Πολεμώντας τον εχθρό, πολεμώντας το άγχος

Τι κάνεις όταν πέφτουν πύραυλοι στο μπαλκόνι σου

Για να ξεπεράσω το άγχος, διαβάζω συστηματικά διάφορα πράγματα, και σίγουρα ανάμεσά τους τον Kyiv Independent. Είναι ένα διαδικτυακό, αγγλόφωνο ειδησεογραφικό Μέσο με έδρα το Κίεβο. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2021 —λίγους μήνες πριν από τη ρωσική εισβολή— από μια ομάδα δημοσιογράφων που αποχώρησαν από την εφημερίδα Kyiv Post. Λειτουργεί με χρηματοδότηση από συνδρομές αναγνωστών και δωρεές, και είναι ένας από τους πιο αξιόπιστους ανεξάρτητους φορείς ενημέρωσης διεθνώς για τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Γιατί ξεπερνώ το άγχος διαβάζοντας τον Kyiv Independent; Νομίζω πως είναι προφανές.

Αλλά το θέμα μου είναι άλλο. Και σίγουρα όχι το δικό μου άγχος.

Τις προάλλες λοιπόν οι συντάκτες του Kyiv Independent έκαναν ένα γκάλοπ μεταξύ τους: είπαν τι πράγματα κάνουν για να ξεχνιούνται που η πόλη τους, τα σπίτια τους, οι άνθρωποί τους, τα ζωάκια τους, τα στέκια τους, οι γειτονιές τους, τα μαγαζιά που ψωνίζουν, η ζωή τους, η καθημερινότητά τους, το περιβάλλον τους και το μέλλον τους βομβαρδίζονται καθημερινά, από πυραύλους και ντρόουν, και οι σειρήνες είναι πλέον ο βασικός αστικός ήχος. Και νά τι είπαν:

• Παίζουν με τα κατοικίδιά τους. 
• Πηγαίνουν να κάνουν χαμάμ.
• Αγοράζουν μικρά δωράκια στον εαυτό τους.
• Περιποιούνται την εμφάνισή τους και φροντίζουν το ντύσιμό τους να είναι προσεγμένο, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος.
• Επικοινωνούν τακτικά με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα για ανάλαφρες συζητήσεις.
• Κάνουν μικρές αλλαγές στη διακόσμηση του σπιτιού τους.
• Ασκούνται όσο πιο συχνά μπορούν.
• Ακούνε μουσική, ψάχνουν νέους καλλιτέχνες, και φτιάχνουν λίστες με τραγούδια. 
• Μαγειρεύουν και πειραματίζονται με νέες γεύσεις.
• Διαβάζουν λογοτεχνία.
• Ξαναδιαβάζουν αγαπημένα βιβλία από την παιδική και εφηβική τους ηλικία.
• Βλέπουν παλιές ταινίες και σειρές.
• Κάνουν περιπάτους στα πάρκα ή σε γειτονιές που έχουν καιρό να επισκεφτούν.
• Καλλιεργούν κάποιες καλλιτεχνικές δραστηριότητες (ζωγραφική, κεραμική, ή πλέξιμο κλπ.).
• Φυτεύουν λουλούδια και φροντίζουν τα φυτά που ήδη έχουν.
• Παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια, παιχνίδια στρατηγικής με παρέα, ή φτιάχνουν παζλ.
• Λύνουν σταυρόλεξα, Sudoku κ.τ.σ.
• Προσπαθούν να φτιάξουν κάτι χρήσιμο με τα χέρια τους, όπως ένα μικροέπιπλο.
• Μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα από το ίντερνετ.
• Βλέπουν βιντεοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις.
• Βγαίνουν στον δρόμο και βγάζουν φωτογραφίες.
• Κρατάνε καθημερινό ημερολόγιο.
• Γράφουν.
• Κάνουν διαλογισμό, ασκήσεις αναπνοής, και γιόγκα.
• Ξεσκονίζουν τις παλιές συλλογές τους (από δίσκους βινυλίου, κόμικς κλπ.).
• Κάνουν ένα χαλαρωτικό μασάζ στο σπίτι.
• Ξυπνούν λίγο νωρίτερα, ώστε να πιουν τον πρωινό καφέ τους χωρίς βιασύνη.
• Πηγαίνουν σε βιβλιοπωλεία και χαζεύουν τα ράφια χωρίς να έχουν σκοπό να αγοράσουν κάτι.
• Παρακολουθούν την ανατολή ή το ηλιοβασίλεμα.
• Ζυμώνουν ψωμί, φτιάχνουν σάλτσα ντομάτας και σπιτικές μαρμελάδες.
• Οργανώνουν μικρά ρεφενέ δείπνα στο σπίτι, χωρίς επισημότητες.
• Ακούνε podcast για θέματα που τους ενδιαφέρουν, άσχετα με τη δουλειά τους.
• Γράφουν γράμματα με το χέρι.
• Τακτοποιούν τα συρτάρια ή τη βιβλιοθήκη τους.
• Παρακολουθούν μαθήματα για ένα αντικείμενο που από πάντα τούς συνάρπαζε, χωρίς να στοχεύουν σε επαγγελματική αξιοποίηση.
• Σχεδιάζουν καταλεπτώς ένα μελλοντικό ταξίδι, κι ας αργήσει να πραγματοποιηθεί, ή ας μη γίνει ποτέ.
• Γίνονται μέλη σε μια λέσχη ανάγνωσης, ή μια άλλη ομάδα με κοινά ενδιαφέροντα.
• Γράφονται και συμμετέχουν εθελοντικά σε κοινοτικές δράσεις ή φιλοζωικές οργανώσεις.

Σας φαίνονται οικεία όλα αυτά; Προφανώς: για να ξεπεράσουν το άγχος της ζοφερής καθημερινότητας, οι άνθρωποι που τρώνε βόμβες στο κεφάλι τους, κάνουν ό,τι κι εμείς που μας στένεψε το τζιν.

Γι’ αυτό κι εγώ διαβάζω τον Kyiv Independent.

Σχετικό Άρθρο

Μια τίγρης, ένας λαγός και πολύς θόρυβος

Επαμεινώνδας Χριστοφιλόπουλος 05.11.2026

¤ ¤ ¤

Ωστόσο, πάμε παρακάτω. Πάμε να δούμε τα θέματα που ετοίμασαν οι φίλοι μας. Μα πρώτα μια γρήγορη ματιά στην πόλη, όπως το έχουμε πια μάλλον συνηθίσει:

Το Σάββατο ξεκινά με ήπιο καιρό στη Θεσσαλονίκη, αλλά από το μεσημέρι η ενίσχυση των βοριάδων θα ρίξει τη θερμοκρασία. Δεν πειράζει, χθες ήμασταν με τα κοντομάνικα. Αύριο Κυριακή θα πέσει κι άλλο πάντως. ¤ ¤ ¤ Η Philoxenia-Hotelia συνεχίζεται σήμερα και αύριο στη ΔΕΘ, με τη συμμετοχή 350 εκθετών από 17 χώρες. Παράλληλα, πραγματοποιείται η FOOD & DRINKS by Detrop. Δύο εκθέσεις + Φεστιβάλ = αυξημένη δραστηριότητα στο κέντρο της πόλης. Αλλά μάς αρέσει. ¤ ¤ ¤ Το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης βρίσκεται στο τελευταίο του διήμερο. Απόψε θα γίνει ο παραδοσιακός χαμός, και αύριο τελειώνουμε. Καλά ήταν, και του χρόνου. ¤ ¤ ¤ Σήμερα αρχίζουν οι πρώτες δράσεις του OPEN HOUSE Thessaloniki 2026, με θεματικές αρχιτεκτονικές περιηγήσεις και επισκέψεις σε χώρους της πόλης. Η διοργάνωση διαρκεί έως τις 22 Νοεμβρίου. Το Σαββατοκύριακο είναι αφιερωμένο στις δράσεις OpenWalks και Made in Thessaloniki, που συνδέουν την αρχιτεκτονική με την ιστορία, την παραγωγή και την καθημερινή λειτουργία της πόλης. ¤ ¤ ¤ Το NASA Space Apps Challenge Thessaloniki 2026 πραγματοποιείται σήμερα και αύριο στο κτίριο της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Η διοργάνωση έχει τη μορφή διήμερου διαγωνισμού, στον οποίο ομάδες συμμετεχόντων καλούνται να αξιοποιήσουν ανοιχτά δεδομένα της NASA και συνεργαζόμενων οργανισμών για να αναπτύξουν λύσεις σε επιστημονικά και τεχνολογικά προβλήματα. Η πρωτοβουλία πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Greek NewSpace Society και απευθύνεται σε προγραμματιστές, επιστήμονες, σχεδιαστές, φοιτητές και λοιπούς ενδιαφερόμενους. ¤ ¤ ¤ Στην Αγιορειτική Εστία συνεχίζεται η έκθεση «Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης: Θρέμμα του Άθω», με 73 ζωγραφικά έργα, σχέδια και αρχειακά τεκμήρια, ενώ στο Βαφοπούλειο παρουσιάζεται η αναδρομική έκθεση «Μορφογένεση — 50 Χρόνια Δημιουργίας» του Γιώργου Ηλιόπουλου, με 80 γλυπτά και 60 σχέδια. ¤ ¤ ¤ Αύριο στις 18:30, πραγματοποιείται στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης συναυλία με τραγούδια των πολιτικών εξορίστων της Λέρου από την περίοδο 1967-1974. Είναι μέρος των εκδηλώσεων ιστορικής μνήμης που προηγούνται της Τρίτης 17 Νοεμβρίου. Ελπίζουμε να κυλήσουν όλα ήρεμα τότε.

¤ ¤ ¤

Αυτά τα ολίγα. Πάμε τώρα στις σταθερές στήλες μας. Έχουμε λοιπόν, όπως κάθε Σάββατο, την ιστορία μιας ελληνικής λέξης (από τον πολύπειρο μεταφραστή Τάκη Δρεπανιώτη), ένα έργο τέχνης (από τη μεταφράστρια και επιμελήτρια Χρύσα Φραγκιαδάκη), μια κλασική ταινία (από τον γιατρό Γιώργο Παππά), βιβλίο (από τον καλό βιβλιοπώλη της πόλης μας Ευριπίδη Κωνσταντινίδη), παιδικό βιβλίο (από την εκπαιδευτικό, ερευνήτρια και κριτικό Ματίνα Κυριαζοπούλου), και ένα μετααποκαλυπτικό αφήγημα σε συνέχειες (από τον καλό φίλο Στέλιο Ιατρού). Και, επίσης όπως πάντα στο τέλος, έχουμε και τον ωραιότατο Nordic χρησμό μας: μία Βίκινγκ νότα ανορθολογισμού. Διαβάστε όμως πρώτα τούς καλούς φίλους που ομορφαίνουν τη στήλη μας. Νά τι έχουν να μας πουν:

¤ ¤ ¤

Λέξεις, από τον Τάκη Δρεπανιώτη

Λαιμαργίας εγκώμιον 

Το σημερινό άρθρο διαβάζεται καλύτερα μελετώντας την εικονογράφησή του. 

Ξεκίνησε από μια γαστριμαργική συνομιλία με την ΤΝ που χρησιμοποιώ για έρευνα και εικονογράφηση. Η συνομιλία μας πέρασε σε παροιμιακές φράσεις, στη Michelin και την κουζίνα της Θεσσαλονίκης, και σε κάθε λογής εδώδιμα και αποικιακά. Μετά, όρισα επίμαχες λέξεις και προκάλεσα την ΤΝ να απεικονίσει τις συνομιλίες μας, εισάγοντας όσο περισσότερα αστεία θα μπορούσε. Το αποτέλεσμα: καμιά τριανταριά διαφορετικά εδέσματα στο τραπέζι, και οι λέξεις που ζήτησα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. 

Προς βορρά ο Ρωμαίος στρατηγός Λούκουλλος, γνωστός για τα πληθωρικά γεύματα που παρέθετε. Μια φορά που τον σέρβιραν λιτά επειδή έτρωγε μόνος του, διαμαρτυρήθηκε: «Σήμερα οικονομίες; Που συντρώγω με τον Λούκουλλο;» Από αυτόν έχουμε τη φράση λουκούλλειο γεύμα. 

Το τραπεζομάντιλο κάτω από τα φαγητά είναι το σκέπασμα –ή πέτασμα– που έδωσε τη φράση έφαγαν και το καταπέτασμα. 

Οι ανθρωπόμορφοι πρωταγωνιστές στο κέντρο της σύνθεσης είναι, αν δεν τους γνωρίσατε, ο κύριος Αγλέουρας και ο κύριος Περίδρομος. 

Ο Αγλέουρας πήρε το όνομά του από τον αρχαίο ελλέβορο, φυτό με τοξικές αλλά και φαρμακευτικές ιδιότητες. Η πιθανολογούμενη διαδρομή από τον ελλέβορο στον αγλέουρα (ελλέβορος > ελέβουρος > αλέβουρος > αλέουρος > αγλέουρος > αγλέουρας) είναι από τα πιο ενδιαφέροντα παραδείγματα για τη διαχρονία της γλώσσας μας. 

Δεν είναι βέβαιο το πώς χώθηκε ο Περίδρομος στη λαίμαργη παρέα. Οι ερμηνείες είναι πολλές, αλλά καμία δεν είναι χορταστική. 

Και, επιτέλους, δώστε μου εκείνον τον πλαστικό κρατήρα με τη σόδα, να χωνέψω!

ChatGPT Images / OpenAI — Τάκης Δρεπανιώτης.

Τέχνη, από τη Χρύσα Φραγκιαδάκη

«Parson Weems’ Fable»: Αλήθειες και ψέματα της Ιστορίας

O Αμερικανός ζωγράφος Grant Wood (1891-1942), από τους εκπροσώπους του λεγόμενου Περιφερειακού Ρεαλισμού, στον πίνακά του «Parson Weems’ Fable» (Ο μύθος του Πάρσον Γουίμς, 1939) στήνει ένα πολυεπίπεδο παιχνίδι με την έννοια της αλήθειας. 

Στο κέντρο της σύνθεσης, ένα παιδί με το πρόσωπο του ενήλικου Τζορτζ Ουάσινγκτον, πρώτου Προέδρου των ΗΠΑ και Πατέρα του Έθνους, κρατά ένα τσεκούρι. Δίπλα του, ο πατέρας του δείχνει ένα κομμένο δέντρο. Στο προσκήνιο, ένας κύριος παραμερίζει μια αυλαία, σαν να μας προσκαλεί σε θεατρική παράσταση — ενημερώνοντάς μας εξαρχής πως η ιστορία που απεικονίζεται είναι επινοημένη. 

Και πράγματι είναι: από τον Μέισον Λοκ («Πάρσον») Γουίμς, τον βιογράφο του Ουάσινγκτον, στον οποίο οφείλεται ο μύθος ότι ο εξάχρονος Ουάσινγκτον, όταν ο πατέρας του τον ρώτησε ποιος έκοψε την κερασιά, ομολόγησε την πράξη του λέγοντας, «Δεν μπορώ να πω ψέματα». Το τέχνασμα με το ενήλικο πρόσωπο («δανεισμένο» από το πασίγνωστο πορτρέτο που φιλοτέχνησε ο Γκίλμπερτ Στιούαρτ και εμφανίζεται στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου) είναι κωμικό αλλά και αποκαλυπτικό για την εκ των υστέρων κατασκευή του μύθου. Τέλος, στο βάθος, οι σχεδόν απαρατήρητες φιγούρες δύο μαύρων σκλάβων που μαζεύουν κεράσια, υπενθυμίζουν διακριτικά τη σχέση της πρώιμης αμερικανικής ιστορίας, αλλά και της οικογένειας του Ουάσιγκτον, με τη δουλοκτησία. Ένα τελευταίο «ψέμα», ένας αναχρονισμός καλλιτεχνική αδεία: το σπίτι μπροστά στο οποίο διαδραματίζεται η σκηνή δεν είναι ένα τυπικό κτίριο αποικιακής αρχιτεκτονικής στη Βιρτζίνια του 19ου αιώνα, αλλά εμπνευσμένο από το σύγχρονο σπίτι του ίδιου του Γουντ στην Αϊόβα — ίσως έμμεση δήλωση της ιστορικής συνέχειας. 

Ο Γουντ ζωγραφίζει παιγνιωδώς την ένταξη ενός μύθου στο εθνικό αφήγημα, ενώ, στο βάθος του κάδρου, μια άλλη πλευρά της ιστορικής αλήθειας διεκδικεί την κριτική ματιά του θεατή.

Grant Wood (1891-1942), «Parson Weems’ Fable, 1939». Amon Carter Museum of American Art. Εικόνα: Wikimedia Commons / Public Domain.

Μεγάλα φιλμ, από τον Γιώργο Παππά

Μέχρι το Θαύμα 

To the Wonder (σκηνοθεσία Terence Malick, 2012)

Courtesy of Magnolia Pictures.

47 ετών γίνεται σήμερα η Olga Kurylenko, η Όλγα που αγαπάμε ακόμη και σε δευτερότριτα θρίλερ/πιστολίδια. Όταν όμως η Όλγα συναντά το υπερβατικό, προκύπτει θαύμα, σαν αυτό του Terence Malick: ιδιαίτερος ο Malick, μπορεί να είναι απωθητικά πομπώδης στην απόπειρά του να κάνει ποιητικό κινηματογράφο ή να μιλήσει για τα πάντα, ή μπορεί απλά να πετύχει την ισορροπία και να απεικονίσει τις αντάρες που σαρώνουν εξωτερικά τοπία ή εσωτερικά ατελείς ανθρώπους σε αναζήτηση σωτηρίας και διάδρασης επιθυμίας. Εδώ η Kurylenko ταξιδεύει από τη Νορμανδία στους αμερικανικούς αγρούς δίπλα στον Ben Affleck, η Rachel McAdams είναι εκεί από το παρελθόν του, ο Javier Bardem ιερουργεί την εσωτερική του αμφιβολία, και τα κενά των ψυχών που αναζητούν να γεμίσουν τα μεταφέρει ο Malick σε εικόνες σπάνιας ομορφιάς, όπως η τελική της εικόνας, με το θαύμα της Kurylenko, του φωτός, και των χρωμάτων της φύσης. 

Βιβλίο, από τον Ευριπίδη Κωνσταντινίδη

Yesteryear

Caro Claire Burke, «Yesteryear» (μετάφραση Μυρσίνη Γκανά, 528 σελίδες, Εκδόσεις Διόπτρα)

Κοινωνική σάτιρα; Σφιχτοδεμένο θρίλερ; Προκλητικό έργο φαντασίας; Όπως και να το δει κανείς, το «Yesteryear» αποτελεί ένα εντυπωσιακό, φιλόδοξο ντεμπούτο. Κοφτερό όταν πρέπει, πολλές φορές κυνικό κα μελαγχολικό, αγγίζει πολλά ζητήματα, όπως την εξιδανίκευση του παρελθόντος μέσω μιας τεχνητής νοσταλγίας, την πολιτική πραγματικότητα αλλά και τους μπερδεμένους ρόλους των φύλων.  Απολαυστικό, δικαιώνει απόλυτα όλο το hype που έχει δημιουργηθεί τους τελευταίους μήνες.

Η Νάταλι, έγκυος στο έκτο της παιδί, ζει μια ειδυλλιακή παραδοσιακή ζωή στο ράντζο της. Η ίδια, ο άντρας της και τα παιδιά τους εκτρέφουν τα ζώα τους, ζυμώνουν το ψωμί τους, είναι ευτυχισμένοι και κοντά στον Θεό. Ένα νοσταλγικό παραμύθι που μοιράζεται με εκατομμύρια ακολούθους στο προφίλ της. Βέβαια, πίσω από αυτό το παραμύθι υπάρχουν σκηνοθέτες, νταντάδες και υπερσύγχρονες κουζίνες. Και λοιπόν; Οι ακόλουθοι δεν το γνωρίζουν! Όσο για τις Εξοργισμένες, τις προνομιούχες φεμινίστριες που την επικρίνουν, το κάνουν από ζήλια: Η Νάταλι ζει ένα όνειρο – και βγάζει και λεφτά από αυτό! Ώσπου μια μέρα, η Νάταλι ξυπνά σε ένα ράντζο χωρίς συσκευές τελευταίας τεχνολογίας, χωρίς καν ρεύμα. Ο μαλθακός σύζυγός της είναι ένας σκληροτράχηλος αγρότης, τα παιδιά της βρόμικα και παράξενα. Την έχουν παγιδεύσει σε κάποιο διεστραμμένο ριάλιτι; Τη δοκιμάζει ο Θεός; Ή έχει ταξιδέψει πράγματι πίσω στον χρόνο; Ό,τι κι αν συμβαίνει, πρέπει να βρει τρόπο να δραπετεύσει από αυτόν τον βάναυσο εφιάλτη. Το πιο πολυσυζητημένο βιβλίο της χρονιάς είναι μια αδυσώπητα σατιρική ματιά στη βιομηχανία της τεχνητής νοσταλγίας αλλά και την οπισθοδρόμηση προς ένα ανύπαρκτο ιδανικό παρελθόν.

Παιδικό Βιβλίο, από τη Ματίνα Κυριαζοπούλου

Η Άννα ζητάει βοήθεια

Tom Percival (κείμενο και εικονογράφηση), «Η Άννα ζητάει βοήθεια», μετάφραση Πετρούλα Γαβριηλίδου, Εκδόσεις Ψυχογιός, 32 σελ., διαστάσεις 24,4 x 30,5, ημερομηνία έκδοσης 8/10/2026, Ηλικία 3+

Η νέα προσθήκη στην αγαπημένη σειρά βιβλίων του Tom Percival είναι ένα προσεγμένο και αισιόδοξο βιβλίο που μιλά στα παιδιά για τη σημασία του να αναγνωρίζουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και να τολμούν να ζητήσουν βοήθεια. Η Άννα αγαπά τα αθλήματα, όμως δυσκολεύεται στα μαθηματικά, ντρέπεται πολύ και καταφεύγει σε κόλπα όπως η αντιγραφή, ώσπου σιγά-σιγά κατανοεί πως το να ζητήσει βοήθεια δεν είναι μια μορφή παραδοχής της αδυναμίας της, αλλά η δύναμη για να την ξεπεράσει. Η συγκινητική αφήγηση και η εκφραστική εικονογράφηση καθιστούν το μήνυμα του εξαιρετικού αυτού βιβλίου, που προσεγγίζει με ευαισθησία τα ζητήματα της αποδοχής, της αυτοεικόνας, της προσπάθειας και της αυτοπεποίθησης, πολύ προσιτό στους μικρούς αναγνώστες.

THE GREAT QUIET, από τον Στέλιο Ιατρού

11. Marauders 

Heading back from my late-evening foray—Senate House looming a mere hundred yards away—I didn’t recognise it at once: a roar, rising, the pitch of sixty thousand throats at a football match, except… wheeled. 

An engine! 

Not one—several, thundering south of me. I hadn’t heard an engine rev in weeks. 

This city didn’t drive; it hummed. This snarled. 

I pressed into a doorway on instinct I didn’t know I still possessed, and understood, with certainty, I was not, after all, entirely alone—nor safe. 

Rule: Silence has a texture. Learn it, and anything that isn’t silence will announce itself as danger.

Imagen / Google.

ΥΓ. Πριν φύγετε, o χρησμός μας

Η μαντεία των ρούνων βασίζεται στο αρχαίο αλφάβητο των γερμανικών και σκανδιναβικών λαών, το Elder Futhark. Κάθε ένα από τα 24 σύμβολά του αντιπροσωπεύει συμπαντικές δυνάμεις, αρχέτυπα και έννοιες της καθημερινής ζωής. Στη σκανδιναβική παράδοση, το μέλλον δεν θεωρείται προκαθορισμένο, αλλά μία ροή πιθανοτήτων (Wyrd). Αντί να προλέγουν τη μοίρα, οι ρούνοι αποκαλύπτουν τις παρούσες ενέργειες και τις πιθανές συνέπειες των πράξεών μας. Γι' αυτό: σκεφτείτε κάτι που σας απασχολεί, πατήστε το σύμβολο, αφουγκραστείτε τα κρόταλα στη μαντική κούπα, και μάθετε τι σάς απαντούν οι… αυτοί που απαντούν, τέλος πάντων. Μην το κάνετε και δεύτερη φορά στη σειρά.