτσες από το πάτωμα για να μην τις πατήσει κανένας χριστιανός, εν προκειμένω εγώ. Το σίδερο δεν το πλησιάζεις, αχνίζει πολύ! Εκτός από ραπτομηχανές που γκαζώνουν και γαζώνουν, είδα από κοντά και κοπτοράπτη. Βαρύ πράμα. Επειδή ντάπηκα να ρωτήσω τι ακριβώς είναι ο κοπτοράπτης, googlάρω: «Ο κοπτοράπτης κόβει και ράβει ταυτόχρονα, χρησιμοποιεί πολλαπλές κλωστές, καθαρίζει τις άκρες των ρούχων». Θα συμφωνήσω απόλυτα.

Οι άγνωστες λέξεις τύπου «κοπτοράπτης», «καρούλια», «μπαλένες», «ραφτοσάπουνο», «ξηλωτήρι» εκτοξεύονται κατά ριπάς. Εκείνη όμως που με εντυπωσιάζει και ξεκαρδίζομαι λες και είμαι δεκάχρονο, είναι η λέξη «μασχαλόκωλος». Άκου τώρα λόγια! Εξηγώ: Οι γυναίκες, λέει, στα νυφικά και τις τουαλέτες, προτιμούν την καβαδούρα, δείχνουν μπράτσο με τόλμη, δεν θέλουν όμως να φαίνεται η σχισμή της μασχάλης. Οπότε το σημείο καλύπτεται συνήθως με δαντέλα.

Είναι τόσο μαγικό να βρίσκεσαι σε έναν χώρο όπου κάτι όμορφο φτιάχνεται από το μηδέν! Από κάτι κομμάτια ακριβού υφάσματος σε διάφορα σχήματα, δαντέλες, σύρματα, κουμπιά, ρέλια και άλλες περίεργες λέξεις, χτίζεται με υπομονή, επιμονή, πρόβες και χειροτεχνία μια φορεματάρα! Κι είναι ακόμα πιο μαγικό, οι άνθρωποι που σχεδιάζουν και χτίζουν τη φορεματάρα να γουστάρουν αυτό που κάνουν και να περνάνε καλά στον χώρο εργασίας τους. Και να περνάς κι εσύ καλά, και να προσποιείσαι ότι θέλεις να καταγράψεις δημοσιογραφικά αυτή την ατμόσφαιρα, και να πηγαίνεις ξανά και ξανά, και κανείς να μη σε διώχνει. Η Αλκμήνη είναι φίλη μου, θα μπορούσε να με σιχτιρίσει, να μου πει «έχω δουλειά, έφυγες», κι εγώ να μην παρεξηγηθώ. Αλλά δεν το κάνει, γιατί η Αλκμήνη είναι η Αλκμήνη και γι’ αυτό είναι φίλη μου. Πέρα από το ότι είναι υπερσχεδιάστρια, είναι μια ευγενική, καλόκαρδη, «ελάτε να γίνουμε φίλοι» ατομάρα!

Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά για το ατελιέ και την ατμόσφαιρά του. Θα μπορούσα να κάθομαι κάθε μέρα σε μια γωνίτσα και να παρακολουθώ την Αλκμήνη και την ταλαντούχα ομάδα της να δουλεύουν με κέφι (θα έπιανα να ράψω κάνα κουμπί, μη με πουν ακαμάτρα). Σίγουρα, θα μπορούσα να γράψω τη βιογραφία της Αλκμήνης. Να πω για τις δημιουργικές της ιδέες· για το προσωπικό της στιλ στην προσωπική της ζωή (μια Γαλλίδα την επαίνεσε μπροστά μου, και ξέρετε πόσο σνομπ είναι οι Γάλλοι!)· για τη σφιχτή, αληθινή αγκαλιά και τα θορυβώδη φιλιά της (επί κορωνοϊού υπέφερε)· για την «κοσμάρα» και το ντελούλου της (έκανε τουλάχιστον 2-3 πρόβες με τραγουδίστρια σούπερ σταρ, με σούπερ χαρακτηριστική μπασαδούρα φωνή -δεν μπορώ να πω περισσότερα- και δεν την αναγνώρισε!)· για την οδηγική της επάρκεια (μπορεί να παρκάρει λιμουζίνα σε θέσει για Smart)· για τη διατροφική της αυτάρκεια (αν δεν ασχολιόταν με τα γεύματά της ο Λάζαρος και δεν της έβαζε ταπεράκια στην τσάντα, θα τρεφόταν μόνο με doritos). Και θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη διατριβή για τα τακούνια με τα οποία διασχίζει ατρόμητη τη ζωή της. Άλλη φορά όμως. Στα επόμενα 30 χρόνια του ατελιέ της.