ΠΑΟΚ - Άρης: Το φετινό El Clásico που υπερβαίνει τα στενά όρια της νοσταλγίας
Ακόμα κι αν δεν επιστρέψει άμεσα το μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη, αυτό το Σάββατο τα βλέμματα θα στραφούν εκεί
ΠΑΟΚ - Άρης: Πώς η νέα εποχή στα μπασκετικά τμήματα των δύο ομάδων προσδίδει ξάνα αίγλη στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης
Υπήρξε ένα από τα δημοφιλέστερα brands της δεκαετίας του 1980 (με αρχές 90s), σε βαθμό που η ιστορία και η ατμόσφαιρά του διατήρησαν τον μύθο και το ενδιαφέρον για τον αγώνα, ακόμα και σε φτωχικές περιόδους για το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης. Τα ντέρμπι μεταξύ ΠΑΟΚ και Άρη ήταν ένα αθλητικό ορόσημο των περασμένων δεκαετιών, σε μια Ελλάδα η οποία γνώριζε τότε την κυριαρχία της έγχρωμης τηλεοπτικής εικόνας, καθώς και την αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών ηθών της καθημερινότητάς της. Μια αθλητική εκδήλωση που συνδυάστηκε με το άδειασμα των κεντρικών και όχι μόνο δρόμων της Θεσσαλονίκης (συχνά και της υπόλοιπης Ελλάδας), δημιούργησε το απόλυτο για την εποχή μπασκετικό δίπολο και συνδέθηκε όσο λίγα αθλητικά events με την ποπ κουλτούρα της εποχής. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Πρέλεβιτς, ο Κόρφας, η φανατική του Άρη Μαρινέλλα στις εξέδρες του Παλαί ντε Σπορ, ο θάνατος του δηλωμένου Παοκτσή Στράτου Διονυσίου, πρόσωπα και γεγονότα που συνέπεσαν με μια εξαιρετικά έντονη πολιτικά και όχι μόνο περίοδο για τη χώρα, δίνοντας στην κόντρα των δύο ομάδων μια σαφή κοινωνική διάσταση και κάπως έτσι τον απόλυτο cult χαρακτήρα. Μια κόντρα που στη σημερινή εποχή φαίνεται να ξεφεύγει από το status της νοσταλγίας και να ετοιμάζεται να καθορίσει εκ νέου σε σημαντικό βαθμό την μπασκετική πραγματικότητα.
Μιλάμε φυσικά για μια εποχή που οι σύγχρονοι πρωταγωνιστές του αθλήματος Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός βρίσκονταν μακριά από τον πρωταθλητισμό και έτσι Άρης και ΠΑΟΚ μονοπωλούσαν τις δύο πρώτες θέσεις και τους εγχώριους τίτλους. Ο Άρης του Γιάννη Ιωαννίδη θα μείνει στην ιστορία για τις συνεχείς κατακτήσεις πρωταθλημάτων και κυπέλλων, οι οποίες του έδωσαν τον χαρακτηρισμό του «Αυτοκράτορα» του ελληνικού μπάσκετ. Την ίδια περίοδο θα συμμετέχει σε τρία συνεχόμενα final four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, χωρίς να φτάσει όμως σε κάποιο τελικό, όπου ειρήσθω εν παρόδω θα είχε να αντιμετωπίσει τη θρυλική Γιουγκοπλάστικα της εποχής, των Κούκοτς και Ράτζα. Γιαννάκης (πρωτίστως), Σούμποτιτς, Φιλίππου, Λυπηρίδης είναι κάποια από τα ονόματα που πλαισίωσαν τον μεγαλύτερο (για πολλούς) Έλληνα καλαθοσφαιριστή Νίκο Γκάλη, όταν αυτός με τις εμφανίσεις του εισερχόταν για πάντα στο πάνθεον των αθλητικών ηρώων της χώρας. Από την άλλη ο ΠΑΟΚ υπήρξε για χρόνια το μοναδικό αντίπαλο δέος για τον Άρη της εποχής, όντας ωστόσο η πρώτη ομάδα της Θεσσαλονίκης που έφερε ευρωπαϊκό τίτλο σε αυτήν, το 1991. Δεν είναι λίγοι που πιστεύουν ότι κατά τη διετία 1992-1994, ο ΠΑΟΚ έπαιζε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη, το οποίο συνδέθηκε με τα δεδομένα για το DNA του συλλόγου "what if" της εποχής. Μια χαμένη ευκαιρία με την Μπένετον Τρεβίζο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, καθώς φυσικά και ο χαμένος τελικός της Νάντης με τη Ρεάλ Μαδρίτης που στοιχειώνει ακόμα τις μνήμες με το λάθος του (κορυφαίου σε εκείνο το παιχνίδι) Παναγιώτη Φασούλα και το ιστορικό κλάμα του Πρέλεβιτς. Πέρα από την εγχώρια συγκομιδή, οι ευρωπαϊκοί τίτλοι προσέθεσαν πρεστίζ στις δύο ομάδες, με την κυριαρχία ΟΣΦΠ και ΠΑΟ τα επόμενα χρόνια να κρατάει τους φιλάθλους των δύο ομάδων της Θεσσαλονίκης (μαζί με τον ισχυρό Ηρακλή της ίδιας εποχής) σε αναμονή για την επιστροφή των ένδοξων ημερών. Ακόμα και αν αυτές δεν επιστρέψουν φέτος, το νερό έχει σίγουρα μπει στο αυλάκι για ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, με τη Θεσσαλονίκη παρούσα.
Ο (γηπεδούχος το Σάββατο) ΠΑΟΚ του Τέλη Μυστακίδη είναι ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα projects του σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού, καθώς είναι σαφές πως ο Δικέφαλος γίνεται ξανά ανταγωνιστικός και όχι απλά ένα ιστορικό brand που προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα σε ισχυρούς. Η οικονομική επιφάνεια της ομάδας φαίνεται από τις ηχηρές μεταγραφές του καλοκαιριού (προεξέχοντος του Τσεντί Οσμάν), ενώ και ο κόσμος δείχνει να έχει αγκαλιάσει αυτή τη νέα προσπάθεια γεμίζοντας συνεχώς το PAOK Sports Arena, γνωστό και ως "Παλατάκι". Στα συν φυσικά η επικείμενη ολοκλήρωση του νέου προπονητικού κέντρου, αλλά και η επιλογή του coach Αντρέα Τρινκιέρι, ενός ανθρώπου που έχει εμπειρία στο υψηλότερο επίπεδο και φαίνεται να μπορεί να διαχειριστεί ένα πολυεπίπεδο ρόστερ, δημιουργώντας αντίστοιχα ένα ανταγωνιστικό σύνολο. Η φετινή συμμετοχή στο EuroCup έχει στην άκρη ακόμα και το όνειρο της κατάκτησης του τροπαίου, ενώ η προοπτική της ένταξης στη EuroLeague είναι μια σαφής ένδειξη της αλλαγής του status της ομάδας.
Αντίστοιχα, ο Άρης του Ρίτσαρντ Σιάο (γεννημένος στις ΗΠΑ με καταγωγή από την Ταϊβάν) φαίνεται πως επανέρχεται στο status παλαιοτέρων δεκαετιών, τουλάχιστον κρίνοντας από τις πρόσφατες εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα αλλά και την καθολική αναγνώριση της δουλειάς του Βασίλη Σπανούλη στον πάγκο. Ο "Kill Bill" - ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες μπασκετμπολίστες του παρελθόντος - είναι ήδη ένας προπονητής με παραστάσεις σε πολύ υψηλό επίπεδο, ενώ με τη συμβολή του Νίκου Ζήση έχει δημιουργήσει μια ομάδα με εμπειρία, γνώση, κυρίως δε ικανότητα ώστε να επαναφέρει τον Άρη στην ελίτ του ελληνικού και ευρωπαϊκού μπάσκετ. Κάτι που όπως και για τον ΠΑΟΚ επίσης περνάει μέσα από τη διεκδίκηση του EuroCup. Με παίκτες όπως οι Μόργκαν, Ντιμιτρίγιεβιτς, Ρόμπινσον-Ερλ, καθώς φυσικά και τους Τολιόπουλο και Θανάση Αντετοκούμπο (με τον αδερφό του Γιάννη να είναι προσωπικός φίλος του Σιάο), είναι δεδομένο πως ο Άρης έχει όλα τα φόντα ώστε να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατό σε εγχώριο και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Φαίνεται λοιπόν πως οι αγώνες μεταξύ ΠΑΟΚ και Άρη ξαναβρίσκουν τη θέση που τους αρμόζει στην ελληνική αθλητική καθημερινότητα. Μπορεί στην εποχή του διαδικτύου και της υπερπληροφόρησης, οι πόλεις να μην ερημώσουν από τον κόσμο που θα παρακολουθήσει τον αγώνα, ωστόσο η νέα οικονομική και όχι μόνο πραγματικότητα των δύο συλλόγων προσθέτει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αναμέτρηση της 21/11. Κι αν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δέθηκαν με τους πρωταγωνιστές της εποχής, ίσως έρθει ξανά μια περίοδος που οι σημερινοί παίκτες αποτελέσουν εκ νέου σημαίες για τις ομάδες τους, αντιστεκόμενοι στα δεδομένα του σύγχρονου αθλητισμού που σπάνια αναδεικνύει ηγέτες και αθλητές που συνδέονται πραγματικά και σε βάθος χρόνου με έναν σύλλογο.
Ένα τζάμπολ είναι αρκετό για να θυμίσει πως τα ΠΑΟΚ-Άρης (ή Άρης-ΠΑΟΚ) είναι κάτι παραπάνω από ένας αγώνας μπάσκετ για τη Θεσσαλονίκη. Είναι ένα σύγχρονο πολιτιστικό ορόσημό της.