Ο κόσμος καίγεται

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που είδαμε —αλλά ουσιαστικά με όλες τους—, η ΝΔ στις εκλογές θα πάρει πιθανότατα 143 έδρες, και το ΠΑΣΟΚ άλλες 35. Τι θα μπορούσε να σημαίνει κάτι τέτοιο, εκτός από τη διενέργεια επαναληπτικών εκλογών; Το εξής: ότι ένας συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με 143+35=178 έδρες θα μας έδινε μια από τις ισχυρότερες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που έχει δει η Ελλάδα μεταπολιτευτικά. Μια τέτοια συνεργασία θα σηματοδοτούσε de facto μια «μεγάλη συνεννόηση» τύπου Γερμανίας (Große Koalition), καθώς το ΠΑΣΟΚ θα μετατοπιζόταν από τον ρόλο της αντιπολίτευσης σε κυβερνητικό εταίρο. Αυτό θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό σκηνικό: η αντιπολίτευση θα μετατοπιζόταν αριστερότερα (ΕΛΑΣ, ΚΚΕ) και δεξιότερα (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ, ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ). Στην πραγματικότητα, θα είχαμε πλέον δύο πόλους: (α΄) τον φιλοευρωπαϊκό-μεταρρυθμιστικό συνασπισμό κεντροαριστεράς-κεντροδεξιάς από τη μία, και (β΄) το συντηρητικό-αυταρχικό-φιλορωσικό δίπολο αριστεράς-ακροδεξιάς από την άλλη.

Τι θα μπορούσε να πετύχει ένας τέτοιος κυβερνητικός συνασπισμός; Πολλά. Καταρχάς, σταθερότητα και μεταρρυθμίσεις. Με τόσο ισχυρή πλειοψηφία, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει σε μεγάλες και (για κάποιους) επώδυνες μεταρρυθμίσεις (φορολογικό, ασφαλιστικό, δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση) χωρίς τον φόβο κοινοβουλευτικών ανατροπών. Κατά δεύτερον, τη διεθνή/ευρωπαϊκή αξιοπιστία της χώρας — δεν μπορεί και δεν πρέπει να τους αρκεί πάντα ένας Μητσοτάκης. Ακολούθως, μία σειρά από θέματα που παραδοσιακά χρειάζονται ευρύτερη συναίνεση (εξωτερική πολιτική, άμυνα και εθνικά θέματα — πλέον και ΑΙ) θα είχαν ισχυρότερη νομιμοποίηση. Τέλος, μία ακλόνητη κυβέρνηση με άνετο ορίζοντα τετραετίας και τόσο κοντά στην πλειοψηφία των 3/5 (180 έδρες),  θα μπορούσε να υπερκεράσει προβλήματα σχετικά με μία σειρά απαιτούμενων συνταγματικών αλλαγών. 

Μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα εξασφάλιζε νομοθετική σταθερότητα για την προώθηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων, την οικονομική διαχείριση και την αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων, θα μπορούσε να κάνει έναν άριστο φορολογικό σχεδιασμό, να κλείσει εκκρεμότητες με τα δημοσιονομικά, και να προχωρήσει τυχόν αποκρατικοποιήσεις και μεγάλα έργα χωρίς να εκβιάζεται από μικρούς εταίρους. Οι μεταρρυθμίσεις που καίνε πολιτικό κεφάλαιο (Άμυνα, Υγεία, Παιδεία κλπ.), στις οποίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμφωνούν, θα επιταχύνονταν με πρωτοφανείς ρυθμούς. Και βέβαια, η Ελλάδα θα είχε κοινή και αδιατάρακτη γραμμή αναφορικά με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τα ελληνοτουρκικά κ.ο.κ.: μια τέτοια κυβέρνηση θα εξέπεμπε προς τα έξω το ισχυρό σήμα ότι η κεντρική γραμμή της χώρας δεν αλλάζει, ούτε θα αλλάξει, όποιος κι αν είναι πάνω. Είναι αυτή. Ανήκομεν εις την Δύσιν. Θα ήταν μια κυβέρνηση σταθερότητας και συνέχειας, με όραμα και ασφάλεια για το αύριο.

Αν υπάρχουν ενστάσεις και κίνδυνοι; Είτε υπάρχουν είτε όχι (ναι, υπάρχουν, αλλά), δεν με ενδιαφέρουν. Τα πράγματα εκεί έξω είναι πολύ σοβαρά για να μας νοιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες. Ο κόσμος καίγεται.

Από την άλλη… υπάρχει, κύριε Κυριάκο μας, περίπτωση να δούμε κάτι τέτοιο; Ε όχι βέβαια! Αλίμονο. Αστειευόμαστε; Γίνονται ποτέ τέτοια πράγματα; Παιδιά είμαστε; Έλα, Παναγία μου, άκου κάτι ερωτήσεις… Nope.

Imagen / Google.

Οπότε πάμε να δούμε μερικά από τα θέματα της πόλης μας, και κατόπιν όλο το υπόλοιπο σούπερ χορταστικό μενού μας:

Ένα ψηφιακό αρχαιολογικό πάρκο στην Τούμπα

Ο λόφος της Τούμπας είναι ένα από τα σημεία της Θεσσαλονίκης που χιλιάδες άνθρωποι βλέπουν καθημερινά χωρίς να γνωρίζουν τι υπάρχει από κάτω. Εκεί λοιπόν βρίσκεται ένας αρχαίος οικισμός, και τώρα ο Δήμος Θεσσαλονίκης ετοιμάζει, μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού, αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την ανάδειξη του λόφου και της γύρω περιοχής. Μια πρώτη μελέτη από την αρχαιολογική ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έχει ήδη παραδοθεί στην Εφορεία Αρχαιοτήτων. Πολλά από τα κτίρια που έχουν βρεθεί είναι κατασκευασμένα από ωμές πλίνθους, δηλαδή από άψητο πηλό, και είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στις καιρικές συνθήκες. Η λύση που εξετάζεται είναι να καλυφθούν ξανά μετά την ανασκαφή για να προστατευτούν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο επισκέπτης θα περπατά πάνω από τα αρχαία και θα μπορεί, με ψηφιακές εφαρμογές, να βλέπει τι βρίσκεται κάτω από τα πόδια του. Ήδη προβλέπεται πιλοτική εφαρμογή τέτοιου συστήματος σε δύο σημεία της ανασκαφής. Αν το σχέδιο προχωρήσει, η Τούμπα μπορεί να αποκτήσει έναν αρχαιολογικό χώρο όπου μεγάλο μέρος των αρχαιοτήτων θα παραμένει αθέατο και ταυτόχρονα προσβάσιμο ψηφιακά.

Τα Δημήτρια επιστρέφουν με 33 παραγωγές σε 15 χώρους

Τα Δημήτρια φτάνουν φέτος στην 61η διοργάνωσή τους και απλώνονται από την 1η έως τις 26 Οκτωβρίου σε 15 χώρους της Θεσσαλονίκης. Το πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε αυτή την εβδομάδα στη Μοδιάνο, περιλαμβάνει 33 ελληνικές και διεθνείς παραγωγές, 32 καλλιτεχνικά σχήματα και 2 μεγάλες υπαίθριες εκδηλώσεις. Θέατρο, μουσική, όπερα, χορός, λογοτεχνία, κινηματογράφος, εικαστικά και περφόρμανς μπαίνουν κάτω από τον φετινό τίτλο «Ρεύματα». Ανάμεσα στα πρόσωπα του προγράμματος βρίσκεται η Αμερικανίδα συγγραφέας Katie Kitamura, ενώ η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη συμμετέχει στη «Φόνισσα», σε μουσική Γιώργου Κουμεντάκη. Το πρόγραμμα χρησιμοποιεί διαφορετικές σκηνές και πολιτιστικούς χώρους της πόλης αντί να συγκεντρώνεται σε ένα κεντρικό σημείο. Τα Δημήτρια ξεκίνησαν το 1966: πολύ μεγάλος, πολύ σημαντικός θεσμός για την πόλη, που εξακολουθεί να ανανεώνει κάθε χρόνο το πρόγραμμά του και να φέρνει μαζί ελληνικές και ξένες παραγωγές. Η φετινή έκδοση διαρκεί σχεδόν ολόκληρο τον Οκτώβριο, μέχρι την παρέλαση. Μεγάλη υπόθεση. Δείτε πού θα πάτε οπωσδήποτε, και διαλέξτε και κάτι ακόμη στην τύχη. 

Μια ενιαία διαδρομή για τα μνημεία της πόλης

Μια παλιά ιδέα για τη Θεσσαλονίκη επιστρέφει με μια πολύ συγκεκριμένη μορφή: να μπορεί κάποιος να διασχίζει το ιστορικό κέντρο ακολουθώντας μια συνεχή διαδρομή που συνδέει τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία τους. Από αυτή την εβδομάδα βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση η πρόταση που κέρδισε το πρώτο βραβείο στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων και Μνημείων της Θεσσαλονίκης. Η διαβούλευση άνοιξε στις 21 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει έως τις 17 Οκτωβρίου, ώστε πολίτες και επιστημονικοί φορείς να καταθέσουν παρατηρήσεις πριν προχωρήσει ο σχεδιασμός. Το σχέδιο αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε την πόλη περπατώντας. Η πόλη μας διαθέτει μνημεία από διαφορετικές εποχές σε πολύ μικρές αποστάσεις μεταξύ τους, αλλά σήμερα τα συναντάμε σαν απομονωμένες νησίδες μέσα στην κυκλοφορία, στα πεζοδρόμια και στα κτίρια του κέντρου. Η ενοποίηση επιχειρεί να δημιουργήσει μια κάποια συνέχεια ανάμεσά τους μέσω των δημόσιων χώρων και των διαδρομών που τα συνδέουν. Το σχέδιο μπορεί να αλλάξει την καθημερινή κίνηση των κατοίκων, πέρα από την τουριστική εικόνα της Θεσσαλονίκης — κι αυτό είναι που μας εξιτάρει ακόμη περισσότερο.

https://diavouleusithes.anaplassis.gr/

Το Καπάνι γίνεται για δύο ημέρες ένα διαφορετικό κομμάτι της πόλης

Το Kapani Project συμπληρώνει δέκα χρόνια ζωής και επιστρέφει στην Άθωνος. Για δύο ημέρες, σήμερα και αύριο, ένας από τους παλιότερους εμπορικούς πυρήνες της Θεσσαλονίκης αλλάζει χρήση μετά το κλείσιμο των καταστημάτων και γεμίζει μουσική, χορό και θέατρο. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Η φετινή διοργάνωση έχει δύο μουσικές σκηνές, Alternative και Fusion, μαζί με θεατρικές και χορευτικές περφόρμανς. Σήμερα εμφανίζονται μεταξύ άλλων οι Haeyadda, Blinky x 3, PalePenguin & Larry SKG, ENKA και K.atou. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωση, το Kapani Project έχει γίνει κάτι περισσότερο από ένα μικρό πείραμα για το τι μπορεί να συμβεί όταν μια ιστορική αγορά, αφού τελειώσει η συνηθισμένη εμπορική της ημέρα, παραδίδεται για λίγες ώρες σε μια εντελώς διαφορετική χρήση.

https://kapaniproject.gr/

«That’s not a knife. THAT’S a knife»

And now for something completely different. Σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια, στις 26 Σεπτεμβρίου του 1986, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ η ταινία του Πίτερ Φέιμαν «Crocodile Dundee», με τον αυθεντικά 80s ελληνικό τίτλο: «Ο Κροκοδειλάκιας». \m/ Είχε μεν βγει στην Αυστραλία 5 μήνες νωρίτερα, αλλά με το που προβλήθηκε στην Αμερική έγινε αμέσως παγκόσμιο φαινόμενο. Και όχι μόνο: μια αυστραλέζικη κωμωδία για έναν… κυνηγό κροκοδείλων προέβλεψε το soft power τού outback και το τουριστικό branding μιας ολόκληρης ηπείρου. Η Αυστραλία ασκεί μία άλφα διεθνή επιρροή, προσελκύει τουρίστες και διαμορφώνει μια εξαιρετικά ελκυστική παγκόσμια εικόνα, όχι μέσω στρατιωτικής ή οικονομικής ισχύος, αλλά μέσω της πολιτισμικής γοητείας που διαθέτει η άγρια, ημι-ανεξερεύνητη φύση της, και ο αυθεντικός, τραχύς πλην φιλικός χαρακτήρας των κατοίκων της. Πράγματι, ο Crocodile Dundee επέβαλε παγκοσμίως την εικόνα του χαλαρού, ατρόμητου και με αυθεντικό χιούμορ Αυστραλού, καθιστώντας τόν τοπικό τρόπο ζωής διεθνώς δημοφιλή. Το επικίνδυνο και απομονωμένο outback επαναπροσδιορίστηκε σαν ένας εξωτικός, περιπετειώδης αλλά και ασφαλής προορισμός, πυροδοτώντας ένα τεράστιο τουριστικό ρεύμα προς την Αυστραλία τις δεκαετίες τού ’80 και του ’90. Αυτή η μία και μόνη ταινία λειτούργησε σαν την πληρέστερη και αποτελεσματικότερη διαφημιστική εκστρατεία που είχε ποτέ η χώρα. Ψάχνοντας για το τρέιλερ του φιλμ, είδαμε ότι στο YouTube υπάρχει, λέει, ολόκληρη —για τους μερακλήδες— η ταινία «Σωτήρης ο Κροκοδειλάκιας», την οποία, και ας μας συμπαθάτε, αγνοούσαμε. Και πόσα να ξέρει πια ο άνθρωπος. Οπότε τη βάζουμε εδώ, χωρίς κανέναν πραγματικό λόγο, ζητώντας προκαταβολικά συγγνώμη:

¤ ¤ ¤

Φίλοι αναγνώστες, σας ευχαριστούμε θερμά που μπαίνετε στον κόπο να μας διαβάζετε. Θερμότατες βέβαια ευχαριστίες οφείλουμε και στους αγαπημένους φίλους που γράφουν εδώ, και που θα τους διαβάσετε αμέσως παρακάτω. Οπότε, μη φύγετε! Γιατί, όπως πάντα, έχουμε βιβλίο (από τον καλό βιβλιοπώλη της πόλης μας Ευριπίδη Κωνσταντινίδη), παιδικό βιβλίο (από την εκπαιδευτικό, ερευνήτρια και κριτικό Ματίνα Κυριαζοπούλου), κλασικές ταινίες (από τον γιατρό Γιώργο Παππά), έργα τέχνης (από τη μεταφράστρια και επιμελήτρια Χρύσα Φραγκιαδάκη), ιστορία ελληνικών λέξεων (από τον πολύπειρο μεταφραστή Τάκη Δρεπανιώτη), και ένα μετααποκαλυπτικό αφήγημα σε συνέχειες (από τον καλό φίλο Στέλιο Ιατρού). Και, επίσης όπως πάντα στο τέλος, έναν Nordic χρησμό στιγμής: μία Βίκινγκ νότα ανορθολογισμού. Κατ’ αυτά, μην αμελήσετε να μάθετε το μέλλον σας.

Imagen / Google.

Λέξεις, από τον Τάκη Δρεπανιώτη

Μπούζι, μπούζια και μπουζιά

Πόσο χρήσιμοι είναι οι τόνοι στα ελληνικά; Όσο απέχει το παγωμένο από το καυτό.

Μπούζι είναι μια λέξη που πήραμε από τα τούρκικα (buz, «πάγος»). Τη χρησιμοποιούμε σαν άκλιτο επίθετο («Η θάλασσα είναι μπούζι»). Μπούζια ονομάζονται κηποτεχνικά και διάφορα παχύφυτα με σαρκώδη φύλλα και ζωηρόχρωμα άνθη που βλέπουμε συχνά στις ακτές μας. Το όνομα ίσως συνδέεται κι αυτό με το τούρκικο buz. (Τα φυτά αυτά ονομάζονται διεθνώς ice plants — ας το πούμε «παγόφυτα»). Εδώ το μπούζι ενσωματώθηκε και κλίνεται κανονικά: «Εκεί έχει πολλά μπούζια».

Από τα ξένα μάς ήρθε και το μπουζί του αυτοκινήτου, ο επίσημος «σπινθηριστής» που ανάβει με μια σπίθα το μείγμα του καυσίμου. Το πήραμε από το γαλλικό bougie, «κερί». Η γαλλική λέξη προέρχεται από την πόλη Μπουζί, τη σημερινή Μπεζάγια στην Αλγερία, όπου παραγόταν εκλεκτό κερί ήδη από τον Μεσαίωνα. Οι Γάλλοι είπαν τον σπινθηριστή του αυτοκινήτου «bougie d’allumage («κερί ανάφλεξης»). Το άκλιτο μπουζί αποδείχτηκε παραγωγικό στα ελληνικά: έχουμε μπουζιά και μπουζόκλειδα και μπουζοκαλώδια.

Οι ξένες λέξεις βρίσκουν διάφορους δρόμους για να εργαστούν στα ελληνικά. Αν πω στον μάστορα ότι στο μηχανάκι μου έχει πρόβλημα το «ψυχρό» (ή «κρύο») μπουζί, που διώχνει γρήγορα τη θερμότητα από τον θάλαμο καύσης προς το σύστημα ψύξης του κινητήρα, θα με κοιτάξει επιδοκιμαστικά. Αν του πω, «Έλεγξε το καλώδιο του σπινθηριστή», θα με κοιτάξει λοξά. Όπως και ο γεωπόνος που θα του ζητήσω «παγόφυτα» για τον κήπο μου.

ChatGPT Images / OpenAI — Τάκης Δρεπανιώτης.

Τέχνη, από τη Χρύσα Φραγκιαδάκη

Τo γατάκι: Ο θησαυρός της αγάπης 

Ο πίνακας του Γερμανού Karl Gussow (1843-1907) παρουσιάστηκε αρχικά στη Βασιλική Ακαδημία του Βερολίνου, το 1876, με τον τίτλο Das Kätzchen («Το γατάκι»). Στην Αγγλία, ωστόσο, όπου κατέληξε το 1879, του δόθηκε και δεύτερος: Old Man’s Treasure, «Ο θησαυρός του γέρου» — απηχώντας τη συναισθηματική ανταπόκριση του βικτοριανού κοινού στο θέαμα του ηλικιωμένου φτωχού ανθρώπου που κρατά με μεγάλη τρυφερότητα και παιδική χαρά το μικροσκοπικό γατάκι. Ο άντρας και οι τρεις γυναίκες γύρω του απεικονίζονται σε φυσικό μέγεθος, κάτι πολύ ασυνήθιστο για την εποχή, αφού αυτή την κλίμακα τη χρησιμοποιούσαν μόνο για ιστορικά γεγονότα και σπουδαία πρόσωπα, και όχι για στιγμιότυπα και ανθρώπους της καθημερινότητας. 

Αρχικά, οι κριτικοί επαίνεσαν το έργο για τη σχεδόν φωτογραφική αποτύπωση κάθε λεπτομέρειας (κεντρικό στοιχείο της τεχνοτροπίας του Γκούσο, άλλωστε) — μάλιστα εκτιμάται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τον διορισμό του ζωγράφου στην Ακαδημία του Βερολίνου. Για τον ίδιο λόγο, ωστόσο, θεωρήθηκε αργότερα παλιομοδίτικο και υπερβολικά συναισθηματικό, καθώς ο μοντερνισμός άλλαζε ήδη το βλέμμα της τέχνης. Σήμερα, που η προστασία και η φροντίδα των ζώων είναι πολύ ψηλά στην κλίμακα των κοινωνικών αξιών, το ενδιαφέρον των φιλότεχνων ανανεώνεται, και ξαναγίνεται ευρέως γνωστός μέσα από πλατφόρμες κοινωνικών δικτύων.

Ο πίνακας ανήκει σε συλλογή της Walker Art Gallery του Λίβερπουλ.

Karl Gussow, Old Man’s Treasure (Das Kätzchen), Google Art Project / Wikimedia Commons – Public Domain.

Μεγάλα φιλμ, από τον Γιώργο Παππά

The Hustler / Ο κόσμος είναι δικός μου (σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρόσεν, 1956)

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1961, ο Πoλ Νιούμαν και ο Ρόμπερτ Ρόσεν ξύπνησαν δικαιωμένοι: το «The Hustler» είχε κάνει πρεμιέρα το προηγούμενο βράδυ, και η κριτική επευφημούσε τα πάντα — ο κόσμος ήταν δικός τους. Ο Νιούμαν είναι ο ταλαντούχος νεαρός παίκτης μπιλιάρδου άνευ προσωπικότητας — κάτι που θα του κοστίσει προσωπικά και οικονομικά στη μονομαχία του στην τσόχα με τον κορυφαίο ανθεκτικό Jackie Gleason, η σχέση του με την αλκοολική έκπτωτη Piper Laurie θα του δώσει ζωή, ο αδίστακτος κομπιναδόρος τού George Scott θα του προσφέρει προστασία, και ο δρόμος για μια τραγωδία και μια πύρρειο νίκη θα ανοίξει: όνειρα σε μισοφωτισμένα καταγώγια πνιγμένα σε μπουκάλια ουίσκι και σε νυχτερινούς σταθμούς, ερμηνείες γιγάντων (και οι τέσσερις υποψήφιοι στα Όσκαρ, όπως και η ταινία και ο Ρόσεν), μια κληρονομιά για το «Χρώμα του χρήματος» 25 χρόνια μετά και πολύ διαφορετικά.

“The Hustler” (1956). Courtesy of 20th Century Fox.

Βιβλίο, από τον Ευριπίδη Κωνσταντινίδη

Χαρούκι Μουρακάμι, «Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της» (μετάφραση Βασίλης Κιμούλης, 544 σελίδες, Εκδόσεις Ψυχογιός) 

Η απώλεια, η μνήμη και το πόσο καθοριστικές είναι για την ταυτότητά μας αποτελούν διαχρονικές θεματικές, και ο τεράστιος Μουρακάμι τις χειρίζεται για μια ακόμα φορά με μοναδική μαεστρία. Αμετανόητος θιασώτης του μαγικού ρεαλισμού, μεταβαίνει από την πραγματικότητα στο φανταστικό και ξανά στην πραγματικότητα με τον γνωστό εμμονικό του τρόπο, και καταφέρνει σε ένα λυρικό αλλά ταυτόχρονα σκληρό βιβλίο να μας παρουσιάσει έναν κόσμο ονειρικό αλλά και προσγειωμένο — και παράλληλα να μας μιλήσει για τις πατρίδες που επινοούμε για όσα χάνονται και μας πληγώνουν.

Όταν η κοπέλα ενός νεαρού άντρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, η καρδιά του ραγίζει. Αποφασισμένος να βρει τη φανταστική πόλη όπου υποψιάζεται πως έχει εγκατασταθεί η αγαπημένη του, ξεκινά μια αναζήτηση που διαρκεί μια ζωή, και τον οδηγεί σε μια περίεργη πόλη με τους δικούς της κανόνες και σε ένα ταξίδι ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και σε έναν άλλο κόσμο. Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουν σκιές, μονόκεροι περιπλανώνται, και μεγαλώνουν ιτιές. Βρίσκει την κοπέλα του να εργάζεται σε μια διαφορετική βιβλιοθήκη — μια βιβλιοθήκη ονείρων. Εκείνη δε θυμάται τίποτε από την κοινή τους ζωή. Καθώς οι εποχές περνούν και ο άντρας δυσκολεύεται να διακρίνει τα ρευστά όρια ανάμεσα στους δύο κόσμους, καλείται να αποφασίσει τι είναι πρόθυμος να χάσει. Μια ιστορία αγάπης, μια αναζήτηση, ένας ύμνος στα βιβλία και στις βιβλιοθήκες που τα στεγάζουν. Ένα δεξιοτεχνικό μυθιστόρημα από έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας.

Παιδικό Βιβλίο, από τη Ματίνα Κυριαζοπούλου

Γιώργος Χατζόπουλος, «Λυσιάνα, με όστρακα και θαύματα πιασμένα στα μαλλιά της» (εικονογράφηση Ηρώ Τσαβαλά, Μάιος 2026, 296 σελ. 14 x 21 εκατ., ηλικία 12+, Εκδόσεις Πατάκη)

Η ονειρική αυτή ιστορία ενηλικίωσης ακολουθεί τη δεκαπεντάχρονη Λυσιάνα, η οποία, σημαδεμένη σωματικά και ψυχικά (αναπηρία, απώλεια, δύσκολες οικογενειακές σχέσεις), μετακομίζει σε ένα απομονωμένο νησί. Εκεί έρχεται αντιμέτωπη με μυστηριώδη πρόσωπα, όπως οι απλησίαστες γυναίκες τού Κάτω Γιαλού και μια συμβολική φάλαινα-θεότητα, αλλά και συμβάντα που σχετίζονται με την αρχαιοκαπηλία και τις οικονομικές επενδύσεις, ενώ παράλληλα αναζητά τη δική της αλήθεια και ταυτότητα. Η θάλασσα και οι μύθοι γίνονται σύμβολα εσωτερικής αναγέννησης, ενώ η πίστη, το θάρρος και η ελπίδα φωτίζουν την πορεία της. Ένα εφηβικό μυθιστόρημα που συνδυάζει λυρική γλώσσα και δυνατή εικονοποιία, ρεαλισμό και μαγικό ρεαλισμό.

THE GREAT QUIET, από τον Στέλιο Ιατρού

4. Socius Laborum

Preppers’ blogs, back when there were such, loved a checklist. Purify your water. Rotate your tinned goods. Practice your knots. Learn to read a compass. Travel light. Scavenge pharmacies first. Always take the stairs. Know your way out.

I do none of it properly. So far, food is not terribly hard to come by. Water runs normally, electricity is on, so is the Internet. Better than most people manage in a year. Clean bed sheets, though? Now that’s a whole different story.

Rule: Use the buddy system: do not face the new world alone; a partner keeps watch while you sleep.

Imagen / Google.

ΥΓ. Πριν φύγετε, o χρησμός μας

Η μαντεία των ρούνων βασίζεται στο αρχαίο αλφάβητο των γερμανικών και σκανδιναβικών λαών, το Elder Futhark. Κάθε ένα από τα 24 σύμβολά του αντιπροσωπεύει συμπαντικές δυνάμεις, αρχέτυπα και έννοιες της καθημερινής ζωής. Στη σκανδιναβική παράδοση, το μέλλον δεν θεωρείται προκαθορισμένο, αλλά μία ροή πιθανοτήτων (Wyrd). Αντί να προλέγουν τη μοίρα, οι ρούνοι αποκαλύπτουν τις παρούσες ενέργειες και τις πιθανές συνέπειες των πράξεών μας. Γι' αυτό: σκεφτείτε κάτι που σας απασχολεί, πατήστε το σύμβολο, αφουγκραστείτε τα κρόταλα στη μαντική κούπα, και διαβάστε το αποτέλεσμα. Μην το κάνετε και δεύτερη φορά στη σειρά.