Ο Ανδρέας Καμπάς του Kapaphot εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Σε έναν κόσμο όπου οι αναμνήσεις στοιβάζονται σε clouds και σβήνουν με την ίδια ταχύτητα που τραβήχτηκαν, υπάρχει μια γωνιά στη Θεσσαλονίκη που επέλεξε να μετράει τη ζωή σε κλικ, χημικά και προσμονή. Στο Kapaphot, ο Ανδρέας Καμπάς εμφανίζει τον παλμό μιας πόλης που αρνείται να γίνει ψηφιακή.
Είναι η Θεσσαλονίκη φτιαγμένη για να ζει σε φίλτρα του Instagram ή μήπως υπήρξε ανέκαθεν ένα ανεξάντλητο, αναλογικό φιλμάκι; «Ταιριάζει πάρα πολύ το φιλμάκι στη Θεσσαλονίκη», λέει ο Ανδρέας. «Μια πόλη ερωτική, μελαγχολική, γεμάτη κρυμμένες ιστορίες, πόλη φαντασμάτων, τραγουδισμένη, η φτωχομάνα. Καμιά φορά νιώθεις ότι το φιλμ εφευρέθηκε σχεδόν για να την αποτυπώσει». Είτε ασπρόμαυρο με τα βαριά του κοντράστ, είτε έγχρωμο (Fuji, Kodak, Agfa, Ilford) η πόλη κουμπώνει πάνω του χωρίς να ζητάει καμία τεχνητή τελειότητα.
Κι αν κάποιοι νόμιζαν πως το αναλογικό είναι απλώς μια περαστική νοσταλγία για παλιούς, η νέα γενιά έρχεται να ανατρέψει τα πάντα. Εικοσάρηδες μπαίνουν στο κατάστημα κρατώντας compact μηχανούλες για να εμφανίσουν και να σκανάρουν. «Είναι ένας τρόπος αντίδρασης», εξηγεί ο Ανδρέας. «Μας έχουν πλαστικοποιήσει τα πάντα. Ακόμα και η πληρωμή γίνεται απρόσωπα, με μια κάρτα ή στο ίντερνετ. Το φιλμ σε αναγκάζει να μιλήσεις, να πεις ένα γεια, να κοινωνικοποιηθείς. Στο κινητό οι φωτογραφίες αποθηκεύονται κατά χιλιάδες, μέχρι να χαλάσει η συσκευή και να σβήσει το καντήλι των αναμνήσεων. Το φιλμάκι είναι απλό. Tο βάζεις, τραβάς 36 πόζες, το εμφανίζεις και μοιράζεσαι κάτι χειροπιαστό».
Σε μια εποχή άμεσης επιβεβαίωσης, το αναλογικό επαναφέρει τη χαμένη γοητεία της αναμονής. Από το κλικ μέχρι το email με τα σκαναρισμένα καρέ, μεσολαβεί εκείνη η αγωνία. «Την έβγαλα καλά;». Ένα συναίσθημα που καμία οθόνη δεν μπορεί να γεννήσει.
Και τα μυστικά; Σε μια δουλειά όπου από τα χέρια ενός φωτογράφου περνάνε τα πιο προσωπικά καρέ τριών και τεσσάρων γενεών, η εχεμύθεια είναι νόμος. «Δεν νιώθουμε εξομολογητήριο», ξεκαθαρίζει ο ίδιος. «Από το 1987 μέχρι σήμερα, η εμπιστοσύνη κερδίζεται. Οι εικόνες των ανθρώπων και οι προσωπικές τους στιγμές σταματούν στην οθόνη του εργαστηρίου. Σεβόμαστε τη ζωή του καθενός».
Γιατί τελικά, ίσως αυτό που ψάχνουμε όλοι να μην είναι η υψηλή ανάλυση, αλλά μια αυθεντική επαφή που δεν χρειάζεται passwords για να υπάρξει. Αυτά μοιράστηκε μαζί μας ο Ανδρέας Καμπάς, καλωσορίζοντάς μας σε έναν μαγικό κόσμο όπου το φως, το φιλμ και οι ανθρώπινες ιστορίες συναντιούνται. Εκεί όπου η Θεσσαλονίκη συνεχίζει να «καίγεται» καρέ-καρέ, μακριά από pixels και περιττά φίλτρα.
Info:
