Νυχτερινή περιπλάνηση στην πόλη. Άσκοπη περιπλάνηση στη βραδινή μακαριότητα ή μήπως μοναξιά; Μπα, μάλλον η ιδανικότερη στιγμή για να την περπατήσεις, να τη δεις πραγματικά και να σου δοθεί σχεδόν αποκλειστικά. Πόλη και θάλασσα σε μακάρια αταραξία. Ο Θερμαϊκός καθρεφτίζει τα λιγοστά φώτα. Στους δρόμους ούτε καν η τελευταία εργασιακή βάρδια· μόνος εσύ κι αυτή. Καμία δόνηση. Κανένα σημάδι ζωής. Κανένα κυνήγι χρόνου.
Ηρεμία, λίγο πριν την προθέρμανση στις μηχανές μιας αγουροξυπνημένης πόλης. Τα γκάζια θα έρθουν αργότερα. Για λίγο ακόμα οι σκιές και το ημίφως από τις λάμπες στους δρόμους επιβάλλουν έναν ρυθμό ήρεμο, γαλήνιο. Η Εγνατία, η Τσιμισκή, άδειες πια, γίνονται διάδρομοι που σε προσκαλούν να τους ακολουθήσεις χωρίς προορισμό. Ίσως το «χαλαρά» ειπώθηκε για τη νυχτερινή Θεσσαλονίκη. Μια βόλτα ακόμα, πριν το χάραμα λύσει τα μάγια.
Χωρίς το σκληρό φως του ήλιου, όλα είναι αλλιώς. Τα κτήρια με τις βαθιές σκιές γύρω τους, σαν να απομονώνονται από το περιβάλλον και τους ανθρώπους που τα κατοικούν, σαν να υπάρχουν αυτόνομα και να συνθέτουν μια αστική φαντασμαγορία, ένα σιωπηλό κάδρο που σε κάνει να νιώθεις πρωταγωνιστής σε κινηματογραφική ταινία, απλά και μόνο επειδή περπατάς στους δρόμους της.
Γωνιές που καμία περιγραφή δεν θα καταπατήσει ποτέ την ομορφιά τους. Σε μερικές ώρες ο χρόνος, τα γεγονότα, οι άνθρωποι, οι πανικοί θα προελαύνουν ακάθεκτα και θριαμβευτικά, κι η μοναξιά της νύχτας θα αρκείται να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την απώλεια της κυριαρχίας της.
“Τα πορτρέτα μου αφορούν περισσότερο εμένα παρά τους ανθρώπους που φωτογραφίζω”, είχε πει ο φωτογράφος Ρίτσαρντ Άβεντον. Το ίδιο και η Θεσσαλονίκη· κάθε κλικ της μηχανής στο σκοτάδι είναι μια αναζήτηση εαυτού. Τις νύχτες αφορά τον περιπατητή της, όχι την ίδια.
