facebook sharing button
Σπίτια
Η γειτονιά. 21/11/28, 05:55.
CULTURE

Ανοίγοντας την καρδιά μας σε έναν ξένο

Αυτά που εκμυστηρευόμαστε σε ανθρώπους που δεν θα μας ξαναδούν ποτέ

Ανοίγοντας την καρδιά μας σε έναν ξένο: Γιατί το κάνουμε; Και τι κάνει εκείνος αυτά που του λέμε;

Strangers on a Train

Στο κολυμβητήριο, ξέρω πράγματα για δυο-τρεις ανθρώπους που δεν θυμάμαι καν το όνομά τους. Εννοώ, πράγματα που ίσως ξέρω μόνο εγώ, ή τέλος πάντων που αγνοούν οι δικοί τους. Oμοίως, κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν να ισχυριστούν το ίδιο ακριβώς και για μένα. Δεν έχει τύχει ούτε να συστηθούμε. Και άλλωστε γιατί να το κάνουμε: ποιοι συστήνονται ποτέ ενόσω είναι γυμνοί;

Δεν έχω ιδέα γιατί μάς αρέσει να ανοιγόμαστε σε ανθρώπους που γνωρίζουμε ελάχιστα, που βλέπουμε αραιά και πού και μόνο για λίγο, ουσιαστικά για ένα σκέτο γεια, πόσο δε μάλλον —κι αυτοί είναι οι κυριότεροι, αυτοί με νοιάζουν εδώ— σε ανθρώπους που είναι βέβαιο πως δεν θα ξαναδούμε ποτέ ξανά στη ζωή μας: στο ταξί, στο τρένο, στο αεροπλάνο. Σε κάτι τέτοια. Στον δρόμο.

Άραγε τι κάνουν με τις πληροφορίες που τους παρέχουμε οι άνθρωποι αυτοί; Δεν το σκεφτόμαστε ποτέ, όπως το λουλούδι δεν σκέφτεται βέβαια ποτέ τι θ’ απογίνει εκείνη η γύρη που του πήρε η μέλισσα. Κι αν όλοι μας θεωρούμε πως στη σχέση εκείνων των δύο σημαντική είναι η μέλισσα, το λουλούδι έχει τελείως διαφορετική γνώμη: στην πραγματικότητα, οι δυο τους είναι απολύτως ισότιμοι.

Κατ’ αυτά, και εκείνος ο άγνωστος που βρέθηκε μπροστά μας και του εκμυστηρευτήκαμε ένα μυστικό μας, κάτι που μας απασχολεί, ή ακόμη και ένα ψέμα —ιδίως ένα ψέμα: άλλωστε, γιατί να μην πούμε ψέματα σε έναν άγνωστο; ή, ακόμη καλύτερα, ιδίως μιαν απροσδόκητη αλήθεια: άλλωστε, γιατί να πούμε ψέματα σε έναν άγνωστο;—, φεύγοντας το παίρνει μαζί του και στο εξής ζει μ’ αυτό το κομμάτι του εαυτού μας μέσα του. Μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Μπορεί να το οικειοποιηθεί. Πλέον, μπορεί κάλλιστα να το περνά για δικό του. Να το αλλάξει. Να το γυρίσει τα μέσα έξω. Να το διαστρεβλώσει. Να το εντάξει στο δικό του σύμπαν. Αυτό το κομμάτι μας παύει πια να είναι μόνο δικό μας, και γίνεται κοινό κτήμα.

Είναι περίεργο, αλλά το κάνουμε συχνά. Αυτή η τυχαία, φευγαλέα συνάντηση με έναν άγνωστο μας απελευθερώνει, λειτουργεί σαν ένας απρόσμενος καθρέφτης, σαν μια σχέση στην οποία η προσφιλής, ευπρόσδεκτη απουσία κοινού παρελθόντος και κοινού μέλλοντος παίρνει από πάνω μας —γιατί βέβαια αυτό συμβαίνει— κάθε φόβο κριτικής. Αν μη τι άλλο, ο άγνωστος ακούει μόνο τη δική μας δοξαστική εκδοχή· γιατί και πώς να μας ελέγξει, πού να βρει το θάρρος, από πού πια να αντλήσει τέτοιο θράσος, και σε τι θα του χρησίμευε μια τέτοια μεγάλη αποκοτιά;

Παρά ταύτα, ακόμη και να μας κρίνει, ας μένει ο λόγος: σε αντίθεση με τους δικούς μας ανθρώπους, αυτόν δεν θα χρειαστεί να τον ξαναδούμε, και δεν θα συνεχίσει να μας χτυπά με τα λόγια του. Είναι ένα νόμισμα που το ξοδέψαμε, μια μέλισσα που έφυγε με μια στάλα κίτρινα πόδια από τη γύρη μας, και πάει, χάθηκε.

Το τέλος της θνησιγενούς αυτής σχέσεως, μιας κολοβής συνάντησης, μας είναι γνωστό από μιας αρχής: ξέρουμε πού θα μας αφήσει το ταξί, ξέρουμε πότε φτάνει το τρένο, ξέρουμε πότε θα προσγειωθεί το αεροπλάνο. Κι αυτό το συγκεκριμένο, και καλά οριοθετημένο, χρονικό παράθυρο είναι πάντα με το μέρος μας. Μπορούμε να μιλήσουμε ακόμη και για όλους τους θανάτους, όλες τις απώλειες και τις διαψεύσεις της ζωής μας, όλες τις μικρές μας μεγάλες επιθυμίες και λαχτάρες, χωρίς να πρέπει ντε και καλά να αφηγηθούμε όλη μας την ιστορία· δεν χρειάζεται να υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες εδώ, ούτε να μοιραζόμαστε τις ευθύνες με τρίτους. Όλα είναι αληθινά, ή και τίποτα· και όλα επιτρέπονται.

Ασφαλώς, σε τέτοιου είδους εξομολογήσεις —το ξέρουμε, κι ας μην το ομολογούμε πάντα— δεν είναι ο άγνωστος αυτός που μας ενδιαφέρει να του ανοιχτούμε: μας νοιάζει να τα πούμε σε μας. Θέλουμε ν’ ακούσουμε την ίδια μας τη φωνή, όπως ο συγγραφέας, που μόνος στο δωμάτιο διαβάζει φωναχτά το βιβλίο του από το χειρόγραφο, το κάνει για να δει αν αυτά που έγραψε στέκονται, ή αν είναι σόλοικα, γραμμένα με στόμφο, αβεβαιότητα, ερασιτεχνισμό, ή με την αποκοτιά του εξερευνητή που τον τρώνε οι κανίβαλοι. Ο πρόθυμος άλλος, η μέλισσα εκείνη, μας κρατά ένα μικρό φως για να διαβάσουμε αυτό το κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας μας. Που όπως όλες οι αυτοβιογραφίες είναι κι αυτή τυφλή απέναντι στην ψυχρή αλήθεια του καθρέφτη. 

Εκεί που κολυμπάμε στην πισίνα, ο καθένας με τις δικές του σκέψεις και με το οξυγόνο να είναι συνεχώς λειψό στα πνευμόνια μας, καμιά φορά γινόμαστε ο άλλος. Κι αν έχουμε ακούσει πολλά από πολλούς, όπως το συνηθίζω εγώ, αν έχουμε αποθησαυρίσει πολλά μυστικά και ψέματα, κολυμπάμε με έναν αλλόκοτο θίασο στο κεφάλι.

Ξεχνώντας πως, την ίδια στιγμή, κι εμείς παίζουμε στη σκηνή ενός τρίτου.

¤ ¤ ¤

Ας αφήσουμε όμως στην ησυχία τους τους αγνώστους τού εξπρές και των κολυμβητηρίων, και ας πάμε παρακάτω. Οι φίλοι μας έχουν ετοιμάσει λαμπρά θέματα, όπως κάθε Σάββατο. Μα πριν, και πάλι όπως κάνουμε κάθε Σάββατο, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στην πόλη μας:

Το Σάββατο ξεκινά με γενικά αίθριο καιρό στη Θεσσαλονίκη, με πιθανότητα τοπικά περιορισμένης ορατότητας τις πρώτες πρωινές ώρες. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 12 έως 19 βαθμούς Κελσίου. Δεν θα έχουμε τίποτα ανέμους. Όλα θα είναι ωραία και ήσυχα. Έστω: φαινομενικά. ¤ ¤ ¤ Από τις 20:00 απόψε αρχίζουν απαγορεύσεις στάσης και στάθμευσης σε μεγάλους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ενόψει του αυριανού 9ου Olympic Day Run. Τον νου σας. Οι περιορισμοί αφορούν μεταξύ άλλων τη λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη Νίκης, την Τσιμισκή, την Πολυτεχνείου, τη Ναυάρχου Κουντουριώτου, την Καρατάσου, την 30ής Οκτωβρίου, τη Μαρίας Κάλλας, τη Σοφούλη, και τμήματα της 26ης Οκτωβρίου, της Ίωνος Δραγούμη και της 3ης Σεπτεμβρίου. Αύριο Κυριακή από τις 07:00 θα εφαρμοστούν σταδιακοί αποκλεισμοί κυκλοφορίας για τον ημιμαραθώνιο και τους αγώνες 5 και 10 χιλιομέτρων. Υπομονή. ¤ ¤ ¤ Το OPEN HOUSE Thessaloniki πραγματοποιεί σήμερα και αύριο το μεγάλο διήμερό του, με 75 κτίρια ανοιχτά για δωρεάν αρχιτεκτονικές ξεναγήσεις. Κάποτε πρέπει να γραφτεί και ένα μυθιστόρημα αγωνίας που θα εκτυλίσσεται μέσα σε ένα τέτοιο σπίτι, ή ακόμα καλύτερα ένα βιβλίο φαντασμάτων. ¤ ¤ ¤ Σήμερα αρχίζει στο Μέγαρο το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου, που θα διαρκέσει έως τις 2 Δεκεμβρίου. ¤ ¤ ¤ Στο Πάρκο Τέχνης, στα Νέα Ξυλάδικα, πραγματοποιείται σήμερα και αύριο η δράση «Δημόσιος Χώρος – Χώρος Τέχνης», με φοιτητές τής Καλών Τεχνών. ¤ ¤ ¤ Το πολύ όμορφο, και πολύ αλλιώς, Λαϊκόν Σινέ Φεστιβάλ διοργανώνεται σήμερα και αύριο στην Αποθήκη Δ΄ του λιμανιού, με προβολές κλασικών καλτ ταινιών. Έχουμε τα «Σαγόνια του Καρχαρία», έχουμε το «Βιντεοντρόμ» με την Ντέμπι Χάρι, το «Άλιεν» με τη Σιγκούρνι, το «Μπραζίλ», και άλλα. Αυτά είναι. ¤ ¤ ¤ Την Τετάρτη θα ανάψει και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Αριστοτέλους. Τα Χριστούγεννα δεν μας ξεχνούν, οι γιορτές είναι αναπόφευκτες. ¤ ¤ ¤ Σίγουρα θα γίνονται και άλλα πράγματα στην πόλη, πολλά. Είμαστε διαρκώς ανήσυχοι.

¤ ¤ ¤

Και πάμε τώρα στις σταθερές στήλες μας. Έχουμε λοιπόν, όπως κάθε Σάββατο, την ιστορία μιας ελληνικής λέξης (από τον πολύπειρο μεταφραστή Τάκη Δρεπανιώτη), ένα έργο τέχνης (από τη μεταφράστρια και επιμελήτρια Χρύσα Φραγκιαδάκη), μια κλασική ταινία (από τον γιατρό Γιώργο Παππά), βιβλίο (από τον καλό βιβλιοπώλη της πόλης μας Ευριπίδη Κωνσταντινίδη), παιδικό βιβλίο (από την εκπαιδευτικό, ερευνήτρια και κριτικό Ματίνα Κυριαζοπούλου), και ένα μετααποκαλυπτικό αφήγημα σε συνέχειες (από τον καλό φίλο Στέλιο Ιατρού). Και, επίσης όπως πάντα στο τέλος, έχουμε και τον ωραιότατο Nordic χρησμό μας: μία Βίκινγκ νότα ανορθολογισμού. Διαβάστε όμως πρώτα τούς καλούς φίλους που ομορφαίνουν τη στήλη μας. Νά τι έχουν να μας πουν:

¤ ¤ ¤

Λέξεις, από τον Τάκη Δρεπανιώτη

Νέος κρατήρας στη Σελήνη!

Δημιουργήθηκε από πρόσκρουση ενός βράχου μεγάλου σαν τριώροφη πολυκατοικία. Η NASA ανακοίνωσε εδώ και λίγες εβδομάδες την ανακάλυψή του. 

Κρατήρας και NASA ίσον, στο μυαλό μας, κρατήρες από μετεωρίτες. Στη Σελήνη, στον Άρη, ακόμα και στη Γη, όπως στην Αριζόνα. Ταυτόχρονα όμως το μυαλό περνάει στους κρατήρες από βόμβες και εκρηκτικά και, βέβαια, από την οργή του θεού Ήφαιστου — που δημιουργεί τους ηφαιστειακούς κρατήρες. Κρατήρες όπως της Αίτνας, τον οποίο περιγράφει ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων, και του Βεζούβιου, που κατέστρεψε την Πομπηία και το Χερκουλάνεουμ το 79 μ.Χ. 

Η ιστορία της λέξης κρατήρας στην ελληνική γλώσσα αρχίζει τουλάχιστον εδώ και 3.200 χρόνια, όσο οι πινακίδες της Γραμμικής Β όπου την εντοπίσαμε. Κρατήρας ήταν αρχικά ένα πολύ μεγάλο δοχείο για να ανακατεύουν τον δυνατό αρχαίο οίνο με νερό. Ωστόσο, ο φημισμένος κρατήρας του Δερβενίου ξέρουμε ότι χρησίμεψε και ως τεφροδόχος. 

Η ανάμειξη οίνου και νερού ονομαζόταν κράση. Από εκεί γεννήθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια η λέξη κρασί. Την ίδια εποχή κρατούσαν δροσερό το νερό σε πήλινη κανάτα που την ονόμαζαν κρυωτήριο. Από εκεί ήρθε η λέξη κροντήρι, που την αξιοποίησαν λογοτέχνες και μεταφραστές για την απόδοση του αρχαίου κρατήρα.

Ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο: από τους κρατήρες στα κροντήρια, από τη Γη στη Σελήνη.

ChatGPT Images / OpenAI — Τάκης Δρεπανιώτης.

 

Τέχνη, από τη Χρύσα Φραγκιαδάκη

«Στη γη της επαγγελίας, Κασλ Γκάρντεν»: Η ελπίδα σε αναμονή 

Το 1884, ο Αμερικανός ζωγράφος Charles Frederic Ulrich (1858-1908) αποτυπώνει μια σκηνή από το Κασλ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης, τον σταθμό υποδοχής μεταναστών που προηγήθηκε του πασίγνωστου Έλις Άιλαντ. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και εθνικοτήτων, στοιβαγμένοι μαζί με τις αποσκευές τους, περιμένουν να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες που θα τους επιτρέψουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. 

Στο κέντρο, μια νεαρή γυναίκα θηλάζει το μωρό της. Το βλέμμα της είναι απλανές· δεν φανερώνει τι νιώθει. Μέσα στην ακραία αβεβαιότητα, εκείνη εξακολουθεί να κάνει την πιο στοιχειώδη πράξη επιβίωσης: να ταΐζει το παιδί της. Γύρω της, άλλοι ταξιδιώτες παρατηρούν κουρασμένα τον χώρο, συνομιλούν σε μικρές παρέες, αναπαύονται. Καθένας περιμένει –και ελπίζει– με τον δικό του τρόπο. 

Οι κριτικοί της εποχής επισήμαναν αμέσως την ειρωνεία του τίτλου: η «επαγγελία», η υπόσχεση της ευημερίας, δεν είναι ορατή σε ό,τι βλέπουμε. Άλλωστε, η Αμερική δεν υποδεχόταν όλους τους μετανάστες με τους ίδιους όρους: μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, είχαν θεσπιστεί νόμοι που απέκλειαν τους Κινέζους εργάτες και ορισμένες άλλες κατηγορίες μεταναστών. 

Ο Ούλριχ, γιος Γερμανών μεταναστών ο ίδιος, απεικονίζει με ρεαλισμό και αξιοπρέπεια τα πρόσωπα του πίνακα, χωρίς να εξωραΐζει την αβεβαιότητα του μέλλοντός τους. Ωστόσο, το 1885 θα εγκαταλείψει την Αμερική, απογοητευμένος από το κοινό που δεν εκτιμούσε την κοινωνική διάσταση των έργων του. Θα εγκατασταθεί στην Ευρώπη, όπου έζησε έως τον θάνατό του, αναζητώντας κι αυτός με τη σειρά του μια γη της επαγγελίας – για την τέχνη του.

Charles Frederic Ulrich, «In the Land of Promise, Castle Garden», 1884. National Gallery of Art, Ουάσινγκτον, Corcoran Collection. Εικόνα: National Gallery of Art, Public Domain.

 

Μεγάλα φιλμ, από τον Γιώργο Παππά

Ρόκι – Τα Χρυσά Γάντια

Rocky (σκηνοθεσία John Avildsen, 1976)
Courtesy of United Artists.

Σήμερα συμπληρώνονται 50 χρόνια από την πρεμιέρα του Ρόκυ. Κατασυκοφαντήθηκε από εστέτ σινεφίλ μια εποχή, επειδή δεν έβλεπαν το πώς η ιστορία του τύπου από το πουθενά που διεκδικεί τη μία πιθανότητά του είναι μια ιστορία βγαλμένη από τον κόσμο του Φρανκ Κάπρα, άσε που είναι και μια ταινία που αγαπά την εργατική τάξη. Μπορεί να την έκριναν κάποιοι με βάση τι έκανε μετά ο Σταλόνε (και τι έκανε και στο Ρόκυ 4 για ορισμένους), ή με βάση ότι “στέρησε το Όσκαρ από τον Ταξιτζή του Scorsese” (εν τω μεταξύ από το Δίκτυο του Λιούμετ στέρησε το Όσκαρ, και τι τους νοιάζουν τα Όσκαρ τούς εστέτ τέλος πάντων). Είναι όμως αριστούργημα το Ρόκυ, έμπνευση, gonna fly now παιάνας, ερμηνειάρες από Adrian (φωνάζουμε δυνατά το όνομά της) Talia Shire, Burt Young και Burgess Meredith, είναι ο θρίαμβος του κάθε φαινομενικά μικρού που είναι εν δυνάμει μεγάλος.

Youtube URL

 

Βιβλίο, από τον Ευριπίδη Κωνσταντινίδη

Όσα δεν λέμε ποτέ

Ελίζαμπεθ Στράουτ, «Όσα δεν λέμε ποτέ» (μετάφραση Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, 254 σελίδες, Εκδόσεις Άγρα)

Το ενδέκατο μυθιστόρημα της Ελίζαμπεθ Στράουτ εστιάζει για πρώτη φορά (ίσως και για δεύτερη, μετά το «Oh! William») σε ανδρικό χαρακτήρα. Μετά τις εβληματικές Λούσι Μπάρτον και Όλιβ Κίτριτζ, ήρωας εδώ είναι ένας 57χρονος που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός μεσήλικα άντρα  με τις ανασφάλειες και τις υπαρξιακές του ανησυχίες. Η Στράουτ ποντάρει στο αιώνιο ερώτημα αν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι στη βούλησή μας, ή αν στοιχειωνόμαστε συνεχώς από το παρελθόν μας και τα τραύματα μας. Προσπαθεί να εξηγήσει και να ερμηνεύσει τις σιωπές, και παράλληλα κάνει ένα πολύ δυνατό statement για το πολιτικό κλίμα στην Αμερική καθώς η ιστορία διαδραματίζεται στην εποχή των εκλογών του 2024. Έντονα μελαγχολικό αλλά και οξυδερκές, το βιβλίο προσφέρει αυτό που η Στράουτ ξέρει να κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα. Δίνει έμφαση στις ανθρώπινες αδυναμίες και ατέλειες μέσα από φαινομενικά απλές φράσεις που όμως κρύβουν  βαθυστόχαστα νοήματα.

Ο Άρτι Νταμ ζει έχοντας ένα μυστικό.. Διδάσκει ιστορία σε μαθητές λυκείου, ανοίγει νέους ορίζοντες στη σκέψη τους, παρεμβαίνει όταν γίνονται σκληροί μεταξύ τους και λέει μια καλή κουβέντα σε όσους την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Πηγαίνει σε γιορτές και εκδηλώσεις με τη σύζυγό του, με την οποία είναι τριάντα χρόνια μαζί, κουβεντιάζει με τους γείτονες, και τα Σαββατοκύριακα βγαίνει με το ιστιοπλοϊκό του στον όμορφο κόλπο της Μασαχουσέτης. Όλα δείχνουν ότι είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια και ενδιαφέρον για το εδώ και τώρα. Αλλά μέσα του νιώθει βαθιά μοναξιά. Βλέπει τον κόσμο γύρω του τρελαμένο -όπως είναι κι ο ίδιος και οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν- και μια ερώτηση τριβελίζει το μυαλό του: Γιατί γνωρίζουμε τόσο λίγα ο ένας για τον άλλον, ακόμα και για τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους; Και τότε, μια μέρα, ο Άρτι μαθαίνει ότι στη ζωή του κρύβεται ένα μυστικό, ένα μυστικό που απειλεί να ανατρέψει ολόκληρο τον κόσμο του. Με τη βαθιά ανθρωπιά και τη λιτή γραφή της, η Ελίζαμπεθ Στράουτ αποτυπώνει τον τρόπο που το πένθος απλώνει τη σκιά του στο πέρασμα του χρόνου, την παρηγοριά που προσφέρουν οι αληθινές φιλίες και την ελευθερία που γεννιέται όταν καταφέρνουμε να λυτρωθούμε από τα μυστικά μας. Ένας στοχασμός γύρω από τη μοναξιά, τη φιλία, τη γονεϊκότητα και τη σημασία της αλήθειας σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται.

 

Παιδικό Βιβλίο, από τη Ματίνα Κυριαζοπούλου

Ο Μπόμπιρας & εγώ

Alicia Acosta (κείμενο), Mercè Galí (εικονογράφηση), Ο Μπόμπιρας & εγώ, μετάφραση Χριστίνα Φιλήμονος, Εκδόσεις Carnivora, 36 σελ., Διαστάσεις 28x23, Ημερομηνία έκδοσης 01/05/2025, Ηλικία 4+

Στο ξεχωριστό, ευρηματικό και συγκινητικό αυτό βιβλίο για την απώλεια και το πένθος, ένα μικρό κορίτσι χάνει τον Μπόμπιρα, τον ηλικιωμένο σκύλο της που ολοκλήρωσε τον κύκλο της ζωής του. Αξιοποιώντας τις γνώσεις της στην ψυχολογία, η Ακόστα μιλά για τον θάνατο του αγαπημένου κατοικιδίου με ειλικρίνεια, χωρίς μελοδραματισμούς, δίνοντας χώρο στη θλίψη, αλλά και στις όμορφες αναμνήσεις που μπορούν να λειτουργήσουν παρηγορητικά. Η παιδική ματιά της ηρωίδας αποδίδει με ευρηματικό τρόπο τη σωματοποίηση του πόνου, ενώ οι στιγμές χιούμορ προσφέρουν ανακούφιση. Η ζεστή εικονογράφηση της Μερσέ Γκαλί συμπληρώνει ιδανικά την ιστορία. Ένα πολυβραβευμένο και καλαίσθητο βιβλίο για την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη και την ομορφιά της ζωής, που προσεγγίζει με ευαισθησία τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών.

 

THE GREAT QUIET, από τον Στέλιο Ιατρού

12. The Northman

He tore round the corner at a dead sprint, a rugby eight in an Arsenal jersey. He barrelled straight at me, before reflexes—quicker than his size should allow—hauled us both sideways as a Humvee and a couple SUVs sped past, close enough to feel.

We hit the pavement in a tangle of backpacks and limbs. He didn’t let go of my arm for several seconds after the rumble died, breathing like a man surfacing.

“Sorry… Sorry… Y’alright… mate? Wait… you’re… real… yeah?” he panted, locking eyes with me.

Rule: Terror makes excellent introductions, skipping straight past small talk.

Imagen / Google.

 

ΥΓ. Πριν φύγετε, o χρησμός μας

Η μαντεία των ρούνων βασίζεται στο αρχαίο αλφάβητο των γερμανικών και σκανδιναβικών λαών, το Elder Futhark. Κάθε ένα από τα 24 σύμβολά του αντιπροσωπεύει συμπαντικές δυνάμεις, αρχέτυπα και έννοιες της καθημερινής ζωής. Στη σκανδιναβική παράδοση, το μέλλον δεν θεωρείται προκαθορισμένο, αλλά μία ροή πιθανοτήτων (Wyrd). Αντί να προλέγουν τη μοίρα, οι ρούνοι αποκαλύπτουν τις παρούσες ενέργειες και τις πιθανές συνέπειες των πράξεών μας. Γι' αυτό: σκεφτείτε κάτι που σας απασχολεί, πατήστε το σύμβολο, αφουγκραστείτε τα κρόταλα στη μαντική κούπα, και μάθετε τι σάς απαντούν οι… αυτοί που απαντούν, τέλος πάντων. Μην το κάνετε και δεύτερη φορά στη σειρά.