30 χρόνια Αντώνης Ρέμος: Never Mind The Bollocks!

«Οι εργασίες υλοποιούνται με απόλυτο σεβασμό στην πόλη, έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του μνημείου, του οποίου η ανάδειξη θα γίνει με ειδικό φωτισμό, σύγχρονη τεχνολογία, και οπτικά συστήματα διεθνών προδιαγραφών ώστε η εμβληματική εικόνα του, μαζί με την πόλη και τη χώρα, να ταξιδέψουν στα πέρατα του κόσμου». Η ανακοίνωση της εταιρείας παραγωγής της συναυλίας του Ρέμου θα μπορούσε να είναι και η ανακοίνωση της εταιρείας του Ζαν Μισέλ Ζαρ, τότε που στην αλλαγή του αιώνα, 31η Δεκεμβρίου 1999 προς 1η Ιανουαρίου του 2000, ο Ζαν Μισέλ έπαιξε επάνω σε μια μνημειώδη σκηνή στις Πυραμίδες της Γκίζας. Εκμεταλλευόμενος τον όγκο τους, ο καλλιτέχνης αντί να στήσει ειδικές οθόνες, πρόβαλε με λέιζερ και φαντασμαγορικά εφέ το υποβλητικό μπακράουντ του σόου του, με τίτλο «Τα 12 Όνειρα του ήλιου». Και στην περίπτωση του Ζαρ, οι αντιδράσεις των Αιγύπτιων φανατικών Μουσουλμάνων υπήρξαν το ίδιο σφοδρές με αυτές των πληγωμένων Θεσσαλονικιών από την ασέβεια του Αντώνη Ρέμου και των διοργανωτών να εντάξουν τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Βουκεφάλα του στα συστατικά του σόου. Ισλαμιστές βουλευτές και συντηρητικοί κύκλοι ξεσηκώθηκαν κατηγορώντας τον καλλιτέχνη και την κυβέρνηση της Αιγύπτου, ότι προωθούν μασονικά και σιωνιστικά σύμβολα, ενώ υπήρχαν και παράπονα για το τεράστιο κόστος της συναυλίας, σε μια περίοδο φτώχειας και οικονομικής δυστοκίας. Η συναυλία του Ρέμου δεν κοστίζει τίποτα στον δημότη, είναι χορηγία. Πάμε παρακάτω.

© Στέφανος Τσιτσόπουλος

Παρά τις διαμαρτυρίες των φονταμενταλιστών, η συναυλία του Ζαρ έγινε όπως ακριβώς σχεδιάστηκε. Σε αντίθεση με τη συναυλία του Ρέμου: Οι διοργανωτές υποχρεούνται να ξεστήσουν και να ξαναστήσουν τη σκηνή κατ’ εντολή του Δήμου Θεσσαλονίκης που μάσησε από το λαϊκό τσουνάμι της οργής που ξεχύθηκε στα σόσιαλ. Ο Γιώργος Δημαρέλος, αντιδήμαρχος Προστασίας Δημόσιων Χώρων και Δημοτικής Αστυνομίας, έγραψε: «Μόλις διαπιστώθηκε η εικόνα που δημιουργούσε η αρχική τεχνική διαμόρφωση του χώρου, ζητήσαμε να επανεξεταστεί άμεσα το στήσιμο της σκηνής, ώστε το μνημείο να παραμείνει ελεύθερο, διακριτό και να αναδεικνύεται με τον τρόπο που του αρμόζει. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί με τη νέα διαμόρφωση και φιλοδοξούμε να αποτελέσει μια μεγάλη γιορτή για τη Θεσσαλονίκη, προβάλλοντας τη σύγχρονη, δυναμική και εξωστρεφή εικόνα της πόλης, μαζί με την ιστορία και τα σύμβολά της».

Ο «Αλέκος», όπως τον αποκαλούν οι σκεϊτάδες και οι χιπχοπάδες που παραδοσιακά εκεί δίνουν ραντεβού για ρολιές και ρίμες, είναι ένα άγαλμα που κατασκευάστηκε επί χούντας το ’73. Ο ανδριάντας που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Ευάγγελος Μουστάκας εγκαινιάστηκε μία χρονιά αργότερα, το 1974, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

Ρέμος, Ζαρ αλλά και Pink Floyd, από την ανάποδη. Η μυθική συναυλία των τελευταίων Live at Pompei στην καρδιά της Πομπηίας δεν προκάλεσε κανέναν αχό, αρνάκια οι Πομπηέζοι. Μπορεί να μέτρησε και το ότι οι Floyd έπαιξαν εκεί το 1971 χωρίς κοινό. Και, όταν τον Ιούλιο του 2016 ο κιθαρίστας David Gilmor επέστρεψε, οι πόρτες ήταν ανοιχτές και τα σκυλιά δεμένα, και ας «βουκεφαλορέμιζε» περίπου το σκηνικό: Ήταν η πρώτη φορά που το Αρχαίο Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο της Πομπηίας φιλοξένησε ζωντανό κοινό για μουσική εκδήλωση από το 79 μ.Χ. Οι ιταλικές αρχές αγκάλιασαν ολόθερμα το γεγονός, θεωρώντας πως ο Gilmor τους χαρίζει την καλύτερη διαφήμιση. Μάλιστα, ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας και ο Δήμαρχος της Πομπηίας ανακήρυξαν τον Gilmor επίτιμο πολίτη της πόλης σε ειδική τελετή. Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι τέτοιο με τον Ρέμο. Από τον Λαγκαδά είναι το παιδί, μια ανάσα απέχει από τη Θεσσαλονίκη η πατρίδα του. Αν, όμως, όπως λέγεται, έρθει ο Ιταλός Έρος Ραμαζότι, θα είναι σαν να αποτίνουμε φόρο τιμής στο χυτήριο Ρέντζο Μικελούτσι, στην περιοχή Πιστόια, όπου σμιλεύτηκε το άγαλμα του στρατηλάτη!

© Στέφανος Τσιτσόπουλος

Κακά τα ψέματα, η κατάσταση είναι εξόχως τραγελαφική. Τόσος σαματάς, γιατί; Μικρό είναι το χωριό μας και δεν χρειάζεται να κατέχεις μάστερ στην κοινωνική ανθρωπολογία για να ακτινογραφήσεις τις φυλές που ξεσηκώθηκαν με την «ιεροσυλία», πέρα από τους Μακεδονομάχους. Ξεσηκώθηκαν μαζί τους και οι εστέτ, εστέτ που δεν θα έβγαζαν κιχ αν αντί για τον Ρέμο έπαιζαν οι Fountains D.C. ή οι Belle & Sebastian· το άγαλμα του «Αλέκου», παρεμπιπτόντως θα ήταν θεωρώ ιδανικό ντεκόρ για την τραγουδάρα τους «Judy and the Dream of Horses». Έλα, όμως, που έτσι θα μαζευόμασταν (ανήκω στην κατηγορία τους, δεν ακούω Ρέμο) εμείς και εμείς. Επόμενοι που έκραξαν, οι ορκισμένοι Αντιαγγελουδικοί και ψηφοφόροι αντίπαλων δημοτικών παρατάξεων. Τέλος, υπάρχουν και οι Αντιμητσοτακικοί. Από το 2023, όταν ο Αντώνης Ρέμος δήλωσε «Μέχρι τώρα ο κ. Μητσοτάκης αποδεικνύεται ότι είναι στον σωστό δρόμο», έφαγε ένα cancel όλο δικό του.

Και πάμε να διασαφηνίσουμε και τον τίτλο «Never Mind the Bollocks». Κυκλοφόρησε ένας αστικός θρύλος στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ’70 αλλά συνεχίζει να υφέρπει ως τις μέρες μας, σχετικά με τους όρχεις του Βουκεφάλα στον ανδριάντα. Λένε πως αν σταθείς σε ένα συγκεκριμένο σημείο, πίσω και χαμηλά από το άγαλμα κοιτώντας προς τη θάλασσα, οι όρχεις και τα γύρω ανατομικά στοιχεία ευθυγραμμίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε σχηματίζουν το πρόσωπο ενός ανθρώπου. Οι εκδοχές της λαϊκής φαντασίας για το ποιος ποικίλουν. Μια εκδοχή θέλει τον γλύπτη Ευάγγελο Μουστάκα να αποτυπώνει το δικό του πρόσωπο σαν «εκδίκηση», κρυφό αστείο και ειρωνεία απέναντι στην επιτροπή της χούντας, που και του έκανε συνεχώς παρατηρήσεις για το μέγεθος των αμελέτητων του αλόγου και καθυστερούσε την πληρωμή. Τίποτα δεν ισχύει, πρόκειται για φαινόμενο παρειδωλίας, ο Μουστάκας διέψευσε όλα τα σενάρια. Όμως, ο θρύλος παραμένει ζωντανός ανάμεσα στους χαβαλετζήδες (Θεσσαλονίκη είσαι!), που υποδεικνύουν το συγκεκριμένο σημείο σε ανυποψίαστους φίλους ή τουρίστες.