Κοντοσώρος: Η κουζίνα της Δυτικής Μακεδονίας στα καλύτερά της

LIFE

Κοντοσώρος: Η κουζίνα της Δυτικής Μακεδονίας στα καλύτερά της

Η Θεσσαλονίκη δε χαμπαριάζει. Οδηγεί 165 χιλιόμετρα για να φάει λουκούλλεια

Ο Κοντοσώρος στο Ξινό Νερό αναδεικνύει την κουζίνα της Δυτικής Μακεδονίας με τοπικά υλικά, παραδοσιακά πιάτα και άψογο σέρβις σε κάθε γεύμα.

Μια πρώτη γενική διαπίστωση: Στον Κοντοσώρο πάντα τρως πολύ καλά. Υπάρχει μια συνέπεια στο υψηλό επίπεδο, κάτι που διαπιστώνεις σε κάθε επίσκεψη. Το σέρβις είναι εξαιρετικό, παρ’ όλη την κοσμοσυρροή που παρατηρείται Κυριακές και αργίες. Μια τέτοια ημέρα «συνωστισμού» επιλέξαμε κι εμείς να φάμε στο Ξινό Νερό κλείνοντας το τελευταίο διαθέσιμο τραπέζι του εστιατορίου.

Δεύτερη γενική διαπίστωση: Οι άνθρωποι επιμένουν να μαγειρεύουν με υλικά της περιοχής. Την τελευταία φορά που τιμήσαμε την κουζίνα του Κοντοσώρου, τα λευκά σπαράγγια Αριδαίας είχαν την τιμητική τους.

Και πάμε στα ειδικά: Ξεκινήσαμε την τελετουργία με τη γραβιέρα με άγριο σκόρδο συνοδευόμενη φυσικά με Ξινόμαυρο Αμυνταίου από τον Καρανίκα (Παλιά Κλήματα). Τον Καρανίκα τον έχουμε εκτιμήσει για τα υπέροχα αφρώδη του (από Ξινόμαυρο), αλλά και τα κόκκινά του δεν πάνε πίσω.

Αμέσως μετά ήρθε κέρασμα, μια φινετσάτη και βελούδινη σούπα βελουτέ από λευκά σπαράγγια Αριδαίας. Τους χειμώνες, έρχεται συνήθως καροτόσουπα ή μανιταρόσουπα, γεύσεις που σου μένουν χαραγμένες στη μνήμη και αρκούν για να σε κάνουν να τα ονειρεύεσαι και να θέλεις να επιστρέψεις σύντομα.

Για πρώτα επιλέξαμε λαχανόρυζο με τοπικό χωριάτικο λουκάνικο, λάχανο τουρσί και μπούκοβο, κλασικότατη γεύση της περιοχής και λευκά σπαράγγια Αριδαίας, σοταρισμένα πολύ ωραία και συνοδευμένα με μια δροσερή σος γιαουρτιού που πολύ τους ταίριαζε.

Το Ξινόμαυρο συνόδευε πολύ ωραία όλα τα πιάτα, αλλά πραγματικά απογειώθηκε όταν ήρθε ο καπνιστός χοιρινός λαιμός με τα μανιτάρια και τις πιπεριές. Ο λαιμός, πολύ ωραία καπνισμένος, ζουμερός και τρυφερός, ταίριαξε πολύ καλά με τον πουρέ καρότου.

Φυσικά πήραμε και ένα σουτ μακάλο, για να θυμηθώ το φαγητό που μου έφτιαχνε η γιαγιά μου όταν ήμουν πιτσιρικάς, το οποίο η μαμά και η κόρη Κοντοσώρου συνεχίζουν να φτιάχνουν όπως πάντα με σαφράν.