Στην Τσαγκαράδα, ο Χαμένος Μονόκερος έχει τη δική του ιστορία

Υπάρχουν ξενοδοχεία που τα επιλέγεις για τη θέα, άλλα για την τοπoθεσία και κάποια για το design τους. Και υπάρχουν και εκείνα που, όταν φύγεις, δεν αισθάνεσαι ότι άφησες πίσω σου απλώς ένα ξενοδοχείο. Το The Lost Unicorn στην Τσαγκαράδα ανήκει σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Βρίσκεται στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής στην καρδιά της Τσαγκαράδας, δίπλα στην εκκλησία και απέναντι από τον περίφημο πλάτανο του χωριού.

Στεγάζεται σε ένα αρχοντικό του 19ου αιώνα χτισμένο το 1890 και διαθέτει οκτώ δωμάτια. Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει εδώ έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία. Το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνεις όταν φτάνεις είναι ότι το Lost Unicorn δεν μοιάζει με ένα  απρόσωπο ξενοδοχείο. Οι ιδιοκτήτες μένουν στο ίδιο κτίριο με τα ζωάκια τους και η φιλοξενία έχει μια προσωπική διάσταση.

Η θέση του Χαμένου Μονόκερου είναι ένα από τα πιο δυνατά του  σημεία. Η Τσαγκαράδα απλώνεται σε τέσσερις ιστορικές συνοικίες, την Αγία Παρασκευή, τους Αγίους Ταξιάρχες, τον Άγιο Στέφανο και την Αγία Κυριακή. Οι τέσσερις περιοχές συνδέονται με καλντερίμια και μονοπάτια που περνούν μέσα από το πυκνό πράσινο του Πηλίου. Στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φυσικά σημεία της Τσαγκαράδας, ο τεράστιος πλάτανος, ηλικίας που υπολογίζεται περίπου στα 1000 χρόνια. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το δέντρο δεν το επισκέπτεσαι από κάποιο ειδικό μονοπάτι. Είναι απλώς εκεί, μέσα στην καθημερινότητα του χωριού. Κάθεσαι στην πλατεία, πίνεις τον καφέ σου και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι απέναντι σου βρίσκεται ένα δέντρο που ηταν εκεί πολύ πριν από όλους εμάς. Είναι απλώς εκεί, μέσα στην καθημερινότητα του χωριού.

Είναι ένα σπίτι του 1890. Το Lost Unicorn έχει κρατήσει πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός παλιού αρχοντικού. Στους χώρους του υπάρχουν αντίκες, παλιά έπιπλα, βιβλία, και μια βιβλιοθήκη όπου οι επισκέπτες μπορούν να διαβάσουν ή να ακούσουν δίσκους από βινύλιο. Υπάρχει επίσης ένα αριστοκρατικό σαλόνι με αντίκες και μπαρ, ενώ το ξενοδοχείο διαθέτει εστιατόριο με κρυστάλλινους πολυελαίους, βελούδινες καρέκλες, πιάνο και τζάκι. Και μετά υπάρχει ο κήπος. Ένας κήπος που είναι σχεδόν ένας μικρός κόσμος από μόνος του, ένας παράδεισος με δέντρα, λουλούδια και εκείνες τις τεράστιες ορτανσίες που μοιάζουν να έχουν ξεφύγει από κάποιο αγγλικό μυθιστόρημα. Ανάμεσα στο πράσινο υπάρχει και το δεντρόσπιτο, ένα από εκείνα τα σημεία του Μονόκερου που σε κάνουν να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε ξενοδοχείο. Είναι ένας χώρος για να καθίσεις, να διαβάσεις ή απλώς να χαζέψεις τον κήπο. Μπορεί τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο εδώ, να μην κάνεις τίποτα περιττό. 

Το πρωινό τους είναι από τις μικρές καθημερινές τελετουργίες. Είναι το αγγλικό που ταιριάζει απόλυτα με την αγγλική πλευρά της ιστορίας του ξενοδοχείου, αλλά και επιλογές που συνδέονται με τα προϊόντα και τις γεύσεις της περιοχής. Στα τραπέζια του συναντάς ανθρώπους από διαφορετικές χώρες. Άλλοι έχουν έρθει για πεζοπορία, άλλοι για να γνωρίσουν το Πήλιο, άλλοι απλώς για να χαθούν για λίγες ημέρες στη φύση. Κάποιοι διαβάζουν κάποιο μυθιστόρημα, κάποιοι διαβάζουν ποίηση. Είναι μια εικόνα που ταιριάζει πολύ στον Χαμένο Μονόκερο. Βέβαια, συναντάς και κάποια από τα ζώα που έχουν υιοθετήσει ο Χρήστος και η Claire, γάτες και σκύλους, μόνιμοι κάτοικοι του ξενοδοχείου όλο τον χρόνο.

Οι ιδιοκτήτες είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας του ξενοδοχείου. Είναι οικογενειακή επιχείρηση και οι ίδιοι  έχουν δημιουργήσει ένα χώρο που θέλει να συνδυάσει τη φιλοξενία με τον πολιτισμό και τη φύση. Αυτό φαίνεται και από τις εκδηλώσεις που έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς στο ξενοδοχείο. Jazz spoken, θέατρο, κινηματογραφικές προβολές και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις. Εξάλλου ο Μονόκερος δε λειτουργεί μόνο ως τόπος διαμονής. Δίνει την αίσθηση ενός μικρού πολιτιστικού καταφυγίου όπου τα βιβλία, η μουσική και η τέχνη δεν είναι απλώς διακόσμηση.

Αν αφήσεις για λίγο τις γνωστές παραλίες και ψάξεις την ιστορία του χωριού, ανακαλύπτεις μια διαφορετική Τσαγκαράδα. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κτίρια είναι η Νανοπούλειος Σχολή, στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής. Χτίστηκε το 1909 με δωρεά του ευεργέτη Νικολάου Νανόπουλου και αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια της Τσαγκαράδας. Το ελληνικό κράτος την έχει χαρακτηρίσει έργο τέχνης. Υπάρχει επίσης η Αχιλλοπούλειος Εμπορική Σχολή, ένα ακόμη σημαντικό κτίριο που συνδέεται με την ιστορία των ευεργετών της. Η ιστορία των σχολείων αυτών είναι χαρακτηριστική για το Πήλιο. Άνθρωποι που έφυγαν από τον τόπο τους δραστηριοποιήθηκαν στο εξωτερικό εμπορικά και επέστρεψαν ως ευεργέτες επενδύοντας στην εκπαίδευση και στην ανάπτυξη των χωριών τους. Πίσω από τα καλντερίμια και τα αρχοντικά λοιπόν υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία εμπορίου, μετανάστευσης, ευεργετών και παιδείας.

Η Τσαγκαράδα είναι από εκείνα τα μέρη όπου δεν χρειάζεται να οργανώσεις κάθε λεπτό της ημέρας. Αξίζει να αφήσεις το αυτοκίνητο και να περπατήσεις από τη μία πλατεία στην άλλη. Να ακολουθήσεις ένα καλντερίμι χωρίς να βιάζεσαι να φτάσεις κάπου. Να επισκεφτείς τις παλιές εκκλησίες, τις κρήνες και τα ιστορικά σχολεία. Να κατέβεις προς τον Μυλοπόταμο ή τη Φακίστρα για μπάνιο και να αφιερώσεις χρόνο στη Νταμούχαρη. Και αν μείνεις στο Lost Unicorn, υπάρχει η δυνατότητα να πάρεις μαζί σου τον σκύλο του ξενοδοχείου για μια βόλτα, αν φυσικά έχει την όρεξη να σε ακολουθήσει. Αυτό είναι ίσως και το καλύτερο πρόγραμμα για την Τσαγκαράδα.  Λίγο περπάτημα, λίγο φαγητό, μια παραλία, ένα βιβλίο, ένα αγγλικό πρωινό, ένας καφές κάτω από τον πλάτανο και αρκετές ώρες χωρίς πρόγραμμα.

Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το Μούρεσι, ένας τόπος που έχει τη δική του σχέση με την ελληνική μουσική και καλλιτεχνική ιστορία. Εδώ είχε το σπίτι του ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το σπίτι του στο Μούρεσι υπήρξε για χρόνια ένας προσωπικός τόπος καταφυγής, αλλά και συνάντησης με φίλους, ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου αλλά και μαθητές του. Η σχέση του με το Πήλιο δεν ήταν απλώς ενός ανθρώπου που είχε ένα εξοχικό. Το Μούρεσι συνδέθηκε με τη δημιουργική του ζωή και με τραγούδια που έγραψε εκεί. Και αυτό προσθέτει ακόμη μια ιστορία στην περιοχή. Γιατί το Πήλιο δεν υπήρξε μόνο ένας προορισμός για καλοκαιρινές διακοπές. Για πολλούς ανθρώπους υπήρξε τόπος απομόνωσης, έμπνευσης και δημιουργίας.

Το Lost Unicorn δεν είναι ένα ξενοδοχείο που προσπαθεί να γίνει εντυπωσιακό με κάθε τρόπο. Έχει χαρακτήρα επειδή έχει ιστορία. Έχει προσωπικότητα επειδή οι άνθρωποι που το δημιούργησαν έχουν αφήσει πάνω του το δικό τους αποτύπωμα. Και έχει και αυτή τη σπάνια ιδιότητα των μικρών ξενοδοχείων που δεν μπορούν εύκολα να περιγραφούν με φωτογραφίες. Σε κάνει να νιώθεις ότι συμμετέχεις για λίγο στη ζωή του τόπου. Με την αίσθηση ότι, έστω για λίγες ημέρες, επιστρέφεις σε ένα σπίτι που βρίσκεται κάπου μέσα στο πράσινο του Πηλίου επιστρέφεις κάθε φορά στον Χαμένο Μονόκερο.

Το Πήλιο άλλωστε δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις. Είναι βουνό και θάλασσα μαζί παλιά καλντερίμια και βαθιά δάση ιστορίες αρχοντικά και άνθρωποι που έχουν αφήσει πίσω τους κάτι περισσότερο από ένα όνομα.