Το καλοκαίρι της Επανομής ή και come στον Ποταμό για να τη βρεις!

«Επανομή Επανομή/ καλά μου λέγαν μερικοί/ πως είσαι χώρα/ χώρα μαγική»! Γιατί τριάντα χιλιόμετρα μακριά από τις τσιμεντένιες πυκνότητες και τα αφρισμένα μπετά του κέντρου της Θεσσαλονίκης, τόσα καλοκαίρια που παραθερίζω εκεί, νιώθω σαν να βρίσκομαι εντός ενός παράδεισου που «τσιμπάει» λίγο από όλα. Στην άκρη της μύτης, φερειπείν, που άλλοι τη λένε Γλώσσα και άλλοι νέτα σκέτα «Το ναυάγιο», η σύνδεση, η προσομοίωση με το ομώνυμο βουλιαγμένο σκαρί της Ζακύνθου (χωρίς όμως το άγριο κάθετο των βράχων του γκερμού) είναι θεμιτή. Και εύλογη. Και με νερά εξίσου εντυπωσιακού οινοπνευματί. Οι γύρω, δε, αμμόλοφοι μου φέρνουν στον νου αγαπημένη ντερμπεντέρα Λήμνο. Να σαμπλάρω παραλληλισμούς και για την παράκτια προστατευόμενη έκταση του Ποταμού: ένεκα δικτύου Natura, τα πουλιά, οι ποσειδωνίες, ο υγρότοπος και η άγρια βλάστηση του τόπου, με παραπέμπουν στα νερά και το λιμάνι του θρακιώτικου Πόρτο Λάγους. Κολυμπώ στον Ποταμό και ψάχνω να δω τους ερωδιούς να πλατσουρίζουν στην παραδιπλανή Βιστωνίδα.

Τέτοια παράκρουση και αγάπη τρέφω της Επανομής και για αυτό δεν το κουνάμε για πουθενά αλλού για άλλο ένα καλοκαίρι, τρελά γούστα βγάζουμε. Θα παραθέσω ακόμα ένα σφηνάκι από Ποταμός looks like: την άνοιξη, όταν λιώνουν τα χιόνια του Όλυμπου, καθοριστικού βουνού για την καρτποσταλική ομορφιά του θέματος και του κολλήματος που έχω με την εξωτική περιβολή του μέρους, την άνοιξη που λέτε, καθώς τραβώ για οινογνωσίες στο κτήμα Γεροβασιλείου, έχω την αίσθηση πως το πράσινο των ανθισμένων αγρών της Επανομής δανείζεται στοιχεία από Τοσκάνη. Τρέλα; Τρέλα! Μια στάση εδώ, στο  Κτήμα Γεροβασιλείου, που τέτοιες μέρες, επικρατεί οργασμός. Συνεχής κινητικότητα, οσονούπω ξεκινά ο τρύγος, νέα σοδειά, νέες συγκινήσεις, οινολαγνεία και επισκέψεις στο διάσημο μουσείο με τα τιρμπουσόν και τα αρχαία πιθάρια. Case study αποτελεί ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου, που ταξιδεύει τη γενέτειρά του στα πέρατα του κόσμου με τις μαλαγουζιές αλλά και τη δημόσια τέχνη του (Βαρώτσος, Takis, Τσόκλης, διάσπαρτοι παντού μέσα στα αμπέλια).

Το θαλασσινό αγιάζι, που δροσίζει διαρκώς και ευλογεί την ποιότητα των σοδειών του κτήματος, γενικά κάνει δουλίτσα παντού και εφ’ όλης εδώ στον Ποταμό. Ειδικά το φετινό καλοκαίρι, οι ζέστες είναι σαν να βρίσκουν κόντρα, σαν να πέφτουν πάνω σε τοίχο, κολυμπάμε στο χαβανέζικο μπλε άτρωτοι από τα νταλαούρια και τις κάψες.

Προειδοποίηση για αρχάριους: Κάθε Σαββατοκύριακο, δεκάδες αυτοκίνητα κολλάνε στην παχιά άμμο του Ποταμού. Αν μείνεις, την ήπιες και ποντάρεις στην καλοσύνη των ξένων για σκούντημα ή τράβηγμα, με δυνατότερα γκάζια από τα δικά σου τα χλωμά. Τις Κυριακές, βέβαια, όταν πλακώνουν λεφούσια από ορκισμένους Επανομή λάβερς στο Ναυάγιο, τη λύση τη δίνουν τα ντόπια αλάνια που καταφθάνουν με το τρακτέρ τους και σε ξελασπώνουν.

Μακρύ, καυτό επανοποταμίσιο καλοκαίρι: Ο Λευθέρης Λαζάρου πίνει τα ουζάκια του στο Αγκυροβόλι, που πλέον για να βρεις τραπέζι πρέπει να κάνεις κράτηση μια εβδομάδα πριν. Υπογραφή «Χαίρε, άρχοντα Νικόλα Κουρτούτα». Συνιστώ θερμά και την ψαρική της Λέμης στη Ρετζίκα, εστιατόριο υπαιθρικό εντός του ιστορικό κάμπινγκ που από τον περασμένο αιώνα μέχρι σήμερα το τιμάνε τροχοβιλάδες και μηχανόβιοι από όλη την Ευρώπη. Γενικά η Επανομή από ψάρι παίρνει κεφάλια και να ’ναι καλά τα ταλιάνια: καθημερινά προμηθεύουν οι ξώβεργες του τα φαγοποτεία του Ποταμού με λυθρίνια, σαργούς, γοφάρια, γόπες, μουρμούρες, μαρίδες. Σημείωση συντάκτη: ταλιάνι σημαίνει ειδικές ψαροπαγίδες.

Εκτός από τα ελεύθερα μέρη για ομπρέλες και τέντες σεΐχηκες, το απέραντο μπλε του Ποταμού το δοξάζουν και τα μπιτς μπαρ του. Βάλτος, Hacienda, Melissa, Baleine, αλλά προσωπική λατρεία; Το Carousel και όλα τα παιδιά που σερβίρουν στα λιοπύρια, εξού και τους προτείνω να φωτογραφηθούν για αυτό το αφιέρωμα και… smile, είστε θέμα στο Thess Voice Athens Voice!

Καταλάβατε πως στον Ποταμό παίζει «βαρύ κάτσιμο», που σε ελεύθερη μετάφραση αυτή η επανομίτικη ντοπιολαλική θα πει «ορέ, αυτοί έρχονται δήθεν για μια βουτιά, αλλά κάθονται με τις ώρες». Και πολύ καλά κάνουμε και χίλια δίκια έχουμε, γιατί η Χαλκιδική πλέον προσωπικά μού είναι αφόρητη: μπούγιο, σασιρμάς, σαρδελοποίηση, μποτίλια και συγχρωτισμός με εκατοντάδες χιλιάδες απαίδευτους ταξιδιωτικά βαλκάνιους.

Επανομή και Ποταμάρα ολέ, μέχρι να αποικιοποιηθεί και αυτός ο τελευταίος παράδεισος. «Ούτε σάρα ούτε μάρα, γιατί εδώ είναι του Μητσάρα!» προπαγανδίζει με αξεπέραστο σλόγκαν ο τύπος στην άκρη του δρόμου. Αξεπέραστα είναι και όλα αυτά που ντιλάρει στους πάγκους του ο Μητσάρας με τα μποστάνια του, τα ζαρζαβατικά, τις φρουτάρες του, τις ντοματάρες του τις σπέσιαλ και τις πεπονάρες του τις γλυκές, σαν την γλύκα που σταλάζει το καλοκαίρι του Ποταμού. Πάντα κάνω στάση και τον συνιστώ για αμαρτωλά ροδάκινα, μελιτζάνες από τον αγρό κατευθείαν για τον φούρνο για «παπουτσάκια», ή καρπουζοχαρές για πάγωμα στη ρεφριτζαρετιέρα. Στάζει μπούζι, στάζει μπούζι του Μητσάρα το καρπούζι, και άλλη ιαχή εις δόξα της: «Επανομή Επανομή/ καλά μου λέγαν μερικοί/ πως είσαι χώρα/ χώρα μαγική»! Γιατί τριάντα χιλιόμετρα μακριά από τις τσιμεντένιες πυκνότητες και τα αφρισμένα μπετά του κέντρου της Θεσσαλονίκης, come στον Ποταμό για να τη βρεις.