Κανένας δεν μπορεί να νικήσει τους Sences!

Παίζουν τσαμπουκαλεμένα και καυλιάρικα, φασαριόζικα και ψυχεδελικά, ουρλιαχτερά γιε γιε και σούπερ σέικ του κερατά. Και του διαβόλου. Ακολούθα: The Sences, Thessaloniki, Greece, Teen Garage Rock Freaks, inspired by the yesterdays sounds from the gold decade of the 60s. Στρίμαρε, νταουνλόνταρε, σαπόρταρε, Εύοσμος ολέ. Από εκεί έρχονται, Δυτική Θεσσαλονίκη με μεγαλοπρέπεια, τρεις δουλειές τους κρέμονται σαν τσαμπιά σταφύλι στο Bandcamp, αν θες να μπεις και να τρυγίσεις μουσικάρες από το γκαραζοαμπέλι τους.

Ξεκίνα με το ομώνυμο The Sences και την καταπληκτική τριάρα ύμνων Done With You/ Behind Me και Be Over. Κυκλοφόρησε το 2024: κιθάρες και φωνητικά ο Ζαν και η Σταυριάνα, στο όργανο ο φαρφισιάρης Jesus Kos, τύμπανα ξερά ο Wired Finger και στο ταμπούρο γκεστ ο Nick Young. Έμφαση στο Young, όχι μόνο του Nick, όλων τους: είκοσι και κάτι, εφηβικά, ανελέητα, οργισμένα, γαμώ τα ταρακουνήματα.

Εκστασιάζομαι με την παραβατική junevillάτη ροκανρόλα τους και από το μυαλό μου περνούν σκέψεις επί σκέψεων. Τύπου «η γιαγιά τους ήταν στο Παλαί τη νύχτα που οι Forminx σούταραν έξαλλες γιάνκες στον Θεό. Ή: σύχναζε στα πάρτι της Περαίας, ίσως με τον παππού να γνωρίστηκαν στο κλαμπ Χαβάη της σίξτις Αρετσούς, μια από τις νύχτες που έπαιζαν οι Olympians». Τους ακούω και παραμιλώ: «Τους μισούς και βάλε από δαύτους τους, ίσως βάφτισαν οι Frantic 5. Τους υπόλοιπους οι Bullets, οι The Sences μοιάζει να έχουν την ευλογία των πιο ιστορικών γκαραζιέρηδων ροκενρολάδων της Θεσσαλονίκης . Άξια τέκνα, το μύρο έπιασε, σε ρόλο παππά, ασυζητητί ιερούργησε ο Lux Interior των Cramps. Τα βαφτιστήρια βαράνε στον ρυθμό των νονών τους, τις μπονμπονιέρες τις μοίραζε η Poison Ivy, μαγικοί, εξωτικοί, καιρό είχα να ενθουσιαστώ με νεαρούς, αδέσποτους, αυθάδεις και επικίνδυνους (αν τον ροκενρόλ δεν είναι επικίνδυνο, τότε δεν είναι ροκενρόλ) Θεσσαλονικείς. Που δεν είναι μπαρίστα, πιζαγιόλοι, τατουαζάδες, ινφλουένσερς, μεταπτυχιακοί στο ΑΠΘ, δουλεύουν σε ένα πρότζεκτ, χτίζουν μια σταρτ απ. Το We Had Time To Spent, ανέβηκε επίσης την ίδια χρονιά, το 2024. Τα τραγούδια είναι σαν να ξεπήδησαν από tapes ακυκλοφόρητων συλλογών Nuggets και Pebbles. Κλώνοι των Kinks και φουλ της Βελβετιάς (you know our life was saved by rock and roll).

Περισσότερες υποψίες: οι The Sences μοιάζει να νοσταλγούν εποχές που δεν έζησαν, το Be Over θυμίζει Byrds, εδώ εκτός από τη Σταυριάνα, κιθάρες χτυπάει και η Ρεβέκκα, στο ταμπουρίνο κλαμπατσιμπανάρει ο Black Shepherd, πολυμελής παρέα διευρυμένης σούπερ Σαν Φρανσίσκο κοσμικής ενέργειας. Με φτιάχνει η αθωότητα, το φαζαριστό τους βέρο τεντιμπόικο και ξεσηκωτικό, μελωδίες εθιστικές, επόμενο βήμα το Can’t Beat The Sences. Φέτος. 2026. Ολοκληρωμένη long play δισκάρα με τα όλα της: I’ll Give My Lovin/ I Don’t Know/ Misery, με το που σκάει η πρώτη τριάρα και συνεχίζουν να πυροβολούν με Bus Driver, Suzie, Best Friend, αντιλαμβάνεσαι τι είδους γιορτή ακολουθεί. Το πάνκικο μπερδεύεται με το μελωδικό γκλιτς και το γκαραζάκι ακούγεται αυθεντικό. Όπως το έφτιαχναν και το διακονούσαν τότε.

Μη χάνεις χρόνο, ακολούθα: The Sences, Thessaloniki, Greece, Teen Garage Rock Freaks, inspired by the yesterdays sounds from the gold decade of the 60s. Στρίμαρε, νταουνλόνταρε, σαπόρταρε, κανένας αυτές τις μέρες σε αυτή την πόλη δεν το κοπανάει έτσι σβουρηχτά και χοροπηδάτα.