Οι Waterboys στον Λόφο της Σάνης: Παίδες, ζούμε για να ξαναβρεθούμε!

Ανάμεσα σε δύο φεγγάρια, το Whole of the Moon όπως το πιανίζει και το τραγουδά ο Mike Scott των Waterboys (κάτω στο κοινό γίνεται του… φεγγαριού το τάσι) και το άλλο. Το φυσικό. Το πανσεληνιασμένο, το αυθεντικό, το μεγαλοπρεπές. Λούζει κρεμασμένο στο κομμάτι του ουρανού που αναλογεί στον λόφο της Σάνης, τον λόφο που η Θεσσαλονίκη δεν άφησε σπιιθαμή του απάτητη. Πλημμυρίδα, λαοθάλασσα!

© Λάζαρος Γραικός

Και με το καλησπέρα σας, What a night, what a crowd, what a show! Χιλιάδες οι ξελαρυγγισμένοι - οι Waterboys έπαιξαν σερί δυο ώρες. Και τρισευτυχισμένοι. Και ενθουσιασμένοι. Και πόση αγάπη ντούκου ενώπιόν τους κατατεθειμένη για τα Παιδιά του Νερού. Η Θεσσαλονίκη, που κάθε που τελείωνε ο ένας ύμνος, προσδοκούσε τον αμέσως επόμενο. Που, φυσικά ακολουθούσε.

Βγήκαν με το Don’t Bang the Drum, ολοκλήρωσαν με το Bang on the Ear και στο ενδιάμεσο πότε ανελέητα και σπιντάτα και πότε σε αισθαντικό σλόου μόσιον, μας αποζημίωσαν: Τα Μπλουζ του Ψαρά, το Κορίτσι που το λέγαν Τζόνι, το Εκεί που Κάποτε Κυλούσε ένα Ποτάμι και τώρα υπάρχει μια Θάλασσα. Όταν λέμε όλα, εννοώ όλα. Εντάξει, καθώς δεν κατέβασαν στο γήπεδο πνευστά, ήταν αδύνατον να παιχθoύν οι Τρομπέτες, όπως και το Δεν θα Γίνουμε Εραστές. Όμως Ο Χόπερ στα ψηλά (Genius), το Πνεύμα και, φυσικά, η Επιστροφή του Πάνα, έφτασαν και περίσσεψαν για να τους αποθεώσουμε. Και ας μην είχε featuring κλαρίνο ο Πάνας. Λεπτομέρειες.

© Λάζαρος Γραικός

Και δεν ήταν μόνο ο Mike Scoot: την ίδια λατρεία με τον «αρχηγό» εισέπραξε όλη η μπάντα, με έμφαση όμως στον υπερκινητικό hammondίστα και φαντεζί keyταρίστα, Brother Paul. Μια σόουλ, φάνκι, γκόσπελ και ροκενρόλ ζογκλερική τίγρη στη μηχανή τους ήταν αυτός ο έξω καρδιά τσιρκολάνος.

© Λάζαρος Γραικός

«Ξέρετε, όταν γνωριστήκαμε πριν από δώδεκα χρόνια στην Αμερική, άσχετα αν νιώθω πως παίζουμε μαζί σαράντα, ο Αδελφός Πολ ερχόταν να με πάρει από το ξενοδοχείο για το στούντιο όπου ηχογραφούσα». Μιλάει ο Σκοτ, σε ένα από τα μικρά διαλείμματα για να πάρουν όλοι ανάσα από τις δαιμονοπαιξίες: «Στον δρόμο ανταλλάσσαμε μουσικές παιδείες και επιρροές, ήμουν πολύ περίεργος να μάθω ποιοι γαλούχησαν τον συνοδηγό μου, που πλην άλλων και προ ημών, έπαιξε με τους Αλ Γκριν και Άιζαακ Χέιζ. Την προηγούμενη νύχτα τον είχα ρωτήσει ποια “σχολή” αγαπά περισσότερο και μου απάντησε “Μάικ, η καρδιά και η ψυχή μου ανήκουν στο Μέμφις, αλλά ο κώλος μου στρογγυλοκάθεται στο Νάσβιλ”. Έτσι, ο Αδελφός Πολ ζητά να ξεκινήσω εγώ κι εγώ αρχίζω να του λέω για τους Πίστολς και τους Κλας και ακόμα πιο πίσω: για την Πάττι Σμιθ, τον Σπρίνγκστιν και τους Στόουνς της περιόδου Get your ya ya’s out. Εσύ, όμως; Τι άκουγες μικρός, Αδελφέ Πολ; ρωτάω. Η απάντησή του ήταν: Kiss!». Για τέτοια νύχτα μιλάμε, μια νύχτα με εξομολογήσεις, οι οποίες με διαφώτισαν τα μάλα. Είμαι αρρωστάκι με τα Παιδιά του Νερού, παλιά, καινούργια, ο τελευταίος δίσκος τους «Life, Death and Dennis Hopper», που κυκλοφορεί από τη Sun -πιο Μέμφις πέθανες!- Records, με ενθουσίασε.

© Λάζαρος Γραικός

Καθώς η μπάντα έπιασε να ξαναγκρουβάρει, σκεφτόμουν πως ο «Παυλάρας» λειτούργησε για τον «Μιχαλιό» κατά τον ίδιο τρόπο που ο Γκραμ Πάρσονς στα σέβεντις μύησε τον Κιθ Ρίτσαρντς στα βαθιά της κάουντρι - με όποιον εξπέρ δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Εξού και από το ξεκίνημα της συναυλίας ο Σκοτ μας υποδέχτηκε με ένα λογύδριο που προικονόμησε τη μεγαλειώδη συνέχεια της βραδιάς: «Σας έβλεπα να ανεβαίνετε τον λόφο από τα παρασκήνια. Ανεβαίνατε ευλαβικά, σιωπηλοί προσκυνητές. Ήρθατε στο σωστό μέρος, σας καλοσωρίζω… to theTemple of rock and rolΙ». To δήλωσε και το τήρησε και ζήτω του και ζήτω τους και ζήτω μας και χαίρε Sani Festival! Επόμενη στάση, Soul 2 Soul και… What is the meaning of the life, tell me!