Το Μετρό φτάνει στη Μίκρα. Εμείς πώς θα φτάσουμε στο Μετρό;

Η Περαία απέχει από το κέντρο της Θεσσαλονίκης περίπου όσο η Βούλα από την Ομόνοια. Και από τον τερματικό σταθμό της Μίκρας μόλις 10 χλμ. Ξεκινάω με αυτή τη σύγκριση για να βάλω στο πνεύμα και τους Αθηναίους αναγνώστες και όσους δεν γνωρίζουν απαραίτητα τι εστί Μίκρα, Καλαμαριά, Δήμος Θερμαϊκού, Μπαχτσέ Τσιφλίκι και πέριξ.

Αυτό το άρθρο γράφεται από μια περιοχή δίπλα στην Περαία –Αγία Τριάδα, Αγγελοχώρι, Μηχανιώνα–, που είναι παραθαλάσσια, έχει πράσινο, Γαλάζια Σημαία, φθηνό ψάρι, θέα τη Θεσσαλονίκη, αεροδρόμιο σχετικά κοντά, ιδιωτικό νοσοκομείο, Κέντρο Υγείας, σχολεία, θαυματουργή Παναγιά, μεγάλο εμπορικό κέντρο, γήπεδα τένις και padel, κολυμβητήριο και σχολή ιστιοπλοΐας. Ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να σκεφτεί ότι εδώ πρόκειται για φιλέτο!

Αν η δουλειά του είναι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, την πάτησε. Και το Μετρό στη Μίκρα –δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουμε στο «επέκταση προς Καλαμαριά»– δεν τον εξυπηρετεί. Κι ας είναι μόλις δέκα χιλιόμετρα μακριά. Γιατί;

Φανταστείτε έναν κάτοικο της Βούλας που, για να πάει στη δουλειά του στο κέντρο της Αθήνας, πρέπει να πάρει λεωφορείο, να κατέβει κάπου στη Γλυφάδα, να περιμένει δεύτερο λεωφορείο για το Ελληνικό και από εκεί να μπει στο Μετρό.

Πόσοι θα άφηναν το αυτοκίνητο στο σπίτι;

Ακριβώς: κανείς.

Και πόσο ελκυστική θα ήταν τελικά η Βούλα ως τόπος μόνιμης κατοικίας;

Τα τρία Β (Βούλα-Βάρκιζα-Βουλιαγμένη) της Αθήνας έχουν κάτι κοινό με τον Δήμο Θερμαϊκού. Ήταν κάποτε κοντινοί προορισμοί παραθέρισης. Αν ο Δήμος Θερμαϊκού ήταν στα πόδια των Αθηναίων, πιθανότατα θα είχε συμβεί ό,τι συνέβη τα τελευταία χρόνια με τη Λούτσα και τον Σχινιά: πολλές παραθεριστικές κατοικίες θα είχαν γίνει μόνιμες. Τα τρία Β έχουν γίνει προ πολλού.

Βέβαια κι εδώ ακολουθήθηκε το παράδειγμα της Χαλκιδικής. Μας πρόλαβαν οι γείτονες Βαλκάνιοι. Ξενοδοχεία, ταβέρνες και εξοχικά αγοράστηκαν μπιρ παρά τα προηγούμενα χρόνια.

Η απόσταση μιας περιοχής από το κέντρο δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα. Σε αστικό χρόνο, μετριέται σε αναμονή και, κυρίως, σε μετεπιβιβάσεις.

Η Αθήνα έφερε το τραμ. Μπορεί να είναι αργό, αλλά έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: μπαίνεις και δεν αλλάζεις γραμμούλα. Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η απόσταση μιας περιοχής από το κέντρο δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα με κουμπάσο πάνω στον χάρτη. Σε αστικό χρόνο, μετριέται σε αναμονή και, κυρίως, σε μετεπιβιβάσεις. Αυτό πρέπει να συζητήσουμε τώρα που το Μετρό Θεσσαλονίκης φτάνει στη Μίκρα.

Ο Δήμος Θερμαϊκού έχει περίπου από 45.000 μόνιμους κατοίκους. Δεν μιλάμε για μερικούς παραθεριστικούς οικισμούς, αλλά για μια μεγάλη περιαστική ζώνη που ζει σε άμεση σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Ο αριθμός αυτός διπλασιάζεται τους θερινούς μήνες.

Κι όμως, η άφιξη του Μετρό στη Μίκρα από μόνη της δεν αλλάζει πολλά. Το παράδοξο είναι ότι το καλοκαίρι μπαίνουν δύο express γραμμές για να εξυπηρετήσουν τους παραθεριστές. Για τους μόνιμους κατοίκους αυτής της παραλιακής ζώνης, όμως, μια αντίστοιχη απευθείας σύνδεση με το Μετρό δεν έχει προβλεφθεί!

Αν ο κάτοικος της Περαίας, της Αγίας Τριάδας ή της Μηχανιώνας πρέπει να φτάσει πρώτα στο ΙΚΕΑ, να κατέβει από το λεωφορείο, να περιμένει δεύτερο για τη Μίκρα κι εκεί να κάνει νέα μετεπιβίβαση στο Μετρό, δεν κατανοώ πώς ακριβώς τον εξυπηρετεί η επέκταση.

Με καύσωνες, βροχές, παιδιά, βαλίτσες, τσάντες, σακούλες, ποιος έχει την αντοχή για τόσο μπες-βγες με τόσες αλλαγές;

Χρειάζεται απευθείας λεωφορειακή σύνδεση του Θερμαϊκού με τη Μίκρα. Και αν η Μίκρα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μεγάλος τερματικός κόμβος –διαβάζω αντιρρήσεις από τον Δήμο Καλαμαριάς–, ας εξεταστεί η Νέα Ελβετία.

Ο στόχος είναι απλός: Ένα λεωφορείο και ένα Μετρό. Όχι δύο λεωφορεία και ένα Μετρό.

Η συγκοινωνία είναι και στεγαστική πολιτική και περιφερειακή ανάπτυξη. Η επιλογή κατοικίας δεν εξαρτάται μόνο από την τιμή και τα τετραγωνικά. Εξαρτάται και από το πόσο εύκολα φτάνεις στη δουλειά σου. Μια περιοχή είκοσι ή τριάντα χιλιόμετρα από το κέντρο μπορεί να είναι λειτουργικά κοντά, αν συνδέεται σωστά. Και μια πολύ πιο κοντινή μπορεί να μοιάζει μακρινή, αν η καθημερινή μετακίνηση γίνεται Οδύσσεια.

Αν λοιπόν μιλάμε σοβαρά για αποκέντρωση και περιφερειακή ανάπτυξη, η κατοικία έξω από τον πυκνό αστικό πυρήνα πρέπει να μπορεί να αποτελεί πραγματική επιλογή.

Για τη θαλάσσια συγκοινωνία ούτε λόγος. Παραμένει εδώ και δεκαετίες κάπου στα πιο τρελά μας όνειρα. Δεν χρειάζεται όμως να περιμένουμε τα καραβάκια για να κάνουμε το αυτονόητο.

Το Μετρό φτάνει στη Μίκρα. Πρέπει να φτάσουν εκεί και οι άνθρωποι.

Εξακολουθούμε να σχεδιάζουμε τη μετακίνηση των οχημάτων, ενώ θα έπρεπε να σχεδιάζουμε τη μετακίνηση των ανθρώπων. Και οι αιρετοί της περιοχής και του νομού οφείλουν να θέσουν αυτά τα ζητήματα τώρα που καίνε.