Από το Reworks στο Sirat: Ο ηδονισμός του ρέιβ και η τέκνο της αγωνίας
Από τα Σφαγεία ως το Μαρόκο, δυο μπίτια δρόμος
Reworks vs Sirat: Από το ρέιβ των Adriatique στα Σφαγεία στο Sirat του Όλιβερ Λάσε και το Μαρόκο
Τώρα που το ρέιβ δεν είναι ούτε παράνομο, ούτε περιθωριακό, ούτε επικίνδυνο. Φεστιβάλ Reworks, τώρα, τώρα, τώρα που οι Adriatique χτίζουν τη μελωδική τέκνο ελεγεία τους αργά και υπνωτιστικά στην αρχή, ώσπου το μπάσο να ανεβάσει ταχύτητα και το προγκρέσιβ τους καλπάσει και σαρώσει. Πίσω, στην τεράστια οθόνη, πλέουν μικροκόσμοι και ακτινοβολίες που αναπαράγoνται φρακταλικά σαν πολύχρωμα, καλοκάγαθα Alien. Βλέπω τα adidas που πατάνε τη γη του Labattoir να συντονίζονται, χιλιάδες Originals χοροπηδάνε πυροδοτώντας το Reworks με ενέργειες ισχύος τρία χ: χάρα, χορός, χαμός.
Ο ουρανός βάφεται πολύχρωμος, τα λέιζερ ταξιδεύουν για τη σελήνη, δρόνοι αναμεταδίδουν το σετ των Adriatique σε ζωντανή σύνδεση με τις κυβερνοπλατφόρμες. Rave on, Reworks, Thank God is Friday, έκσταση, διονυσιασμός, define your future φεγγοβολά ένα από τα σλόγκαν των χορηγών στο μπαρ. Περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου για τζιν τόνικ, παρακολουθώντας το σόου διακόσια μέτρα μακριά από τη ζώνη πυρός (too old to rave and roll, too young to die). Και τη στιγμή που οι Adriatique ματσάρουν στη λίστα τους το «Lost in the woods» (εις υγείαν, Elderbrook), το μυαλό μου πετά, και από τη δυτική βιομηχανική περιοχή Θεσσαλονίκης, προσγειώνομαι στο Μαρόκο. Στην αχανή, εχθρική έρημο της ταινίας «Sirat» του Όλιβερ Λάσε. Παρόμοια στην έρημο αλλά και εντελώς διαφορετική η κατάσταση, αφού επίσης κυριαρχεί η τέκνο, δόγμα συγκίνησης με υπογραφή Kangding Ray, (καλλιτεχνικό όνομα του παραγωγού David Letellier). Όμως πολύ μακριά από τα μελωδικά μπιτ των Adriatique, ο ήχος του Sirat είναι τραχύς, οργισμένος, άκομψος, επί τούτου αμακιγιάριστος, όχι φώτα, όχι σόου. Τέκνο που ξυρίζει αυτιά. Σε αντίθεση με το φοβερό εικονοηχοσύστημα του Reworks, στο «Sirat» το ντεκόρ είναι μόνο σκόνη και αέρας, το ρέιβ του Λάσε είναι πρωτόγονο, βουτηγμένο στην υπαρξιακή αγωνία. Δεν έχει τον ηδονισμό, που στο Reworks υπερχειλίζει.
Τηλεμεταφέρθηκες (σκέφτομαι) στην έρημο του «Sirat», εξαιτίας της είδησης που θέλει τον Όλιβερ Λάσε να μας έρχεται τον Νοέμβριο καλεσμένος του 67ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε ρόλο guest curator 17 ταινιών με θέμα την έρημο. Στην έρημο του «Sirat», λέξη αραβικής προέλευσης που περιγράφει τη γέφυρα που στην ισλαμική παράδοση ενώνει τη ζωή με το επέκεινα, οι ρέιβερς μοιράζονται νερό, αγάπη και φροντίδα, χωρίς το πάρτι να βιώνεται διαμεσολαβημένα. Κοντράστ με την ταινία του Λάσε, οι Reworkers με τα κινητά ψηλά, δεν αφήνουν στιγμή αναποτύπωτη, αγόρια και κορίτσια καλοντυμένα, επιμελημένα λουκ, σινιέ ρούχα, ζουν για τη στιγμή. Και δημιουργούν αναμνήσεις, ή όπως διάολο περιγράφει και εξατομικεύει την εμπειρία η γλώσσα των διαφημίσεων και του αλγόριθμου. Στο «Sirat» πάλι όλα είναι ανάποδα, καμιά φωτογένεια, τα σώματα και τα μυαλά είναι πάσχοντα, τα παιδιά του Λάσε είναι μακελεμένα, βαθιές ουλές και ψυχικά τραύματα. Ο Σέρζι Λόπεζ, ο μικρός γιος του και το σκυλί τους, άσχετοι εντελώς με την αρχέγονη ρέιβ κουλτούρα, βρίσκονται στην έρημο, στο μεγάλο πουθενά, αναζητώντας την εξαφανισμένη κόρη. Καμιά σχέση οι πομπές του Λάσε με την κατάσταση του Reworks, όπου όλα είναι πολύχρωμα, άρτια οργανωμένα, κοινωνικώς επιδεικτικά, σέλφι και ριλάκια φόρα παρτίδα. Σε αντίστιξη, στην έρημο δεν παίζουν ούτε λόγκο ούτε VIP area.
Σκηνή από την ταινία «Sirat» του Όλιβερ Λάσε
All together now: Οι ρέιβερς του Λάσε χάνονται στον ρυθμό για να ξεχάσουν τη θνητότητά τους, ο χορός συνδέεται με την πνευματικότητα και την κοινωνική αντίδραση, η τέκνο ως μέσο φυγής από τον υλικό πολιτισμό, η τέκνο όχημα διακτινισμού, μακριά από τον υλικό κόσμο. Όμως, το All together now ισχύει και για το Reworks, οι Adriatique αποθεώνονται, τα μπλιπ μπλοπ μάντρα ταξιδεύουν κι αυτά στον θεό.
Δεν γνωρίζω πόσοι από τους αμέτρητους, χιλιάδες Reworkers είδαν το «Sirat». Ή σκοπεύουν να παρακολουθήσουν το ανοιχτό workshop του Όλιβερ Λάσε. «Πάψε, μωρέ, να σημειολογείς και να συγκρίνεις», με κόβει απότομα μια εγκεφαλική παραφυάδα. Οι σκέψεις μου την εμποδίζουν να παρτάρει ολόψυχα και να χαθεί στη γιορτή. Με το να συλλογιέμαι, διαταρράσω την πρόσληψη χαράς και σερατονίνης, τα εκτονωτικά αγαθά που προσφέρει το φεστιβάλ, χωρίς διλήμματα ή ιδεολογικές τσιριντζάντζουλες. «Έχεις δίκιο», της αποκρίνομαι, «κόβω τα τι και πώς, παύω να σκέφτομαι πώς αυτή η μουσική, που στα νιάτα μου ξεκίνησε σαν αντίδραση σε κάθε είδους σύστημα, έφτασε απόψε να με ευφραίνει το ίδιο γλυκά και ουσιαστικά με τότε, που αντί για κυρίαρχη ήταν underdog με βούλα.
Σήμερα, τίποτα από τα περασμένα μανιφέστα του ρέιβ δεν ισχύει, παρεκτός και αν κάποιοι καινούργιοι τρελαμένοι αποφασίσουν να ξαναπάρουν τα μονοπάτια, τους δρόμους και τις θάλασσες που οδηγούν στη μαροκινή έρημο του «Sirat» ή στις θάλασσες του «The Beach», Ντάνι Μπόιλ. Άλλος για Γκόα τράβηξε κι άλλος για «Decadence», Βίλκα.
