Χάρη Παπαδόπουλε, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!

Χάρης Παπαδόπουλος aka Κάπελας, μορφή, ψυχάρα, λαϊκός φιλόσοφος τη μέρα. Όμως, μόλις πέσει η νύχτα, όλα τα τρένα της στάσης μετρό Αγίας Σοφίας και όλοι οι ήρωες αγάλματα της Πλατείας Μακεδονόμάχων ανακράζουν: νά τος, νά τος, ο πρωθυπουργός. Και τα McDo απέναντι, όλα τον ψηφίζουν, όλοι τον αγαπούν. Πρωθυπουργός Θεσσαλονίκης, αν και πιο σωστό είναι ο Afterours πρωθυπουργός της πόλης. Τότε που ψάχνεις ένα μπαρ για να ακουμπήσεις τη χαρά ή τη λύπη σου, να γουστάρεις με παρέα ή να τα κατεβάσεις μόνος σου, εσύ κι ο πόνος σου.

Το μπαρ «Κονσέρβα» είναι το Μέγαρο Μαξίμου του, εδράζει στην Περικλέους και αν χρειάζεται να γράψω περισσότερα για αυτό και για αυτόν, δύο τινά συμβαίνουν: δεν διαβάζεις τα σπέσιαλ τεύχη της Άθενς Βόις για τη Θεσσαλονίκη (τεύχος χωρίς Χάρη δεν έχει καμιά χάρη) β) έχεις χάσει πολλά επεισόδια από την αστικοκοινωνιολογική ιστορία της πόλης. Αυτό που συμβαίνει τις νύχτες στην «Κονσέρβα» με τον Χάρη, τον Μούση, τον Νίκο, με την Άννα Καρίνα και τη Σωτηρία Μπέλου στους τοίχους, την προτομή του Μητροπάνου στο μπαρ, στην «Κονσέρβα», με τα λαϊκά ή τα ελαφρολαϊκά τα τίμια και τα εξαίσια να παίζουν στα ηχεία, είναι κατάσταση ευλογία και φάση Γουορχολική. Χάρης Παπαδόπουλος, επομένως, εδώ και τώρα: διαβασμένος, πολιτικοποιημένος, έναν τόνο άνθρωπος και δέκα κιλά φιλάνθρωπος, με δέκα ψυχές και με χιλιάδες ταινίες και ποιήματα στο μυαλουδάκι του. Ο Κάπελας της καρδιάς μας μιλά για τη Θεσσαλονίκη, που την ξέρει από έξω και ανακατωτά, ή και Πες τα, ρε Χάρη, όπως θα έλεγε και ο συνονόματός του Χάρρυ Κλυνν, ο οποίος είναι επίσης παρών στην «Κονσέρβα» κάθε βράδυ.

Τι σου αρέσει περισσότερο στη Θεσσαλονίκη.
Λατρεύω που σχεδόν όλη η πόλη είναι μια γειτονιά, που όλα είναι δεκαπέντε λεπτά απόσταση με τα πόδια και ότι σχεδόν παντού βρίσκουμε γνωστούς. Έχει μια ανθρωπιά όλο αυτό. 

Τα 3 πράγματα που, αν έλειπαν, θα έκαναν τη Θεσσαλονίκη ομορφότερη.
Η κίνηση στους δρόμους είναι ανυπόφορη. Μεγάλος σεβασμός στους ανθρώπους που αντέχουν να κάνουν τόση ώρα για να φτάσουν στη δουλειά τους. Μπράβο για το κουράγιο τους. Τα Airbnb σίγουρα δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα, όπως παντού. Και τα σκουπίδια, Στεφανάρα μου. Η πόλη συνήθως μοιάζει με το Taxi Driver του Scorsese. Δεν είναι όμορφα πράγματα αυτά. 

Το  πρώτο πράγμα που θα έκανες αν ήσουν δήμαρχος για μία μέρα.
ΟΤΑΝ γίνω δήμαρχος στις μεθεπόμενες δημοτικές εκλογές. Θα άλλαζα την επέκταση ωραρίου. Αυτή η πόλη, τη στιγμή που θέλουμε να ζει από τον τουρισμό, θα έπρεπε να έχει τα πνευμόνια του Μύλου.

Το πρώτο σου διαμέρισμα.
Θα διαβάσει κανείς την ερώτηση και θα νομίζει πως έχω δέκα διαμερίσματα και τα νοικιάζω! Πρώτη γειτονιά Άγιος Φανούριος. Ήταν όμορφα εδώ κάποτε με μια αγορά γεμάτη ζωή. 

Πού ζεις τώρα; (γιατί διάλεξες την περιοχή;)
Στην ίδια περιοχή, λίγο παραδίπλα. Την αγαπώ την Τούμπα. Έχω τον ξεριζωμό μέσα μου από τα παραμύθια της γιαγιάς μου και εδώ νιώθω άνετα, άσε που, όπως είπα, σε δεκαπέντε λεπτά μπορείς να πας παντού. 

Η πιο τρελή Θεσσαλονικιώτικη ιστορία που έχεις ακούσει / ζήσει…
Ε αυτήν με το καρότο στον κώλο! Τα ίδια και τα ίδια θα λέμε, μωρέ Στέφανε...

Ο αγαπημένος σου  ήχος/θόρυβος της πόλης.
Ο ήχος της Αλεξάνδρου Σβώλου. Παλιά, και στο τηλέφωνο να μιλούσα με κάποιον, αν περπατούσε τη Σβώλου, την καταλάβαινα. Είναι ό,τι πιο κοντά έχουμε σε Woody Allen.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον Θεσσαλονικιό;
Η απλότητα. Για κάποιο λόγο, όσο και να γκρινιάζουμε, μπορούμε με λίγα και απλά. Πιστεύω, επειδή η Θεσσαλονίκη ήταν μια πολυπολιτισμική πόλη, αυτό έμεινε και ρίζωσε στο αίμα μας. Είναι μια πατρίδα η Θεσσαλονίκη, ένα σπίτι και εκεί μπορείς να ζήσεις απλά επειδή το βρήκες. 

Ποιο είναι το καλύτερο μέρος για να απομονώνεσαι στη Θεσσαλονίκη;
Τα ελάχιστα μπαρ που έμειναν. Δεν θα μιλήσω για εμάς, αλλά στα μπαρ της πόλης μπορείς να απομονωθείς. Θυμήσου το «Φλου», ε;

Ποιο είναι το πιο  αγαπημένο σου εστιατόριο από τα παλιά που έφυγαν και ποιο από τα νέα που κρατούν κραταιό τον θρύλο της πόλης των γεύσεων; 
Ξεκάθαρα το «Tiffany’s». Αυτή η μαγιονέζα του... Πήγαινα σχολείο στην Ικτίνου και το έχω ζήσει πολύ καλά. Σαν την Carrie Bradshaw, όταν πήγαινα εκεί, ένιωθα πως βγαίνω ραντεβού με την πόλη. Σήμερα ο ναός των γεύσεων, το ταβάνι τηε πόλης είναι το «Απειρωτάν». Δεν το διαπραγματεύομαι :)

Ένα μπαρ που σου λείπει κι ένα μπαρ που συχνάζεις τώρα.
Μου λείπει ο «Ήλιος» στα τελευταία του, που δεν είχε κόσμο, είχε φύγει η βαβούρα και μπορούσες να πίνεις άνετα με τις σκέψεις σου. Το «Φλου» μου λείπει, γιατί το γνώρισα αργά. Πλέον δεν έχω την πολυτέλεια να ξοδεύω τα βράδια μου σε άλλα μπαρ. Έτσι πηγαίνω στο «Mr. Jones» νωρίς και, άμα θελω επαγγελματική νύχτα, στο «Γιαπί». Έχει δώσει μεγάλη ανάσα και κουλτούρα στην πόλη. 

Ένα επίθετο που χαρακτηρίζει ακριβώς τους Θεσσαλονικιούς.
Εγκάρδιοι. Είμαστε σαν μωρά παιδιά. Στα θέλω μας, στη ζήλια μας, στον τρόπο που θυμώνουμε και δημιουργούμε είμαστε μωρά παιδιά. Αλλά πίσω από όλα υπάρχει η καρδιά του μικρού παιδιού. 

Ένα επίθετο που δεν ταιριάζει καθόλου στους Θεσσαλονικιούς.
Χαλαροί. Δεν είμαστε καθόλου χαλαροί. Είμαστε πιεσμένοι. Η Θεσσαλονίκη παραμένει φτωχομάνα. Μη σου πως είναι χειρότερα από παλιά. Αλλά χαλαρούς δεν μπορείς να μας πεις. Βλέπεις κανέναν χαλαρό στον δρόμο, ρε συ Στέφανε; Ίσως η γαμημένη υγρασία να μας κρατά κάπως νυσταγμένους. 

Δεν είμαστε καθόλου χαλαροί. Είμαστε πιεσμένοι.

Πώς φαντάζεσαι την πόλη σε 50 χρόνια;
Η πόλη θα μοιάζει με διαφήμιση του Ε.Ο.Τ. Θα είναι ένα τουριστικό θέρετρο. Δεν ξέρω αν θα έχει το ίδιο όνομα. Θα έχουν καθαρίσει και την ατμόσφαιρα. Θα είναι το Ντουμπάι των Βαλκανίων. Δεν θα υπάρχει άσχημο κτήριο ή που να θέλει κάποια επισκευή. Όλη η πόλη θα είναι είναι προς ενοικίαση. Δεν θα υπάρχει εστίαση παρά τα κέντρα εμπειριών. Θα είναι κάτι τεράστια κτήρια με αρχιτεκτονική μπάουχαους. Θα πηγαίνουν μόνο βλάκες και θα λένε μόνο μαλακίες. Θα ανταλλάσσουν εκεί κάτι σαν κούκις και θα περνάνε καλά. Η μόνη άλλη εναλλακτική θα είναι η σίσα. Αλλά όχι μέσα στην πόλη. Τα σπίτια μας στην πόλη θα μας τα έχει πάρει ο πτωχευτικός, θα έχει γίνει ο προαστιακός όπου εκεί θα έχουν πετάξει όλους τους απογόνους των τωρινών Θεσσαλονικιών. Εκεί θα μπορείς να βρεις σίσα. Δεν θα έχουμε μνήμες από την πόλη, ούτε εργασία, θα μας έχουν τσακίσει. Μπορεί κάπου να υπάρχει ένα άγαλμα του Βασίλη Καρρά ή του Μπουτάρη για να βλέπουν οι τουρίστες τη σύγχρονη ιστορία της πόλης.

Τι θα πρωτοέδειχνες από την  πόλη σε έναν ξένο καλεσμένο σου;
Σήμερα δεν βρίσκω και πολλά που μου αρέσουν στην πόλη. Ζω στο παρελθόν και έχω κλειστεί στον δικό μου χώρο ή κόσμο, πες το όπως θες. Τι να δείξω σε κάποιον, τη Νέα Παραλία; Τις πλατείες χωρίς δέντρα; Να πήγαινα κάποιον μια βόλτα και να μη βρίσκαμε ένα παγκάκι να κάτσουμε; Και άντε πες θα καθόμασταν για κανένα καφέ ή ποτό, που όλα είναι ίδια. Θυμάσαι καφέ μπαρ δίπλα δίπλα το ένα με το άλλο τι διαφορές είχαν; Θυμήσου «Θερμαϊκό», «Έλβις» και« Ματζέστικ»… Οκ, θα τον πήγαινα στην Άνω Πόλη. Αλλά με ταξί.

Ο αγαπημένος σου περίπατος.
Από Ιπποκράτειο, Λεωφόρο Στρατού (γιατί τη λένε λεωφόρο;), Τσιμισκή, παραλία μέχρι λιμάνι. Βλέπεις όλα όσα έχει να σου δώσει η πόλη. Αν σηκώσεις το κεφάλι στην Τσιμισκή, θα δεις υπέροχα κτήρια. 

Αγαπημένη διαδρομή με το αμάξι;
Όταν οδηγούσα παραλιακά μέχρι να φτάσω Νέα Κρήνη κάτω στο μικρό αναψυκτήριο. Κάπου εκεί στο Παλατάκι, παλιά είχε και χώρο να χώσουμε τα αμάξια και βγάζαμε τα μάτια μας.

Η καλύτερη θέα στη Θεσσαλονίκη;
Όπου δεν νιώθεις μοναξιά. Σίγουρα στο λιμάνι, στις αποθήκες. 

Τι σε ζορίζει και τι σε χαλαρώνει;
Η μέρα με ζορίζει πολύ, φίλε. Η ροή της, το φως, ο πολύς κόσμος σε τόσο άβολους δρόμους. Και το ξενύχτι με ζορίζει πλέον, αλλά καλύτερο από το να ζω μέρα. Με χαλαρώνει το αλκοόλ δυστυχώς ακόμα, αλλά και η αγκαλιά της.