© Στέφανος Τσιτσόπουλος
Η Δρομέας του Apset: Ένα mural για τη Δήμητρα Ιορδανίδου
Ο Apset «ξαναζωγραφίζει» τον Δρομέα του Βαρώτσου για την αδικοχαμένη μαραθωνοδρόμο Δήμητρα Ιορδανίδου
Η Δρομέας του Apset: Ένα γκραφίτι για τη μαραθωνοδρόμο Δήμητρα Ιορδανίδου, στη διασταύρωση της Τριανδρίας με την Τούμπα
In memoriam και In Apset we trust! Ουμανιστικά και τρυφερά, η μνημειώδης χειρονομία του αταξινόμητου Θεσσαλονικιού (οι φιλότεχνοι των μουσείων και της κομ ιλ φο γκαλερί τέχνης τον θεωρούν γκραφιτά· τα παιδιά των δρόμων του το δίνουν ως μέγιστο ζωγράφο) συγκινεί. Για την ιστορία και σχετικά με το νέο έργο του Apset, που αποτελεί προσομοίωση του Δρομέα του Βαρώτσου: η αδικοχαμένη μαραθωνοδρόμος Δήμητρα Ιορδανίδου «πέταξε» σε αυτό ακριβώς το σημείο που η Αγίου Δημητρίου συναντά τη Γρηγορίου Λαμπράκη, στη στροφή που η Τριανδρία μεταλλάσσεται σε Τούμπα.
O πιο αναγνωρίσιμος στριτ άρτιστ της πόλης καταθέτει το σέβας και το πένθος του με μια συγκλονιστική εικόνα επί του «μαύρου σημείου», όμως, με την «οικειοποίηση» του Δρομέα του Βαρώτσου, ο Apset προβαίνει και σε μια άλλου είδους πράξη, που τη θεωρώ κομβική για την καλλιτεχνική του εξέλιξη. Σε αντίθεση με τα έντονα παστέλ και τα χτυπητά ζωντανά χρώματα των προσώπων, όπως και την ολότελα προσωπικού ύφους ποπ αρτ και shinny happy ψυχεδελική και σουρεαλιστική τεχνική των εικονογραφιών του έως τώρα, με τη Δρομέα του αλλάζει ρότα. Η «μαύρη» φορτισμένη θεματική του γεγονότος καθιστά την γκραφίτι φιγούρα του έργου του θολή, μη ευδιάκριτη, παρότι ο Apset θα μπορούσε να αναπαραστήσει τη Δήμητρα Ιορδανίδου με επάρκεια δεινού πορτρετίστα. Τελείωσε τη γραφιστική και κατόπιν την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, οπότε ανετότατα θα μπορούσε να «χτυπήσει» στον τοίχο μια δεξιοτεχνικά απαθανατισμένη φυσική προσωπογραφία - φόρο τιμής. Όμως δεν το κάνει. Προτιμά την αφηρημένη αποτύπωση, μιαν αποτύπωση σκιάς που παραπέμπει στη στιγμή που το φως πλημμυρίζει από το σκοτάδι, το φορτηγό συνθλίβει τη Δρομέα, εκτοξεύοντάς την στην άλλη (αν υπάρχει Παράδεισος) διάσταση.
Ένας ακόμα λόγος που με εντυπωσιάζει το τελευταίο χτύπημα του Apset, είναι και η αντίστροφη ανάγνωση επί του πρωταρχικού Δρομέα του Βαρώτσου. Στην πρώτη εκδοχή του, ο Δρομέας λεγόταν Ξένος και, όπως είχε δηλώσει ο Βαρώτσος, έμπνευση του έργου του ήταν η Ομόνοια. Εκεί πρωτοστήθηκε το 1988 η οκτάμετρη φιγούρα από γυαλί, έχοντας πρότυπο τους χιλιάδες διερχόμενους ανώνυμους ανθρώπους, που συνεχίζουν να διασχίζουν την πλατεία καθημερινά, όπως συμβαίνει και πιο βόρεια, στον κόμβο του Χίλτον όπου μεταφέρθηκε το γλυπτό.
Όμως στη Θεσσαλονίκη ο Apset εξατομικεύει τον ανώνυμο Δρομέα του Βαρώτσου. Αφιερώνοντας το mural στη μνήμη της Ιορδανίδου, η Δρομέας του συνομιλεί με τον Ξένο και σε ένα δεύτερο, εντελώς μεταφυσικό επίπεδο, πέραν του εμφανέστατου απεικάσματος-simulacrum της πρώτης ανάγνωσης.
Το μήνυμα της Τριανδρίας έχει να κάνει με τις ψυχές που ανοίγουν τα μάτια σε ένα μαιευτήριο και τις ψυχές που την ίδια στιγμή παίρνουν την άγουσα για τα «αποδυτήρια», μετακομίζοντας σε τόπους χλοερούς. Γέννηση - Θάνατος, το κοντράστ ενός κόσμου εύθραυστου, που την ίδια στιγμή μέσα του ζωές γεννιούνται και πεθαίνουν. Που ανά πάσα στιγμή συντίθεται και αποσυντίθεται.
Φορτωμένη με σημάνσεις, αμφισημίες και ένα πολύ συγκεκριμένα στοχευμένο κοινωνικό μήνυμα (προσεχτικά τις στροφές, χαμηλές ταχύτητες, στην πόλη είμαστε όχι σε αμερικανιές τύπου The Fast & The Furious), η Δρομέας του Apset παραπέμπει σε παραίνεση και προσευχή: όχι άλλες αθώες ζωές χαμένες. Στέλνω σπέκια ως τον Θεο, όπως και στους Μόρφω Παπανικολάου (mp Sparch Architects) και Ashos D’ signs, τους οποίους ο ζωγράφος ευχαριστεί για την πολύτιμη βοήθεια και συνεργασία. Και φυσικά και ένα έξτρα λαρτζ ρισπέκτ στον Κώστα Βαρώτσο για τη θέρμη με την οποία υποδέχτηκε το εγχείρημα της Θεσσαλονίκης.
