Ολίγη κίνηση της πόλης: Η Θεσσαλονίκη της Εύης Καρκίτη

«Προφανώς οι πόλεις είναι οι αναμνήσεις μας, προφανώς και κουβαλάμε μέσα μας τους τόπους και τα σημεία που μας προσδιόρισαν», λέει η Εύη Καρκίτη και δεν θυμάται πόσες φορές έχει φωτογραφήσει τη στενή διέξοδο που η Χρυσοστόμου Σμύρνης από το ύψος της Πρ. Κορομηλά κυλά προς τη θάλασσα. Κυρίως το χάραμα, μετά από ξενύχτια στο μπαρ «Berlin». «Λήψεις που δεν έχουν κανένα νόημα, ίσως όμως να έχουν και κάποιο, καθώς μέσα σε αυτές αναζητούμε μια πρότερη εκδοχή του εαυτού μας που εξαφανίστηκε μέσα στη σκόνη. Όμως, κι έτσι σκονισμένοι, στεκόμαστε απέναντι σε μια Θεσσαλονίκη που μας έδωσε και μας πήρε πάρα πολλά, όπως συμβαίνει με τις πόλεις στις οποίες ζούμε τις ζωές μας». 

Συγγραφέας, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, φλανέζ: Η εκπομπή της «Ολίγη κίνηση του δρόμου και των μαγαζιών» μεταδίδεται καθημερινά στις οκτώ το πρωί από τον 9.58. Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Ο Ιερώνυμος στην έρημο» (εκδόσεις Κριτική), είναι ένα από τα πολυσυζητημένα της χρονιάς, ενώ οι αστικές βόλτες της με την ομάδα πολιτιστικών διαδρομών Thessaloniki Walking Tours (ιδρυτικό μέλος) παραμένουν το πιο μεστό και χρήσιμο μέσο που υπάρχει για ντόπιους ή επισκέπτες που επιθυμούν να γνωρίσουν τη Θεσσαλονίκη των φανερών ή των μυστικών ιστοριών της, από την καλή και την καλύτερη. 

Αγαπά τον Πίτερ Χάμιλ (με ή άνευ Van Der Graaf Generator), όπως και τον David Bowie εφ’ όλης (μετάφραση: είτε με τους Spider from Mars είτε σόλο). Διατηρεί στήλη βιβλίου στο φρι πρες Citymag, φορά τυπάδικα γυαλιά, πρόσφατα βγήκε φωτογραφία μπροστά στο άγαλμα του Τζέιμς Τζόις στο Δουβλίνo και δήλωσε δημόσια πόσο εκτιμά τους Fountains DC. Ακολουθεί αστική ανάκριση περί Θεσσαλονίκης και προυστικά μπισκοτάκια μαντλέν· τα βουτά στο φλιτζάνι του καφέ που τον ζαχαρώνουν μνήμες καλές βασισμένες σε καλές αιτίες διάφορες.

© Λάζαρος Γραικός

3 πράγματα που σου αρέσουν περισσότερο στη Θεσσαλονίκη.
Η θάλασσα, τα διάσπαρτα ίχνη του παρελθόντος και ορισμένοι άνθρωποι.

Τα 3 πράγματα που, αν έλειπαν, θα έκαναν τη Θεσσαλονίκη ομορφότερη.
Τα μηχανάκια στα πεζοδρόμια, το ότι είναι αδύνατο να χαθείς μέσα στο πλήθος και παρά το πλήθος (πάντα θα πέσεις πάνω σε κάποιον γνωστό), η διαρκής φαγωμάρα.

Το  πρώτο πράγμα που θα έκανες  αν ήσουν δήμαρχος για μία μέρα.
Δε σφάξανε να γίνω δήμαρχος. Ούτε για μια μέρα.

Το πρώτο σου διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη.
Το διώροφο στην προσφυγική Καλαμαριά στο οποίο γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Πού ζεις τώρα; (γιατί διάλεξες εκεί;)
Ακριβώς στο ίδιο σημείο. Μόνο που δεν είναι πλέον διώροφο και η Καλαμαριά κάτι πολύ πιο σύνθετο από μια προσφυγική συνοικία. Δεν είμαι σίγουρη πως το διάλεξα, μοιάζει να με διάλεξε, αλλά από τη στιγμή που ζω στη Θεσσαλονίκη, δεν το αλλάζω.

Η πιο τρελή θεσσαλονικιώτικη ιστορία που έχεις ακούσει / ζήσει…
Δηλαδή εσύ έχεις ακούσει πιο τρελή ιστορία από εκείνη που ο Χέρμαν Μέλβιν πήρε μαζί του μερικές ψηφίδες που έπεσαν από την οροφή της Ροτόντας, όταν βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη; Πιο τρελή από όλες τις τρέλες που ζήσαμε και κάναμε. Ως τώρα. Για το μέλλον δεν ξέρω. Μας έχω ικανούς για όλα.

Ο αγαπημένος σου ήχος/θόρυβος της πόλης.
Το κρώξιμο των γλάρων, ναι, μπορεί να σε τρελάνει, αλλά σε μας τους Βούδες των ανατολικών προαστίων, ακούγεται σαν μελωδία αγγέλων.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον Θεσσαλονικιό;
Η αθεράπευτη λατρεία για το κέντρο της πόλης. Για πολλούς είναι ένα ψυχικό τοπίο.

Ποιο είναι το καλύτερο μέρος για να απομονώνεσαι στη Θεσσαλονίκη;
Δύσκολα τα πράματα. Όλο και κάποιοι θα σε ξετρυπώσουν.

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου εστιατόριο από τα παλιά που έφυγαν και από τα νέα που κρατούν κραταιό τον θρύλο της πόλης των γεύσεων;
Η ταβέρνα που μπαρμπα-Αλέκου στο Καραμπουρνάκι, στην οποία έκοβες την κάπνα με το μαχαίρι και με τη σύζυγό του, την κυρία Βάσω, τηγάνιζαν την ψαριά της ημέρας, οι πρώτες πιτσαρίες στη Σοφούλη που μας είχαν αφήσει εμβρόντητους, τα μπιφτέκια του «Τάκη» στις εσχατιές της Β. Όλγας. Πλέον τρώω όπου με πάνε τα παιδιά μου. Έχω αποφασίσει για το υπόλοιπο του βίου μου να είμαι κάτι σαν τον θείο (θεία στη συγκεκριμένη περίπτωση) που κάθεται με τη νεολαία.

Ένα μπαρ που σου λείπει κι ένα μπαρ που συχνάζεις τώρα.
Το «Seagull» στη Νικολάου Πλαστήρα. Πίσω από το μπαρ υπήρχε καδραρισμένη λεπτομέρεια από το οπισθόφυλλο του «Greetings from L.A.», που παίζει με την ιδέα της καρτ-ποστάλ και στο οποίο ο Tim Buckley κρατά μια αντιασφυξιογόνα μάσκα. Στο κάτω επίπεδο υπήρχε ένα πορτρέτο του John Coltrane. Φυσικά, πρόκειται για άλλη μία ιστορία ενηλικίωσης από τα ανατολικά. Κατά τα άλλα, φοβάμαι πως πλέον δεν συχνάζω σε μπαρ.

Ένα επίθετο που χαρακτηρίζει ακριβώς τους Θεσσαλονικιούς.
Υπερβολικοί. Ακόμη και για ζητήματα λιγότερο σοβαρά φερόμαστε σαν να έχει ξεσπάσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.

Ένα επίθετο που δεν ταιριάζει καθόλου στους Θεσσαλονικιούς.
Ψύχραιμοι.

Πώς φαντάζεσαι την πόλη σε 50 χρόνια;
Άσ’ το καλύτερα. Έπεσα τραγικά έξω σε όσες υποθέσεις κι αν έκανα ποτέ μου για το μέλλον.

Τι θα πρωτοέδειχνες από την πόλη σε έναν ξένο καλεσμένο σου;
Κάθε φορά κι άλλα πράγματα: Το «Ταύ» που έλεγε ο Γιώργος Ιωάννου, που περιλαμβάνει τμήμα της Ιουστινιανού με την κάθετη σε αυτό οδό Σιατίστης και την παρακείμενη συναγωγή των Μοναστηριωτών, τη Ροτόντα με τις πολυάριθμες ιστορίες της, το Χαμζά Μπέη που βλέπουμε πλέον χωρίς τις λαμαρίνες, τα αόρατα ίχνη παλαιών βιβλιοπωλείων και κινηματογράφων, το θερινό Απόλλων, την οδό Βαφοπούλου, τη βίλα Αλατίνι και την Κάζα Μπιάνκα, μια γωνιά μαυρισμένη από την πυρκαγιά του 1917 μέσα στον Άγιο Δημήτριο, το μνημείο για τα γεγονότα τον Μάιο του 1936, τους λίθους μνήμης έξω από τον Α’ Γυμνάσιο Αρρένων, το Λιμάνι, φυσικά, την Προξένου Κορομηλά και τα σημεία στα οποία διαμορφώθηκε η ποπ κουλτούρα, το τοιχάκι του Ρεμέτζο στη Νικολάου Πλαστήρα, το πλήθος των αντιμνημείων όπου το συλλογικό βίωμα συναντά την προσωπική μας ιστορίας.

Ο αγαπημένος σου περίπατος.
Σε όλη την παραλιακή, από το Λιμάνι ως το τέλος της Νέας Κρήνης. Τελευταία, στις γειτονιές δυτικά του κέντρου και οπωσδήποτε πάνω από την Εγνατία.

Αγαπημένη διαδρομή με το αμάξι.
Αυτή προς το αεροδρόμιο. Εξάλλου, καλό είναι να φεύγουμε πού και πού.

Η καλύτερη θέα στη Θεσσαλονίκη.
Η απεριόριστη θέα προς την πόλη από το Παλατάκι.

Τι σε ζορίζει και τι σε χαλαρώνει;
Με ζορίζουν οι συζητήσεις με ανθρώπους με αμετακίνητες απόψεις. Με χαλαρώνει το πρώτο φως της μέρας. Ξυπνώντας μια ζωή αχάραγα, θα βγω πάντα στο μπαλκόνι να το δω.